I OSK 625/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA - Irena Kamińska, spr. po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracjnej skargi kasacyjnej Zbigniewa S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn.akt II SAB/Wa 359/04 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Zbigniewa S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...) postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądzić od Szefa Służby Cywilnej na rzecz Zbigniewa S. kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I OSK 625/05 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 359/04 odrzucił skargę Zbigniewa S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...). W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący pismem z dnia 4 października 2004 r. złożył za pośrednictwem Szefa Służby Cywilnej skargę, w której wniósł o zobowiązanie wspomnianego organu do nawiązania z nim stosunku pracy na podstawie mianowania. Zdaniem skarżącego usprawiedliwioną podstawą takiego żądania był wybór jego osoby dokonany przez zespół konkursowy w związku z przeprowadzonym konkursem na stanowisko dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury oraz doręczenie mu pisma Szefa Służby Cywilnej z dnia 29 lutego 2004 r., potwierdzającego wspomniany wybór. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Cywilnej wniósł o jej odrzucenie, podając, iż w jego ocenie przedmiot skargi nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, gdyż mianowanie, o które wnosi skarżący jest czynnością z zakresu prawa pracy, podobnie jak przeniesienie na stanowisko w trybie art. 48 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej. Organ administracji potwierdził korzystne dla skarżącego wyniki konkursu, zaznaczając jednocześnie, że zostały one zakwestionowane przez jednego z uczestników. Rozpatrując wniesione odwołanie Szef Służby Cywilnej stwierdził naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu i działając na mocy art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej /Dz.U. 1999 nr 49 poz. 483 ze zm./ zarządził jego ponowne przeprowadzenie. W swojej odpowiedzi na skargę, Szef Służby Cywilnej przedstawił również pisma, które skarżący przesłał do organu w związku z decyzją o przeprowadzeniu ponownego konkursu, podkreślając, że wszystkie zawierały żądanie skarżącego o nawiązanie z nim stosunku pracy. Pismem z dnia 8 czerwca 2004 r. skarżący wniósł o "usunięcie naruszenia prawa poprzez potwierdzenie nawiązania stosunku pracy", rozumiane jako "przeniesienie i określenie wysokości wynagrodzenia stosownie do przepisu art. 48 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej". Pismem z dnia 22 czerwca 2004 r. skarżący wniósł o umorzenie ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury. Pismem z dnia 15 lipca 2004 r. skarżący ponowił żądanie potwierdzenia nawiązania z nim stosunku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Szefa Służby Cywilnej, zawarte w odpowiedzi na skargę. Sąd odwołał się do przepisów art. 3 par. 1 i par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w konsekwencji uznał, że mianowanie na stanowisko w służbie cywilnej nie jest czynnością lub aktem, które wyczerpywałyby przesłanki z powołanych wyżej artykułów, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł pełnomocnik Zbigniewa S., zarzucając naruszenie przepisów postępowania w postaci błędnego zastosowania art. 58 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w szczególności wskutek: nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania w przedmiocie powołania dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...), co stanowiło naruszenie art. 134 par. 1 w związku z art. 166 ustawy procesowej oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego jako materii nie podlegającej kognicji sądów administracyjnych, co obraża normę wynikającą z art. 3 par. 1 i par. 2 ust. 4 w związku z art. 3 par. 2 ust. 8 cytowanej ustawy. Wskazując na powyższą podstawę prawną, stosownie do dyspozycji art. 185 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wywiódł, iż Sąd nie ustosunkował się do zarzutu braku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanego w skardze postępowania w przedmiocie powołania dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury i tym samym dopuścił się obrazy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 134 par. 1 i art. 132 w nawiązaniu do art. 166 powyższej ustawy. Tym samym uznał, że Sąd naruszył jeden z podstawowych obowiązków, jaki na nim spoczywa, tj. obowiązek pełnego rozpoznania wniosków, jakie są do niego kierowane. Swoim postępowaniem uniemożliwił stronie obronę jej praw. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia skarżący zarzucił Sądowi niewłaściwe odczytanie treści skargi. Zdaniem skarżącego przedmiotem skargi było zaniechanie Szefa Służby Cywilnej, polegające na niedopełnieniu określonych czynności formalno-prawnych, potwierdzających nawiązanie ze skarżącym stosunku pracy na podstawie mianowania. Akt mianowania skarżący połączył z procedurą wyłaniania tzw. wyższych urzędników państwowych co pozwoliło mu przyjąć, że obydwa postępowania stanowią integralną całość i należą do postępowania administracyjnego. Stąd za zasadne uznał stwierdzenie, że akt mianowania, a więc także jego zaniechanie wpisuje się w zakres kognicji sądów administracyjnych, określony w art. 3 par. 2 ust. 4 w związku z art. 3 par. 2 ust. 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym w sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka z art. 5 wspomnianej ustawy, wykluczająca rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Służby Cywilnej podtrzymał swoje stanowisko o zasadności oddalenia skargi kasacyjnej. W uzupełnieniu odwołał się do treści art. 48 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej /Dz.U. 1999 nr 49 poz. 483 ze zm./ i podał, że mianowanie, o którym mowa w powołanym artykule jest czynnością z zakresu prawa pracy w związku z czym nie można go uznać za decyzję administracyjną lub którykolwiek z aktów wymienionych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie za chybiony uznał zarzut skarżącego mówiący o nierozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania w przedmiocie powołania dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury (...). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę. Skarga Zbigniewa S. z dnia 4 października 2004 r. zawierała dwa wnioski: jeden będący skargą na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w związku z brakiem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postępowania w przedmiocie powołania Dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...) i drugi wskazujący na bezczynność organu w związku z brakiem zastosowania się do przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej. Z komparycji orzeczenia wynika, że przedmiotem rozpoznania była skarga na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...), tymczasem w skardze podniesiono zarzut bezczynności Szefa Służby Cywilnej w związku z brakiem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności nowego konkursu na stanowisko Dyrektora Departamentu Architektury i Budownictwa w Ministerstwie Infrastruktury, (...), ogłoszonego wskutek unieważnienia wyników poprzedniego. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd odniósł się jedynie do kwestii podniesionych w drugim z wniosków skargi czyli do zarzutu bezczynności Szefa Służby Cywilnej z uwagi na niedopełnienie obowiązku przeniesienia /aktu mianowania/ skarżącego na stanowisko wymienione w regulaminie konkursu. Tak sformułowane postanowienie nie pozwala stwierdzić, który z wniosków był przedmiotem rozpoznania. Nie wiadomo czy Sąd wziął pod uwagę obydwa wnioski zawarte w skardze czy też tylko jeden z nich. Jeżeli przyjąć, że rozpoznał tylko jeden z nich to z uzasadnienia nie wynika co było powodem przyjętego rozstrzygnięcia, gdyż Sąd nie wymienił przyczyn pominięcia drugiego z wniosków. Nie pozwala to na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznej oceny trafności rozstrzygnięcia i stanowi naruszenie przepisu art. 141 par. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z par. 18 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348/.