I SA/Kr 2007/02

Sygn. akt I SA/Kr 2007/02 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, WSA Maria Zawadzka(spr), Protokolant: Iwona Sadowska- Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2005r., sprawy ze skargi "L." Spółka z o.o.w L., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 24 lipca 2002r. Nr [...], w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji, - skargę oddala- [...] lutego 2002 roku "L. spółka z o.o. wniosła, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 1999 roku Nr [...] określającej wysokość podatku akcyzowego za miesiąc luty 1999 roku w kwocie 44.854 zł oraz określającej przypis podatku akcyzowego za miesiąc luty 1999 roku w kwocie 14.934 zł. Powodem wydania decyzji było nie ujęcie w rejestrze sprzedaży i deklaracji faktury dokumentującej sprzedaż wina Spółki wystawionej przez Komornika Sądowego. Od decyzji tej spółka nie wniosła odwołania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 roku Nr [...]Urząd Skarbowy w L., działając na podstawie art. 207, art. 243 § 3, art. 244 § 1, art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, o przeprowadzeniu postępowania wszczętego postanowieniem Nr [...] z dnia [...]marca 2002 roku odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez Urząd dnia [...] września 1999 roku Nr [...] W uzasadnieniu decyzji Urząd Skarbowy stwierdził, iż zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (zgodnie z pkt 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem w trakcie kontroli w 1999 roku ustalono, iż Spółka nie wykazała w prowadzonych rejestrach, ani w deklaracji VAT-7 sprzedaży, dokonanej w imieniu Spółki przez Komornika Sądowego, na podstawie § 57 Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...] lutego 1999 roku, wystawionej dla "P." K.. Na tej podstawie została wydana decyzja z dnia[...] września 1999 roku określająca wysokość oraz kwotę przypisu podatku akcyzowego za miesiąc luty 1999 roku. Zarzut w zakresie dokonania przez Urząd adnotacji na fakturach odnośnie nie zalegania w podatkach odnosi się konkretnie do sprzedaży dokonanej przez Komornika Sądowego, a stanowisko w tej sprawie zostało uzgodnione z jednostką nadrzędną. Urząd uznał, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania, a decyzja określająca zaległość w podatku od towarów i usług została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i proceduralnego. W odwołaniu od decyzji "L." spółka z o.o. z siedzibą w L.zakwestionowała zaskarżoną decyzję, podnosząc jednocześnie, iż sprzedawcą przedmiotowego towaru był Komornik Sądowy, który nie wydał spółce żadnych dokumentów, a więc spółka nie mogła przedmiotowej sprzedaży ująć w stosownych deklaracjach. Zdaniem Spółki, to Komornik, a nie Spółka, winien rozliczyć się z tej sprzedaży. W uzupełnieniu odwołania skarżąca podniosła,, iż postępowanie Urzędu Skarbowego jest sprzeczne, bowiem postanowieniem z dnia [...] marca 2002 roku Urząd wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, a następnie wydał postanowienie, odmawiające wznowienia postępowania, z uwagi na brak podstaw. Decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku Nr [...] Izba Skarbowa działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, iż wydanie zaskarżonej decyzji na Spółkę jest zgodne z obowiązującymi przepisami, bowiem z art. 12 a powołanej ustawy wynika, iż komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne są płatnikami podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowego. Płatnikiem zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Organy te, zgodnie z § 57 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 156 poz. 1024 ze zm./, dokonując w trybie egzekucji sprzedaży towarów działają w imieniu i na rachunek dłużnika. Oznacza to, że podatnik, ustalając należny podatek za dany miesiąc powinien w tym rozliczeniu ująć sprzedaż dokonaną w jego imieniu przez organ egzekucyjny. Fakt, że Spółka nie otrzymała od Komornika rozliczeń sprzedaży wina nie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Nadto Izba Skarbowa stwierdziła, iż postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania składa się z dwóch faz. W pierwszej fazie organ podatkowy bada formalne podstawy wznowienia postępowania. Ten etap rozpoczyna się z chwilą złożenia przez stronę żądania wznowienia postępowania, a kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 Ordynacji podatkowej). Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ podatkowy przeprowadza postępowanie, którego celem jest ustalenie czy w sprawie zachodzą przesłanki ( z art. 240 Ordynacji podatkowej) do wznowienia postępowania. W postanowieniu o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania Urząd Skarbowy w L. powołał, jako podstawę art. 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony i kończy się postanowieniem o wznowieniu postępowania lub decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Urząd Skarbowy w L.w sentencji postanowienia podał zbędne słowo "wszcząć postępowanie" jednak nieprawidłowość ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Nadto powołane w odwołaniu od decyzji zarzuty formalne dotyczące decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej, są zdaniem Izby zarzutami bezpodstawnymi. Z sentencji tej decyzji jednoznacznie wynika, iż jest to decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej tj. decyzja wydana w drugim etapie postępowania wznowieniowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, "L. Spółka z o.o. domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji, podnosząc, iż sprzedawcą towarów zajętych spółce był Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w L. a ponieważ komornik jest płatnikiem, więc jeśli nie zapłacił oraz nie przekazał Spółce rozliczenia sprzedaży w postaci faktur VAT, to należało jego obciążyć odpowiedzialnością i w stosunku do niego winny być wydane decyzje wymiarowe. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma ustalenie, czy w niniejszej sprawie, zgodnie z żądaniem skarżącej, zachodzą podstawy do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246 Ordynacji podatkowej), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247-252 Ordynacji podatkowej) 'wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi (art. 253-257 Ordynacji podatkowej). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco, w art. 240 Ordynacji podatkowej. Art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy pozwala na wznowienie postępowania, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: -ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, -okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, -powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l października 2003 roku III S.A. 2923/01, wyrok NSA z dnia 16 października 1998 roku sygn. akt II SA 1241/98). Z całą stanowczością stwierdzić należy, iż skarżąca Spółka nie powołała żadnych nowych okoliczności faktycznych, ani też nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania. Nadto trzeba zaznaczyć, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch wyraźnych faz. W pierwszej fazie organ podatkowy rozstrzyga kwestię samego wznowienia postępowania. Ten etap postępowania rozpoczyna się z chwilą złożenia przez stronę żądania wznowienia postępowania, a kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W tym stadium postępowania organ podatkowy bada jedynie formalne podstawy wznowienia. Przedmiotem ustaleń jest między innymi to, czy wniosek pochodzi od strony, czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją ostateczną, czy we wniosku powołano jedną z przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a także czy został on wniesiony w terminie określonym w art. 242 § 2 Ordynacji podatkowej. Na tym etapie organ nie dokonuje ustaleń merytorycznych, co do przyczyn wznowienia postępowania, ani też, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania podatkowego następuje w formie postanowienia. Organ podatkowy powinien je wydać w każdym przypadku, gdy nie zachodzą warunki formalne uzasadniające odmowę wznowienia. W orzecznictwie przyjmuje się pogląd, że postanowienie to, jest jedynie aktem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Natomiast stwierdzenie, czy przyczyna postępowania rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia ( wyrok NSA z 13 listopada 1987 roku I SA 1326/86, wyrok NSA z 12 lutego 1998 roku II SA 932/97). Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania właściwy w sprawie organ podatkowy przeprowadza postępowanie, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek wznowienia postępowania oraz rozpoznanie sprawy podatkowej. W niniejszej sprawie, organy podatkowe decyzję o odmowie wznowienia postępowania prawidłowo podjęły, jako wynik poczynionych ustaleń, co do przyczyn wznowienia. Po zbadaniu przedłożonych przez skarżącą Spółkę dowodów stwierdziły, że nie stanowią one nowych dowodów, bowiem znane były organowi przed wydaniem objętej wnioskiem o wznowienie decyzji ostatecznej (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1998 roku I SA/Lu 551/97). Słusznie, więc wydały decyzję odmawiającą uchy lenia decyzji ostatecznej Reasumując uznać należy, że organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, zaś zarzuty zawarte w skardze nie są uzasadnione. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.