I OZ 942/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ryszarda W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 2005 r. II SA/Wr 1417/02 w sprawie ze skargi Ryszarda W. na uchwałę Zarządu Miejskiego w P.-Z. z dnia 20 stycznia 1994 r. (...) w przedmiocie bezprzetargowej sprzedaży działek postanawia: uchylić w całości zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu. Pismem z 25 marca 2005 r. skarżący Ryszard W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o ustanowienie mu adwokata z urzędu. Następnie w dniu 4 maja 2005 r., zmodyfikował ten wniosek żądając przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 18 maja 2005 r. Sąd działający w osobie referendarza sądowego, odmówił uwzględnienia tego wniosku. Od orzeczenia tego skarżący wniósł sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 czerwca 2005 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd stwierdził w uzasadnieniu tego orzeczenia, że mimo otrzymania wezwania do podania dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach, skarżący nie przedstawił żądanych danych. Sąd uznał więc, iż "sprzeciw skarżącego nie mógł zatem podważyć trafnych ocen zawartych w postanowieniu referendarza. Sąd przyjmuje wywód w nim zawarty za własny i w pełni go podziela". Postanowienie WSA we Wrocławiu zaskarżył Ryszard W., zarzucając mu naruszenie art. 252 par. 1, art. 255, art. 257 i art. 258 par. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i wnosząc o jego uchylenie oraz uwzględnienie wniosku skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 259 par. 1 tej ustawy, skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego powoduje, że postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W takiej sytuacji, Sąd ma obowiązek samodzielnie rozstrzygnąć o zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy i niedopuszczalne jest ogólnikowe odwoływanie się do orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, które utraciło już byt prawny. W niniejszej sprawie Sąd nie dokonał żadnych własnych ustaleń i ocen prawnych i w sposób niedopuszczalny uznał za własne oraz podzielił wywody z wcześniejszego postanowienia, które utraciło moc. Już to samo czyni zażalenie zasadnym i skutkuje uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przyznać też należy słuszność skarżącemu, iż zgodnie z przepisami, ubiegający się o prawo pomocy, składa wniosek na urzędowym formularzu /art. 252 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ i dopiero wówczas, gdy Sąd uzna podane w nim informacje za niewystarczające do rozpoznania tego wniosku, powinien wezwać stronę do złożenia dodatkowego oświadczenia lub dodatkowych dowodów wskazujących na jej sytuację /art. 255 i art. 258 par. 1 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Następnie po upływie wyznaczonego terminu do złożenia tego oświadczenia czy nowych dowodów Sąd może, na podstawie samodzielnej analizy zebranego materiału, rozstrzygnąć wniosek o przyznanie prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał stronę do złożenia szczegółowych informacji o jej stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach jeszcze przed złożeniem przez nią wniosku na urzędowym formularzu (...), nie wzywając jej następnie do ich uzupełnienia, co mogło ujemnie wpłynąć na wyjaśnienie kwestii związanych z meritum wniosku. Dlatego na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.