I FSK 378/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal ( spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Protokolant Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej "V." GmbH od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1660/04 w sprawie ze skargi "V." GmbH na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 lipca 2004 r. (...) w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia w sprawie o podatek od towarów i usług uchyla zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "V." GmbH na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia w sprawie o podatek od towarów i usług. Na mocy zarządzenia Sądu pierwszej instancji z dnia 10 września 2004 r. strona skarżąca została wezwana o uzupełnienie braków skargi przez nadesłanie jej odpisu oraz dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie dla Klausa K. i Rainera G. do jej podpisania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi oraz przez uiszczenie wpisu od skargi w terminie 30 dni i pod tym samym rygorem. W odpowiedzi strona skarżąca w załączeniu do pisma z dnia 7 grudnia 2004 r. złożyła kserokopie skargi, wyciąg z krajowego rejestru sądowego upoważniający Klausa K. do reprezentowania skarżącej spółki oraz upoważnienie dla Rainera G. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2004 r. strona została wezwana do nadesłania polskiego tłumaczenia złożonego wyciągu z rejestru sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W tym miejscu strona została pouczona, że zgodnie z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Polsce jest język polski i w tym języku toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na to wezwanie strona złożyła tłumaczenie przysięgłe na język polski uwierzytelnionego wyciągu z rejestru sądowego skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po analizie złożonych dokumentów stwierdził, iż nie potwierdzają one prawa do reprezentowania spółki przez osoby które podpisały skargę. W szczególności Sąd stwierdził, że brak jest stosownego upoważnienia dla Rainera G., które to skarżąca spółka wymienia w spisie załączników do pisma z 7 grudnia 2004 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji z akt sprawy wynika, że Klaus K. upoważniony jest do reprezentacji spółki zawsze łącznie z osobiście odpowiedzialnym wspólnikiem lub prokurentem, a nie wynika zaś, że taki status miał Rainer G. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił odrzucić skargę spółki. Na to rozstrzygnięcie strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną i wnosząc o uchylenie postanowienia w całości zarzuciła Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 34 i art. 37 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu swoich zarzutów strona skarżąca stwierdziła, iż z wypisu z rejestru sądowego (...) wynika, że osobami uprawnionymi do reprezentacji spółki są Klaus K. oraz Volker F., którzy w punkcie trzecim pisma z 7 grudnia 2004 r. złożyli oświadczenie, iż Rainer G. jest osobą upoważnioną do reprezentowania spółki. Strona podniosła ponadto, że żaden z przepisów prawa nie stanowi, iż pełnomocnictwo powinno być złożone na odrębnej kartce papieru. Powoduje to zdaniem strony skarżącej, że nie ma przeszkód, by oświadczenie o udzieleniu pełnomocnictwa złożone zostało w piśmie strony będącym odpowiedzią na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna "V." GmbH jest zasadna. Decyduje o tym skutecznie postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zauważyć należy, że po otrzymaniu uwierzytelnionego tłumaczenia odpisu z rejestru sądowego i po zapoznaniu się z jego treścią Sąd pierwszej instancji stwierdził jednoznacznie, iż skarga nie została podpisana przez osoby do tego uprawnione, co jako brak formalny powinno być uzupełnione w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobowiązany wystosować do strony wezwanie o podpisanie skargi przez osoby do tego uprawnione i dopiero po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu skargę odrzucić. Pozostałe zarzuty kasacyjne, tzn. naruszenie art. 34 oraz art. 37 p.p.s.a. są w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadne, a uzasadniające je argumenty strony skarżącej kompletnie nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym niniejszej sprawy. Z pisma z dnia 7 grudnia 2004 r. w sposób jednoznaczny wynika, iż strona przesyła w załączeniu upoważnienie dla Rainera G. i w brew temu co twierdzi nie można przyjąć, iż samo to pismo z uwagi na jego treść należy potraktować jak upoważnienie. Powyższy fakt z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia art. 58 par. 1 pkt 3 nie może mieć jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 p.p.s.a.