II OZ 212/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej, zażalenia Ministra Środowiska na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 798/04 w sprawie z wniosku M.F., K. K. oraz M. i L. T. o wymierzenie grzywny organowi p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie II OZ 212/05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 798/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając wniosek M. F., K. K. oraz M. i L. T. o ukaranie grzywną organu administracji z tytułu niewywiązywania się z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymierzył Ministrowi Środowiska grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych oraz zasadził na rzecz skarżących kwotę po 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd przyjął, że do dnia rozpoznawania wniosku o ukaranie grzywną organu - Minister Środowiska nie przekazał skierowanej za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi z dnia 6 września 2004 r. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia 18 sierpnia 2004 r. znak [...], jak również nie udzielił odpowiedzi na skargę oraz nie przedstawił Sądowi właściwych akt administracyjnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 17 grudnia 2004 r Minister Środowiska przyznał, że przekroczony został termin udzielenia odpowiedzi na skargę, zaznaczył jednak, iż organ nie pozostawał w tym czasie w bezczynności, kompletując i analizując niezbędną dokumentację w sprawie. Podniósł ponadto, iż w dniu 30 grudnia 2004 r. udzielił Sądowi odpowiedzi na skargę, i tym samym ustała przyczyna wydania przedmiotowego postanowienia wobec czego uzasadniony jest wniosek o jego uchylenie. W odpowiedzi na zażalenie skarżący wnieśli o jego nieuwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne, bez badania zarzutów merytorycznych zawartych w zażaleniu.. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że postępowanie sądowe o wymierzenie organowi grzywny, wszczęte na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek skarżącego w przypadku niezastosowania się przez organ administracji publicznej obowiązku (wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy) do przekazania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Rozstrzygnięcie w tej sprawie zapada w formie postanowienia kończącego postępowanie, na które stosownie do art. 173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przysługuje skarga kasacyjna. (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 , str. 108). Tym samym od postanowienia wymierzającego grzywnę organowi przysługuje prawo wniesienia kasacji a nie zażalenia. W warunkach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł potraktować wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej i jej rozpoznać, bowiem nie spełnia ono szczególnych wymogów jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Stosownie bowiem do art. 176 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz m.in. wskazywać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym, według strony skarżącej, uchybił Sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 175 § 1 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wniesione zażalenie nie spełnia wskazanych wymogów formalnych. Powyższej oceny nie może zmienić okoliczność, że wnoszący zażalenie dostosował się do błędnego pouczenia (zawartego w zaskarżonym postanowienia) o przysługującym prawie wniesienia zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, gdyż wadliwe pouczenie nie niweczy i nie może zmieniać ustawowo określonych środków zaskarżenia. Okoliczność ta bowiem może być podstawą do ewentualnego zgłoszenia żądania przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy postanowiono jak sentencji, na mocy art. 180 w związku z art. 197 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.