II SA/Po 2809/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Protokolant ref.staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Spółki "A" Akcyjnej w O.. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2002r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie drzew o d d a l a s k a r g ę /-/ B.Drzazga /-/ A.Zieliński /-/ St.Małek Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. na podstawie przepisów art. 47 ust. 2, art. 47f ust. 2 – 4 ustawy z 16 października 1991r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 1991r. Nr 99 poz. 1079), art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996r. Nr 13 poz. 74 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1997r. w sprawie opłat za wprowadzanie substancji zanieczyszczających do powietrza oraz usuwania drzew i krzewów (Dz.U. Nr 162 poz. 11117): 1) zezwolił Spółce "A" Oddział w O. Na usunięcie drzew (cztery topole i robinia akacjowa) rosnących na terenie Oddziału przy ul. [...], 2) ustalił opłatę za usunięcie wymienionych drzew w kwocie [...]zł stanowiącą dochód Miejskiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Spółka wniosła odwołanie, domagając się uchylenia kwestionowanej decyzji. Zarzuciła, iż rozstrzygnięcie narusza przepis art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, gdy teren przeznaczony jest na "cele nie przewidujące zadrzewień lub zakrzewień". Zgodnie z powołanym przepisem, opłata może być ustalona jeżeli w planie zagospodarowania wskazane zostanie wprost przeznaczenie danego terenu na cele zadrzewienia lub zakrzewienia. Taka funkcja powinna być określona w planie jako podstawowa. W rozpatrywanej sprawie plan zagospodarowania przestrzennego nie odnosi się w ogóle do celu zadrzewienia lun zakrzewienia. Strona odwołująca stwierdziła też, iż przedstawiona argumentacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA z 14 listopada 1997r. (sygn. Akt II SA/Wr 1467/96 – OSP 1998/12/212). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż według planu zagospodarowania przestrzennego z [...] marca 1994r. przedmiotowy teren (jednostka B-2) "pełni funkcję przemysłową lub mieszkaniową, usługową jako uzupełniająca z dopuszczeniem innych funkcji nieuciążliwych". Dla tego terenu nie przewidziano ograniczeń w zakresie zadrzewień lub zakrzewień. Tym samym nie można jednoznacznie stwierdzić, iż drzewa rosną na terenie przeznaczonym w planie na inne cele niż zadrzewienie i zakrzewienie. Według oceny organu odwoławczego kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem oraz przepisem art. 2 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, nakazującym ochronę zieleni w miastach i wsiach, w szczególności ochronę drzew i krzewów. Spółka wniosła skargę, zarzucając naruszenie przepisu art. 47g ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Skarżąca podtrzymała argumentację przedstawiona w odwołaniu. Podkreśliła, iż w świetle powołanego przepisu istotne jest, aby plan wyraźnie nakazywał zadrzewienie jako cel do realizacji na danym obszarze. Zdaniem strony skarżącej argumentacja organu odwoławczego jest sprzeczna z literalną i funkcjonalną wykładnią omawianego przepisu, co znajduje potwierdzenie we wskazanym orzeczeniu NSA. W orzeczeniu tym stwierdzono, iż teren może być uznany za przeznaczony na cele zadrzewień lub zakrzewień tylko w wypadku, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego taka funkcja określona zostanie jako jego funkcja podstawowa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego nie można stwierdzić "że drzewa rosną na terenie przeznaczonym w planie na cele nieprzewidujące zadrzewień lub zakrzewień". Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie jest bowiem trafny zarzut strony skarżącej naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 47g ust. 1 pkt8 ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001r. Nr 99 poz. 1079). Organ pierwszej instancji zezwolił stronie skarżącej na usunięcie pięciu drzew rosnących na terenie ostrowskiego oddziału skarżącej spółki, ustalając jednocześnie opłatę za ich usunięcie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy powołanej ustawy o ochronie przyrody (art. 47e ust. 2, art. 47 f ust. 2 – 4). Stosownie do powołanych przepisów władający nieruchomością ponosi opłatę za usunięcie drzew lub krzewów, a ich wysokość ustala się przy udzielaniu zezwolenia. Organy administracji trafnie uznały, iż skarżąca spółka jest obowiązana do poniesienia stosownych opłat za usunięcie drzew. Zgodnie z przepisem art. 47g pkt 8 nie pobiera się opłat jedynie za usunięcie drzew, które posadzono na terenach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele nieprzewidujące zadrzewień lub zakrzewień. Bezsporne jest, że plan zagospodarowania przestrzennego miasta O. Z 30 marca 1994r. (uchwała rady Miejskiej Nr XXXVI/351/94) ustala dla przedmiotowego ternu funkcję przemysłową lub mieszkaniową, usługową jako uzupełniającą z dopuszczeniem funkcji nieuciążliwych. Obowiązek ścisłej wykładni omawianego przepisu prowadzi do wniosku, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew tylko wtedy, jeżeli zostały posadzone na terenach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego "na cele nie przewidujące zadrzewień lub zakrzedwień". Wskazanie w powołanym planie przeznaczenia przedmiotowego terenu nie zakazuje jednak wykorzystania terenu pod zieleń (zadrzewienie lub zakrzewienie). Ustalenie w planie, iż funkcją danego terenu, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, jest budownictwo przemysłowe i mieszkaniowe, nie oznacza, iż chodzi tutaj o "cele nie przewidujące zadrzewień lub zakrzewień". Skoro przedmiotowe drzewa nie zostały posadzone na terenie przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na cele nie przewidujące zadrzewień, to obowiązek poniesienia opłat za ich usunięcie uznać należy za zgodny z prawem. Odmienna wykładnia przedstawiona w wyroku z 14listopada 1997r. (II SA/Wr 1467/96) na tle przepisu art. 86 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U. z 1994r. Nr 49 poz. 196 ze zm.) nie zasługuje na aprobatę. Fakt, iż określony teren w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest na budownictwo przemysłowe lub mieszkaniowe nie oznacza, że chodzi tutaj o "cele nie przewidujące zadrzewień lub zakrzewień" (por. glosa Andrzeja Wasilewskiego OSP 1338/12/212). Treść omawianego przepisu nie jest precyzyjna, co stwarza możliwości odmiennych wykładni. Trudności związane z wykładnią tego przepisu usuwa brzmienie art. 86 ustawy o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004r. (Dz.U. Nr 92 poz. 880), który w tym zakresie stanowi, iż nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które posadzono lub wyrosły na nieruchomości po zakwalifikowaniu jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ B.Drzazga /-/ A.Zieliński /-/ St.Małek MarK