VI SA/Wa 1149/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie: Asesor WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2005 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wykonania zjazdu z drogi krajowej oddala skargę Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 3 lipca 2003r. Panowie J. i M. C. zam. w N. wystąpili do zarządcy drogi krajowej nr [...] z wnioskiem o udzielenie zgody na wykonanie zjazdu do działki nr [...] położonej w m. T., na której projektowana jest stacja paliw płynnych. Działka ta powstała jako jedna z kilku w wyniku podziału działki pierwotnej nr [...], natomiast podział działki pierwotnej został dokonany bez zasięgania opinii zarządcy drogi krajowej nr [...] w odniesieniu do możliwości obsługi komunikacyjnej nowo wydzielonych działek z wym. drogi krajowej. Działka nr [...] graniczy z jednej strony z działką nr [...] stanowiącą własność I. w R. reprezentowanego przez jego jednostkę organizacyjną, tj. Z. , a z drugiej strony z działką nr [...], która w momencie wydania zaskarżonej decyzji stanowiła przedmiot użytkowania wieczystego F. Spółki Akcyjnej w upadłości z siedzibą w K., ul. [...], a z dniem 14 sierpnia 2003r. stała się przedmiotem użytkowania wieczystego Państwa J., W. i T. G.. W dniu [...] lipca 2003r. Zastępca Dyrektora Oddziału GDDKiA w [...], działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję nr [...], na mocy której wyraził zgodę na wykonanie zjazdu publicznego do wyżej wymienionej działki, z zastrzeżeniem spełnienia kilku warunków szczegółowych. Jeden z tych warunków określił, że projektowany zjazd ma także obsługiwać sąsiednie nieruchomości nr [...] i nr [...]. W związku z powyższym zarządca drogi krajowej nr [...] uznał za strony przedmiotowego postępowania także użytkowników wieczystych sąsiednich działek ozn. nr [...] i nr [...]. Decyzję, o której mowa zaskarżyli nowi użytkownicy wieczyści działki nr [...] Państwo J., W. i T. G., którzy złożyli następnie kilka pism procesowych, a w dniu 9 września 2003r. wystąpili z wnioskiem (wraz z właścicielem działki nr [...]) o zawieszenie postępowania o ponowne rozpatrzenie zaskarżonej przez nich decyzji w sprawie zjazdu do działki Panów J. i M. C., do czasu wykonania drogi dojazdowej do wym. działek; wniosku tego nie poparli Panowie J. i M. C., a właściciel działki nr [...] w piśmie z dnia 18 września 2003r., które wpłynęło do Oddziału GDDKiA w [...] w dniu 28 października 2003r., anulował swój wcześniejszy wniosek o zawieszenie omawianego postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku o zawieszenie postępowania dotyczącego ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, wydał postanowienie, na mocy którego odmówił zawieszenia tego postępowania, gdyż uznał omawiany wniosek za bezzasadny w istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przed rozpoznaniem merytorycznym sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a., rozpatrzył także wnioski zawarte w pismach z dnia 16 października 2003r. i 21 listopada 2003r. radcy prawnego Pana G. T., pełnomocnika procesowego Państwa G., i w wyniku powyższego uznał: 1) wniosek o dopuszczenie Państwa G. do udziału w postępowaniu w sprawie zjazdu do działki nr [...] Panów J. i M. C. - jako bezprzedmiotowy, gdyż Państwo J., W. i T. G. wstąpili już faktycznie do toczącego się postępowania administracyjnego, biorąc m. in. udział w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w Oddziale GDDKiA w [...], na którą zostali wezwani jako strony, a ponadto podstawę wstąpienia zainteresowanych do toczącego się postępowania stanowił art. 30 § 4 k.p.a., 2) wniosek o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze strony I.w R. w miejsce dotychczas występującej jako strona jego jednostki organizacyjnej, tj. Z. w G. - jako bezzasadny w istniejącym stanie faktycznym i prawnym sprawy, gdyż brak jest przepisów k.p.a. stanowiących podstawę do wezwania określonego podmiotu do udziału w postępowaniu odwoławczym w miejsce dotychczasowej strony (pominięcie w postępowaniu odwoławczym podmiotu mającego przymiot strony stanowi natomiast przesłankę do wznowienia postępowania); ponadto kwestia reprezentowania wym. Instytutu w niniejszym postępowaniu jest jego wewnętrzną sprawą, a nie użytkowników działki nr [...], 3) wniosek o dopuszczenie dowodu z decyzji z dnia [...] kwietnia 2000r., nr [...] Wójta Gminy [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcyjnego F. S. A. z siedzibą w K., na działkach nr [...] i nr [...] w m. T. wraz ze zjazdem z drogi krajowej nr [...] - jako bezzasadny, gdyż decyzja ta utraciła ważność z dniem 18 kwietnia 2001r., dotyczyła zamierzenia inwestycyjnego odmiennego przedmiotowo od inwestycji Panów J. i M. C., miała zostać zrealizowana na terenie obu wyżej wymienionych działek, których użytkownikiem wieczystym był ten sam podmiot, a ponadto kwestia obsługi komunikacyjnej projektowanej wówczas inwestycji F. w K. została ustalona w omawianej decyzji na podstawie stanowiska właściwego kompetencyjnie w tej kwestii zarządcy drogi krajowej nr [...], wezwanego do przedstawienia swej opinii w ramach współdziałania organów administracji publicznej w trybie art. 106 k.p.a., przez organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej (tj. wyżej wym. wójta), które to stanowisko zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Oddziału [...] w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych z dnia [...] kwietnia 2000r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej warunku sformułowanego w czwartym zdaniu sentencji tej decyzji w brzmieniu: "Projektowany zjazd obsługiwać ma także nieruchomości nr [...] i nr [...] wydzielonym układem komunikacyjnym po terenie działki [...] - co podlega uregulowaniu geodezyjno-prawnemu" i umorzył w tym zakresie postępowanie, gdyż uznał, że ustanowienie takiego warunku w decyzji dotyczącej zjazdu do działki nr [...] wykraczało poza zakres przedmiotowy wniosku Panów J. i M. C. inicjującego postępowanie administracyjne w analizowanej sprawie i zostało dokonane bez podstawy prawnej, co w konsekwencji spowodowało, że zaskarżona decyzja w tej części rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 139 k.p.a. Stąd, ze względu na przytoczone okoliczności, w postępowaniu w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wym. organ nie był związany zasadą zakazu reformationis in peius; dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję w części dotkniętej omówioną wadą i w tej części umorzyć postępowanie. W pozostałej części Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, gdyż uznał rozstrzygnięcie Zastępcy Dyrektora Oddziału GDDKiA w [...] za prawidłowe. W myśl art. 29 pkt 2 wyżej powołanej ustawy o drogach publicznych wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do pól uprawnych i zabudowań należy do właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi, po uzyskaniu zgody zarządu drogi. W ocenie organu w istniejącym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy dopuszczalna jest bezpośrednia obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji na działce nr [...] w miejscowości T. z drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem zjazdu publicznego, na warunkach określonych w zaskarżonej decyzji i zgodnie z przedłożonym przez Panów J. i M. C. projektem. Wykonanie zjazdu w miejscu wskazanym przez użytkowników wieczystych działki nr [...] nie będzie naruszać przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Należy zauważyć, że zarzuty skarżących w odniesieniu do projektowanego zjazdu do nieruchomości Panów C. nie dotyczą kwestii związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego, czy też z przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (w tym - zjazdy z tych dróg), lecz sprowadzają się do zakwestionowania lokalizacji projektowanego zjazdu i do związanego z tym postulatu jego przesunięcia na granicę między działkami nr [...] i nr [...]; ponadto Państwo G. zarzucają, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji pozbawiło ich bezpośredniego zjazdu na działkę nr [...]. W związku z tym należy podkreślić, że zaskarżona decyzja dotyczy tylko zjazdu do działki nr [...] stanowiącej odrębną nieruchomość pod względem prawnym i geodezyjnym od działki nr [...], i nie rozstrzyga w sprawie zjazdów do działek sąsiednich (w tym - do działki nr [...]). Zaskarżona decyzja zawierała jedynie warunek zobowiązujący w istocie Panów C. do udostępnienia korzystania z projektowanego zjazdu użytkownikom sąsiednich nieruchomości, a więc do ustanowienia służebności drogowej (przejazdu) dla użytkowników sąsiednich działek. Ustanowienie omawianego warunku w zaskarżonej decyzji, podyktowanego troską zarządcy drogi o zapobieganie powstawaniu kolejnych zjazdów do nowo wydzielonych nieruchomości z działek pierwotnych, lecz nie mającego podstawy prawnej w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych, wiązało się z tym, iż w trakcie przeprowadzonego wcześniej postępowania w sprawie podziału działki pierwotnej nr [...] o pow. 13,73 ha należącej do I. w R., organ prowadzący przedmiotowe postępowanie, tj. Wójt Gminy K., nie skonsultował się z zarządcą drogi krajowej nr [...] i w konsekwencji nie rozwiązał problemu obsługi komunikacyjnej nowo wydzielonych działek bezpośrednio z drogi krajowej nr [...]. Działki te wprawdzie przylegają do drogi krajowej nr [...], ale w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych decydowanie o możliwości wykonania zjazdów z drogi publicznej do nieruchomości należy do wyłącznej kompetencji zarządcy drogi publicznej, tj. w omawianej sprawie - do zarządcy drogi krajowej nr [...]. W kontekście analizowanej sprawy uzasadnione jest przytoczenie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2003r., sygn. akt II SA 1118/01 (nie publ.) stwierdził m. in. "Podział działki pierwotnej, do której był zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej, bez rozwiązania problemu dojazdu do nowo wydzielonych działek, może stwarzać dla właścicieli tych działek istotne problemy, ale nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi krajowej, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego. Okoliczność, że działka przylega do drogi krajowej, nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania z niej zjazdu. Budowa zjazdu musi być bowiem dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale ponadto nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Sprawa zjazdu do działki skarżących nr [...] w m T. może być rozstrzygnięta przez zarządcę drogi krajowej nr [...] wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym, wszczętym na wniosek Państwa G. Przesunięcie zjazdu projektowanego do działki Panów J. i M. C., o którym mowa w zaskarżonej decyzji, na granicę z działką nr [...] wymagałoby zgody użytkowników wieczystych działki nr [...]; jednakże z akt sprawy wynika, że Panowie C. zgody takiej zdecydowanie odmówili. W piśmie z dnia 5 września 2003r. Panowie J. i M. C. oświadczyli, iż wyrażają zgodę "na nieodpłatne korzystanie z przejazdu przez działkę nr [...] położoną w T. do działek nr [...] i nr [...] zgodnie z zaprojektowaną drogą w projekcie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] w km 459 + 238,50 wraz z pasem włączenia i wyłączenia do ruchu km 459 + 100,00 - km 459 + 407,00". Ponadto Panowie C. zadeklarowali, że "po uprawomocnieniu się decyzji na zjazd publiczny z dnia [...] lipca 2003r. wydanej przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad w [...], ul. [...], zostanie ustanowiona notarialnie służebność przejazdu przez działkę nr [...] do działek nr [...] i [...] położonych w T. zgodnie z projektem zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]przedłożonym w Oddziale GDDKiA w [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Sp. z o.o. E. będąca następcą prawnym Państwa G. zwana dalej skarżącą. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. w uzasadnieniu podała między innymi, że taka lokalizacja zjazdu uniemożliwia skarżącym w chwili obecnej uzyskanie zezwolenia na budowę zakładu produkcyjnego, gdyż brak jest wykonania zjazdu do działki [...]. Wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu przez właściwe organy administracji państwowej następuje w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy szczególne art. 17 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy § 9 ust. 1 pkt 3 i § 113 ust. 7 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej naruszył słuszny interes strony - albowiem w sposób arbitralny uniemożliwił budowę zjazdu do innych - sąsiednich nieruchomości. Skarżący w toku postępowania administracyjnego przedstawił projekt takiego rozwiązania zjazdu z drogi krajowej, ażeby uzgodniona lokalizacja respektując słuszne interesy właścicieli nieruchomości graniczących - mogła przyczynić się do ich gospodarczego wykorzystania, co nastąpić by mogło po uzyskaniu korzystnej dla wszystkich podmiotów lokalizacji zjazdu z drogi krajowej Aby wykazać, że obawy odnośnie negatywnych skutków zaskarżonej decyzji dla właścicieli gruntów graniczących nie są wyolbrzymiane - skarżący zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie zgody na wykonanie zjazdu do nieruchomości stanowiącej własność skarżącego - lecz Generalny Dyrektor pismem z dnia [...] marca 2004r odmówił wyrażenia zgody. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i podkreślił, że sprawa zjazdu do działki [...] w m. T., do której prawo użytkowania wieczystego posiada skarżąca powinna być rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym rozszerzyła zarzuty skargi o naruszenie art. 8, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. oraz 139 k.p.a. a także podniosła, że zaskarżona decyzja narusza art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80,. poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu podkreślenia wymaga jeszcze fakt, że Sąd oceniając zaskarżoną decyzję bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji. Art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. Nr 71, poz. 838 z 2000r.) stanowi podstawę prawną wyrażenia bądź odmowy wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi. Wyrażenie zgody bądź jej odmowy następuje w formie decyzji administracyjnej. Decyzja ta wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, co zostało zresztą potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001r. sygn. akt, II SA 1219/2000 (nie publ.) "decyzja wydawana na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ma charakter uznaniowy, a zatem organ administracyjny może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd". To, że decyzja ma charakter uznaniowy nie oznacza, iż organ działa w sposób dowolny. Wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na dokonanie zjazdu z drogi krajowej organ administracji kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Droga krajowa nr [...], z której ma być wykonany zjazd do działki nr [...] w T., będącej w wieczystym użytkowaniu Panów J. i M. C. należy do dróg klasy GP, tak więc zjazd na nią może być wykonany jedynie w sytuacji wyjątkowej; tylko wtedy, gdy nie istnieje możliwość dojazdu do nieruchomości, brak jest także możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Jak już powyżej zaznaczono z wnioskiem do zarządcy drogi o udzielenie zgody na wykonanie zjazdu do działki nr [...] położonej w miejscowości T. wystąpili użytkownicy wieczyści działki Panowie J. i M. C. i taką zgodę uzyskali. W ocenie organu – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w istniejącym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy dopuszczalna jest bezpośrednia obsługa komunikacyjna projektowanej inwestycji na działce [...] w miejscowości T. z drogi krajowej nr [...] za pośrednictwem zjazdu publicznego na warunkach określanych w zaskarżonej decyzji i zgodnie z przedłożonym przez Panów J. i M. C. projektem. Wykonanie zjazdu w miejscu wskazanym przez użytkowników wieczystych działki [...] w ocenie organu nie będzie naruszać przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W ocenie składu orzekającego organ administracji w sposób prawidłowy uzasadnił swoją decyzję. Odnosząc się do zarzutów skargi na pierwszym miejscu należy podnieść, że skarżąca na dzień wydania decyzji w ogóle nie przeprowadziła postępowania administracyjnego zmierzającego do uzyskania zgody na wykonanie zjazdu na działkę [...] będącą przedmiotem użytkowania wieczystego skarżącej. Co prawda w skardze skarżąca podnosi, że pismem z dnia 12 marca 2004r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu na działkę skarżącej. Jednak, jak wynika z załączonego przez skarżącą do akt sprawy pisma z 12 marca 2004r., nie jest to decyzja odmawiająca wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu na działkę [...], a jedynie negatywna opinia przedłożonego projektu zjazdu. W sposób jednoznaczny wynika więc, że skarżąca nie przeprowadziła całego postępowania administracyjnego zmierzającego do wyrażania zgody na wykonanie zjazdu z drogi na działkę nr [...] położonej w miejscowości T.. Ponadto skarżąca w skardze podnosi, że organ dopuścił się szeregu naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 oraz 139 k.p.a. W ocenie Sądu organ administracji w osobie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej, gdyż w sposób dogłębny zbadał i wyjaśnił sprawę. Nie naruszył również zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, gdyż w celu dogłębnego wyjaśnienia sprawy przeprowadził rozprawę administracyjną w dniu [...] września 2003r., która miała na celu ewentualne przesunięcia w lokalizacji zjazdu. W ocenie składu orzekającego nie został też naruszony art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., gdyż w sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, a zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Wydający zaskarżoną decyzję Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie naruszył również art. 139 k.p.a. poprzez uchylenie warunku mówiącego, że "Projektowany zjazd obsługiwać ma także nieruchomość nr [...] i nr [...] wydzielonym układem komunikacyjnym po terenie działki [...] – co podlega uregulowaniu geodezyjno-prawnemu" i umorzenie postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w sposób prawidłowy, w ocenie sądu, uznał, że decyzja w tym zakresie wykracza poza wniosek Panów J. i M. C. inicjujących postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Tak więc rozstrzygnięcie powyższe zostało dokonane bez podstawy prawnej, co w konsekwencji spowodowało rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 139 k.p.a., gdyż pod pojęciem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 139 k.p.a. mieszczą się wszelkie przypadki kwalifikowanego naruszenia prawa wymienione w art. 145 § 1, 145a § 1 i 156 § 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zasługuje na pozostawienie jej w obrocie prawnym. Na koniec należy podkreślić, że państwo G., których skarżąca jest następcą prawnym nie podważali zaskarżonej decyzji pod kątem bezpieczeństwa w ruchu drogowym na drodze krajowej nr [...], a zarzuty p. G. dotyczyły jedynie lokalizacji projektowanego zjazdu z drogi i postulatu jego przesunięcia na granicę między działkami [...] i [...]. Ponadto zarzucali oni, że projektowany zjazd pozbawia ich bezpośredniego zjazdu na działkę nr [...], gdy tymczasem nigdy nie otrzymali decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odmawiającej wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu na działkę [...], gdyż nie wystąpili z takim wnioskiem. W ocenie Sądu nie ma również znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy postępowanie toczące się przez Sądem Rejonowym w W. sygn. [...] z wniosku skarżącej o ustanowienie służebności gruntowej na rzecz działki [...] położonej w T., polegającej na prawie przejazdu północnym skrajem działki nr [...] do mającego powstać zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Materiał dowodowy zgromadzony w powyższym postępowaniu będzie oceniany przez Sąd Rejonowy w W., nie ma on natomiast wpływu na wynik niniejszej sprawy zwłaszcza, że postępowanie zostało wszczęte po wydaniu zaskarżonej decyzji. Również zarzut naruszenia przez decyzję art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzasadniony, gdyż zgodnie z uchwałą NR [...] Rada Gminy K. z dnia [...] listopada 1999r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy K. § 3 pkt 1 tereny przeznacza się na cele przemysłu i działalności produkcyjnej. Na działce nr [...] dopuszcza się ponadto lokalizację stacji paliw z pełną infrastrukturą oraz § 3 pkt 9b działka [...] – wjazd i wyjazd do drogi krajowej za pośrednictwem wspólnego układu komunikacyjnego wyłącznie dla relacji prawoskrętnych (....) podlega uzgodnieniu z zarządcą drogi krajowej nr [...]. W ocenie składu orzekającego usytuowanie zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę [...] powstałą z podziału działki [...] w niczym nie koliduje z powyższymi zapisami. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. NR 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.