I SA/Wr 4303/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.F. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży w 1997 r. lokalu mieszkalnego, oddala skargę. Jak wynika z aktu notarialnego (Rep. [...]) Pan W. F. nabył w dniu [...] od Zakładów A w B. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w B. przy ul. D. nr [...] oznaczonej, jako działka gruntu nr [...] oraz prawo własności budynku mieszkalno-usługowego położonego na tej działce. Z treści powyższego aktu notaraialnego wynika również, że wyżej wymieniony budynek mieszkalno-usługowy stanowi odrębną nieruchomość o powierzchni użytkowej [...] m 2, a w części mieszkalnej budynek ten był zamieszkały przez czterech najemców. Następnie W. F. z przedmiotowej nieruchomości wyodrębnił samodzielny lokal mieszkalny numer 2, który wraz z udziałem w elementach wspólnych budynku i jego urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali i udziałem w prawie wieczystego użytkowania działki gruntu, na której posadowiony jest budynek, sprzedał aktem notarialnym z dnia [...] (Nr Rep. [...]) Państwu J. i J. S. Wartość powyższego lokalu mieszkalnego określono w akcie notarialnym na kwotę [...]. Zbycie lokalu i udziałów nastąpiło więc przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, co zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176) stanowi źródło przychodów, podlegające opodatkowaniu. Urząd Skarbowy w Z. postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru W.F. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego (wraz z udziałami w prawie użytkowania wieczystego) położonego w B. przy ul. D. nr [...] mieszkanie nr [...]. Postępowanie powyższe zostało zakończone decyzją z dnia [...] (Nr [...]), w której Urząd Skarbowy określił W.F. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...], zaległość w tym podatku w kwocie [...] oraz odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania decyzji w kwocie [...]. W. F., za pośrednictwem pełnomocnika, odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zdaniem podatnika urząd skarbowy w zaskarżonej decyzji błędnie zastosował art. 19 ust. 1a, 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Według W. F. zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego nie wystąpił, gdyż sprzedaż przedmiotowego lokalu nastąpiła w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Ponadto podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 i art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa i stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji razi pozornością, powierzchownością wniosków i rutynowym potraktowaniem stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. podzieliła stanowisko organu l instancji i decyzją z dnia [...] (Nr [...]) utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji w przedmiotowej sprawie. Na decyzję odwoławczą W. F., za pośrednictwem pełnomocnika, złożył pismem z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W skardze, podobnie jak w odwołaniu, skarżący zarzucił niezgodność decyzji zart.19 ust. 1, 2 oraz 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, rażące naruszenie postanowień art. 10 ust. 1 pkt. 8 cyt. wyżej ustawy oraz naruszenie art. 122 w związku z art. 191 i 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. Strona przeciwna uważa, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazała, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący nabył w dniu [...] od Zakładów A w B. prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w B. przy ul. D. nr [...] oznaczonej, jako działka gruntu nr [...] oraz prawo własności położonego na tej działce budynku mieszkalno-usługowego, zamieszkałego przez czterech najemców, który stanowił odrębną nieruchomość o powierzchni użytkowej [...] m 2. Z treści aktu notarialnego wynika, że skarżący nabył prawo własności w/w budynku mieszkalno-usługowego oraz prawo wieczystego użytkowania nieruchomości działki gruntu nr [...] za kwotę [...] (netto), przy czym wartość gruntu w ogólnej cenie sprzedaży wynosiła [...] (netto) oraz poniósł koszty sporządzenia aktu notarialnego w kwocie [...]. Ponadto z treści powyższego aktu notarialnego wynika również, że skarżący nabył przedmiotową nieruchomość na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na cele - to nie znaczy w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Nabytą w dniu [...] nieruchomość skarżący wpisał już w dniu [...] do ewidencji środków trwałych prowadzonej dla potrzeb działalności gospodarczej pod nazwą B, z tym, że pod poz. nr [...] działkę gruntu o wartość [...], a pod póz. nr [...] budynek mieszkalno-usługowy o wartości [...] zgodnie z fakturą VAT Nr [...] z dnia [...] wystawioną na odbiorcę pod nazwą C ul. C. [...] w B. przez Zakłady Bawełniane A w B. Następnie począwszy od miesiąca kwietnia 1997 roku skarżący dokonywał już od wartości początkowej budynku mieszkalno-usługowego odpisów amortyzacyjnych. Powyższe potwierdza, że niniejsza nieruchomość z chwilą wpisu do ewidencji środków trwałych stała się składnikiem majątkowym działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, a nie przedmiotem obrotu nieruchomościami. Z materiału dowodowego wynika, że skarżący w części usługowej zakupionego budynku mieszkalno-usługowego prowadzi drukarnię, czyli wykorzystuje cześć usługową budynku mieszkalno-usługowego w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w zakresie poligrafii, natomiast w części mieszkalnej zakupionego budynku mieszkalno-usługowego skarżący wynajmuje lokale mieszkalne dotychczasowym najemcom i najem przedmiotowych lokali mieszkalnych stanowi dla skarżącego odrębne źródło przychodu wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz.U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176). Również z zeznań podatkowych składanych przez skarżącego bezsprzecznie wynika, że W. F. klasyfikował przychód uzyskiwany z najmu lokali mieszkalnych położonych w budynku mieszkalno-usługowym w Z. przy ul. D. [...], jako odrębne źródło przychodów. W świetle powyższego strona przeciwna nadal utrzymuje, że wykorzystywanie przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości dla celów działalności gospodarczej potwierdza fakt, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła składnik majątkowy, którego sprzedaż w określonych warunkach podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a ustawy roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje również fakt, że skarżący w dniu [...] aktem notarialnym (Nr Rep. [...]) sprzedał Państwu J. i J. S. wyodrębniony w części mieszkalnej zakupionego w dniu [...] budynku położonego w B. przy ul. D. numer [...] lokal mieszkalny oznaczony nr [...] wraz z udziałem w elementach wspólnych budynku i jego urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali i udziałem w prawie wieczystego użytkowania działki gruntu. Wartość powyższego lokalu mieszkalnego określono w akcie notarialnym na kwotę [...]. W świetle powyższego strona przeciwna ponownie stwierdza, że zbycie w/w lokalu i udziałów nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie i zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód uzyskany z tej sprzedaży podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 10%. Jednocześnie strona przeciwna zauważa, że fakt potraktowania przedmiotowej nieruchomości, jako składnika majątkowego prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, nie ma wpływu na sposób opodatkowania przychodu ze sprzedaży składnika majątkowego. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód ze sprzedaży nieruchomości lub jej części oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów, będących składnikami majątku firmy, wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest przychodem z tej działalności, a stanowi przychód ze źródła określonego art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a-c w/w ustawy i podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 28 tej ustawy. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego m. in. w wyroku z dnia 10 lipca 1997 roku (sygn. akt l SA /Sz 1644/96 opublikowany LEX nr 30836). Odnośnie zarzutu pełnomocnika zawartego w skardze, że skarżący dokonał zbycia przedmiotowej nieruchomości w ramach działalności gospodarczej i urząd skarbowy bezpodstawnie opodatkował uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przychód 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, strona przeciwna ponownie stwierdza, że przychód ze sprzedaży nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej wyłącznie w przypadku dokonania sprzedaży nieruchomości (nieruchomość stanowi towar) w działalności gospodarczej, której przedmiotem jest obrót nieruchomości (nabywanie lub budowa nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży). Tylko w tej sytuacji przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości stanowi przychód uzyskany z działalności gospodarczej, podlegający zaewidencjonowaniu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w koi. 7 " Wartość sprzedanych towarów i usług". Strona przeciwna ponownie zauważa, że sprzedaż w wykonywaniu działalności gospodarczej to czynność prawna stanowiąca realizację przedmiotu działalności gospodarczej. Innego rodzaju sprzedaż, podobnie jak szereg innych czynności prawnych i faktycznych niezbędnych lub gospodarczo uzasadnionych w prowadzeniu działalności gospodarczej, jeżeli nie stanowi realizacji przedmiotu działalności podmiotu gospodarczego - nie następuje w wykonywaniu tej działalności gospodarczej, ale tylko w związku z nią, czego analizowany art. 10 ust. 1 pkt. 8 nie obejmuje. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego m. in. w wyroku z dnia 28 sierpnia 1997 roku (sygn. akt l SA /Łd 641/96 opublikowany LEX nr 30856). Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] wynika jednoznacznie, że podatnik od dnia [...] prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poligrafii i usług związanych z poligrafią a zatem nie wykonuje działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomości. W tej sytuacji wyjaśnienia skarżącego, że sprzedaż przedmiotowego lokalu nastąpiła w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą należy uznać za nieuzasadnione. Jednocześnie strona przeciwna wyjaśniła, że z zapisu § 10 aktu notarialnego z dnia [...] nie wynika obowiązek sprzedaży przez skarżącego lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalno-usługowym Oświadczenie skarżącego zawarte w/w akcie notarialnym stanowi jedynie zobowiązanie skarżącego dotyczące warunków i zasad ewentualnej ("...w przypadku chęci nabycia..." przez dotychczasowych lokatorów) sprzedaży przedmiotowych lokali. A zatem strona przeciwna stwierdza, że wbrew twierdzeniom skarżącego powyższe zobowiązanie skarżącego pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. W świetle powyższego strona przeciwna ponownie stwierdza, że skoro sprzedaż przedmiotowego lokalu nie nastąpiła w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami podlegała opodatkowania 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest sprzedaż nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli sprzedaż lub zamiana nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub wybudowanie. Natomiast art. 19 ust. 1 stanowi, że przychodem ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych oraz innych rzeczy, w warunkach określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszonej o koszty sprzedaży. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten ustala urząd skarbowy w wysokości wartości rynkowej. Ponadto art. 28 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż dochodu ze sprzedaży nieruchomości nie łączy się z dochodami z innych źródeł, a podatek od tego dochodu w myśl art. 28 ust.2 ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu. Podatek ten jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika, chyba że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, iż przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust.1 pkt. 32 lit. a cytowanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. c w części wydatkowanej na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub na nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Jak wyżej wywiedziono skarżący sprzedał lokal mieszkalny położony w B. przy ul. D. numer [...] mieszkanie 2 wraz z udziałem w elementach wspólnych budynku i jego urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali i udziałem w prawie wieczystego użytkowania działki gruntu, na której posadowiony jest budynek przed upływem pięcioletniego okresu licząc od końca roku, w którym nieruchomość została zakupiona. A zatem skarżący w wyniku transakcji sprzedaży uzyskał przychód w kwocie [...], który zgodnie z cyt. wyżej przepisem podlegał opodatkowaniu 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Bezspornym w sprawie pozostaje również fakt, że skarżący nie złożył w urzędzie skarbowym oświadczenia, iż uzyskane w wyniku transakcji sprzedaży lokalu środki przeznaczy, w ciągu dwóch lat na cele mieszkaniowe. Dlatego też strona przeciwna ponownie stwierdza, że skarżący, zgodnie z przytaczanymi wyżej przepisami, z tytułu dokonanej w dniu [...] sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy D. numer [...] mieszkanie 2 miał obowiązek wpłacić zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości [...] ([...] x 10%) w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży tj. do dnia [...]. Strona przeciwna zauważa również, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie skarżącego zawarte w § 10 aktu notarialnego z dnia [...], iż w przypadku chęci nabycia (w terminie do dnia [...]) lokali mieszkalnych położonych w przedmiotowym budynku przez ich dotychczasowych najemców, sprzedaż tych lokali nastąpi na warunkach określonych w regulaminie Zakładów A w B., nie ma znaczenia na powstanie obowiązku podatkowego wynikającego z cyt. wyżej przepisów i nie zmienia faktu, że sprzedaż w/w lokalu nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Reasumując powyższe strona przeciwna stwierdziła, że skoro skarżący nie wpłacił 10% zryczałtowanego podatku dochodowego w w/w określonym terminie urząd skarbowy zasadnie wydał zaskarżoną decyzję, w której określił podatnikowi zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie [...], zaległość w tym podatku w kwocie [...] oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] liczone do dnia wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 122 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa strona przeciwna stwierdza, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom skarżącego, posiada podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wskazuje fakty, które mają istotne znaczenie na wielkość zobowiązania oraz podaje przepisy prawa podatkowego. Strona przeciwna uważa również, że w postępowaniu podatkowym nie zostały naruszone ogólne zasady postępowania określone w art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż dołożono wszelkich starań, aby zgromadzić materiał dowodowy w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Reasumując, zdaniem strony przeciwnej w trakcie postępowania podatkowego nie naruszono norm prawa materialnego i procedury administracyjnej skutkującej uchyleniem decyzji, dlatego też strona przeciwna wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając zaskarżoną decyzje z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować jej legalność. Przedmiotem sporu pomiędzy strona skarżącą a organami podatkowymi jest interpretacja przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem źródłem przychodu jest sprzedaż nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli sprzedaż lub zamiana nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub wybudowanie. Kontrowersje budzi sformułowanie ustawowe wprowadzające wyjątek od zasady, że zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia. Wyjątek ten ma wtedy miejsce, gdy sprzedaż lub zamiana następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zdaniem strony skarżącej ten wyjątek ma zastosowanie w każdym przypadku, gdy takiego zbycia dokonuje podmiot gospodarczy (przedsiębiorca), bez względu na to czy przedmiotem działania takiego przedsiębiorcy jest obrót nieruchomościami, czy też nie. Taki sposób interpretacji wskazanego wyżej wyjątku ustawowego nie może być aprobowane. Jak się bowiem wskazuje w orzecznictwie sądowym przychód ze sprzedaży udziału w nieruchomości, będącej składnikiem majątku firmy, służący do prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest przychodem z tej działalności - a zatem, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi on przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy i jako taki podlega opodatkowaniu w trybie art. 28 tej ustawy - jeśli sprzedaż nastąpiła przed upływem 5 lat od nabycia tej nieruchomości (por. wyrok NSA z 30 października 2001 r., SA/Sz 981/00, LEX nr 78289, także: wyrok NSA z 22 listopada 2001 r., III SA 2829/00, LEX nr 53613; wyrok NSA z 10 lipca 1997 r., SA/Sz 1644/96, LEX nr 30836). Jak się słusznie wskazuje sprzedaż w wykonaniu działalności gospodarczej to czynność prawna stanowiąca realizację przedmiotu działalności gospodarczej. Innego rodzaju sprzedaż, podobnie jak szereg innych czynności prawnych i faktycznych niezbędnych lub gospodarczo uzasadnionych w prowadzeniu działalności gospodarczej, jeżeli nie stanowi realizacji przedmiotu działalności podmiotu gospodarczego - nie następuje w wykonaniu tej działalności, ale tylko w związku z nią, czego art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie obejmuje (wyrok NSA z 28 sierpnia 1997 r., I SA/Łd 641/96, LEX nr 30856) W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, iż przedmiotem działalności skarżącego jest poligrafia i usługi związane z poligrafią a zatem nie wykonuje on działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomości. W tej sytuacji stanowisko skarżącego, że sprzedaż przedmiotowego lokalu nastąpiła w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą należy uznać za nieuzasadnione. Nie zmienia tego faktu, powoływana okoliczność, że na mocy umowy kupna przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego od Zakładów A w B. skarżący był zobowiązany do sprzedaży lokali ich najemcom. Z postanowień przedmiotowej umowy sprzedaży wynika bowiem jedynie uprawnienie przyznane najemcom do nabycia zajmowanych przez nich lokali na zasadach analogicznych na jakich zbywają lokale Zakłady A, ale tylko w przypadku gdy strona skarżąca zechce te lokale sprzedawać. Poza tym postanowieni umowne nie mogą zmieniać zasada opodatkowania wynikających ex lege. Sąd nie podziela również zarzutów strony skarżącej odnośnie prawidłowości przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania podatkowego. Dołożyły one bowiem należytej staranności przy gromadzeniu materiału dowodowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Także rozstrzygnięcia organów podatkowych posiadają podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wskazano fakty, które mają istotne znaczenie na wielkość zobowiązania oraz przytoczono stosowne przepisy prawa podatkowego. W konkluzji - Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania legalności zaskarżonych decyzji organów podatkowych i dlatego tez, zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga podlegała oddaleniu.