II SA/Lu 493/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Wiesława Achrymowicz asesor WSA (spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania zaniechania użytkowania lokalu oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]stycznia 2003 r. nakazał W.W. zaniechanie użytkowania lokalu usługowego nr 1 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. A., jako pralni chemicznej. Tytułem podstawy prawnej powołał unormowania art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu wskazał, że mocą decyzji tegoż organu, z dnia [...] czerwca 2002 r. W.W., w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy Prawo budowlane, został zobligowany do wykonania określonych w niej czynności celem doprowadzenia samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania lokalu usługowego nr 1 w budynku przy ul. A. na pralnię chemiczną, do stanu zgodnego z prawem. W wyznaczonym terminie adresat tej decyzji nie wykonał nałożonych jej treścią obowiązków. W pierwszej kolejności nie przedstawił dokumentu, stanowiącego dowód uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zważywszy negatywne stanowisko w tym zakresie Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" , a co ma rozstrzygające znaczenie dla skutecznego ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania lokalu, w świetle wymogu z § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części, z dnia 15 grudnia 1994 r. Dopiero spełnienie tego wymogu pozwoli na doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania. W tym stanie rzeczy, gdy adresat decyzji nie wykonał obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, o której wyżej, znajduje zastosowanie art. 51 ust. 2 tejże ustawy, przewidujący rygor zaniechania użytkowania bądź przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Mając na uwadze słuszny interes strony, która może ubiegać się o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie omawianego lokalu jako pralni chemicznej, organ uznał za celowe jedynie nakazanie zaniechania dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu, bez konieczności przywrócenia stanu poprzedniego w aspekcie sposobu użytkowania. Dodatkowo, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że w świetle złożonej przez W.W. dokumentacji technicznej należy stwierdzić naruszenie wymogów przewidzianych w § 72 ust. 1 w związku z § 72 ust. 2, wobec braku zgody właściwego organu; § 85 pkt 2 i 6; § 83, wszystkie rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W przedłożonych opracowaniach nadto brak jest danych pozwalających stwierdzić czy ściany i stropy zapewniają wymaganą izolacyjność akustyczną oraz szczelność na przenikanie szkodliwych substancji gazowych z pomieszczenia pralni do sąsiednich, przeznaczonych na pobyt ludzi. Dalej wskazał na brak dokumentacji technicznej, dotyczącej technologii pralni chemicznej oraz uzgodnień dla zastosowanych rozwiązań ze strony organów właściwych do spraw sanitarno-higienicznych, ochrony przeciwpożarowej, bezpieczeństwa i higieny pracy. W tym stanie rzeczy, organ rozstrzygający w pierwszej instancji ocenił, że przedłożone przez W.W. dokumenty nie są kompletne, nie spełniają stawianych im wymogów, z naruszeniem obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 rozważanej ustawy Prawo budowlane. W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego , W.W. domagał się jej uchylenia z umorzeniem postępowania administracyjnego wobec bezprzedmiotowości bądź zawieszenia jego toku do czasu zakończenia postępowań prowadzonych już na etapie sądowoadministracyjnym. Uzasadniając zgłoszone żądania odwołał się do stwierdzenia, że nie dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania omawianego lokalu, a w szczególności nie przeprowadził w nim żadnych zmian konstrukcyjno-budowlanych. Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]"powinna dysponować decyzją dopuszczającą budynek do użytkowania. Opierając się na decyzji organu budowlanego, będącej w posiadaniu Spółdzielni, uzyskał wszystkie niezbędne dokumenty od właściwych organów, które pozwoliły na prowadzenie zakwestionowanej działalności. W tych okolicznościach żądanie od niego dodatkowych opinii, inwentaryzacji i innych dokumentów, ocenił jako nadużycie prawa. Wskazywał na sprzeczność niniejszej decyzji ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który pozytywnie zaopiniował warunki higieniczno-sanitarne pomieszczeń pralni chemicznej, a zatem z uwzględnieniem wszystkich parametrów technicznych, obecnie przez organ rozstrzygający podważanych. Zdaniem odwołującego się, stanowisko organu pierwszej instancji świadczy o braku fachowości i bezstronności przy rozstrzyganiu sprawy, dającym podstawę do jego wyłączenia z przekazaniem sprawy innemu właściwemu organowi. Proceduralnie wyraził pogląd, że rozstrzyganie sprawy niniejszej, przed zakończeniem postępowań, rozpoznawanych już w postępowaniu sądowoadministracyjnym, powodować będzie w razie uchylenia przez sąd uprzednio zaskarżonych decyzji, nieważność tych później wydanych, czym uzasadniał żądanie zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego, zgłoszone jako ewentualne. W wyniku rozpoznania odwołania W.W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] marca 2003 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym. Wskazał na prawidłowe zastosowanie unormowań art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3, a nadto z art. 51 ust. 1 pkt 2 rozważanej ustawy Prawo budowlane. Za rozstrzygający uznał wymóg, konieczny przy ubieganiu się o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania, w postaci wykazania przez adresata decyzji prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z odwołaniem do art. 32 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1 omawianej ustawy. Takiego uprawnienia W.W. nie posiada, a jedynie Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...]", jako właściciel nieruchomości przy ul. A., może dysponować nieruchomością na cele budowlane. Wcześniejszą zgodę na uruchomienie pralni chemicznej w lokalu użytkowym nr 1 w budynku przy ul. A., obwarowaną wymogiem adaptacji lokalu na pralnię chemiczną zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, Spółdzielnia w toku postępowania administracyjnego skutecznie wycofała, podtrzymując to negatywne stanowisko w późniejszym piśmie. W tych okolicznościach organ drugiej instancji uznał za nieistotny fakt wywiązania się skarżącego z obowiązku przedłożenia dokumentacji technicznej. Na powyższe skargę złożył W.W., wnosząc o stwierdzenie nieważności obu decyzji wydanych w toku instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił rażące naruszenie art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3 omawianej ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu skargi odwoływał się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Nadto podnosił, że orzeczony rygor nakazu zaniechania użytkowania, należącego do niego lokalu użytkowego, jako pralni chemicznej nie jest przewidziany unormowaniem art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a który przewiduje możliwość przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, przy czym nakaz ten winien być skierowany do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, nie zaś do osoby legitymującej się uprawnieniem wyłącznie do lokalu użytkowego. Powyższe, zdaniem skarżącego, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazywał dalej, że w okolicznościach sprawy niniejszej mógłby znajdować zastosowanie art. 66 ust. 3 omawianej ustawy Prawo budowlane, gdyby faktycznie zaistniały przesłanki w nim zawarte, co jednak nie miało miejsca. Przedstawił stanowisko, że obiektem budowlanym jest budynek, jako całość, nie poszczególne lokale, stąd zgodnie z art. 61 ustawy Prawo budowlane ustawowo przewidziane obowiązki, nakazy winny być adresowane jedynie do właściciela lub zarządcy, a nie do skarżącego, który nie ma tych przymiotów. Na tej podstawie wywodził istnienie kolejnej podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Konsekwentnie stojąc na stanowisku, iż nie dokonał zmiany sposobu użytkowania lokalu o przeznaczeniu właśnie użytkowym, podważał zasadność nakładania na niego wymogu ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, a tym samym powołania się przez organ rozstrzygający na unormowanie art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, gdy skarżący nabył omawiany lokal jako już użytkowy, a Spółdzielnia od samego początku znała konkretnie planowane jego przeznaczenie. Proceduralnie podnosił, że organ administracji pominął przy rozpoznawaniu odwołania, podnoszoną w nim okoliczność, iż cały budynek, w tym lokal użytkowy skarżącego, został oddany do użytkowania w oparciu o stosowną decyzję właściwego organu. Takie działanie narusza unormowanie art. 107 § 3 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa. Nawiązywał do wadliwości uprzedniego etapu postępowania administracyjnego, skoro jego wniosek o przedłużenie terminu zakreślonego na wykonanie obowiązków, wskazanych w decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r., nie został rozpoznany, a należało go potraktować jako żądanie zmiany decyzji w trybie art. 154 § 1 kpa. Akcentował ocenę działań organu pierwszej instancji, jako pozbawionych przymiotu fachowości, zważywszy także nałożenie na skarżącego obowiązku przedłożenia dokumentacji technicznej, do czego następnie krytycznie odniósł się organ drugiej instancji. W świetle tak sformułowanych zarzutów, wywiódł sprzeczność treści decyzji z rzeczywistym stanem faktycznym, a w konsekwencji z prawem, która wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wskazał na błędną interpretację przez skarżącego przepisów prawa budowlanego. Podtrzymał prawną ocenę dokonanych ustaleń faktycznych, przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu sadowoadministracyjnym kognicji sądu poddana jest kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem. Rozważanie legalności decyzji objętych skargą, wydanych w toku instancji, należy rozpocząć od stwierdzenia, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r., oparta na dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane jest ostateczną i prawomocną, funkcjonującą w obrocie prawnym, do której w pełni należy odnosić przymiot trwałości, o którym stanowi zasada statuowana unormowaniem art. 16 § 1 kpa. Jednym z obowiązków nałożonych mocą tej decyzji było przedstawienie przez skarżącego tytułu do dysponowania lokalem użytkowym nr 1, położonym w budynku przy ul. A., na cele budowlane, gdy treść osnowy omawianej decyzji wykładać ściśle w związku z uzasadnieniem, stanowiącym jej integralną część. Tam też organ administracji w sposób prawomocny przesądził zastosowanie trybu przewidzianego dla zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego w odniesieniu do urządzenia w nim przez skarżącego pralni chemicznej. U podstaw przyjętej jej mocą oceny prawnej leży stanowisko, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, który pojęcie zmiany sposobu użytkowania wiąże z koniecznością wykonania prac określonych mianem konstrukcyjno-budowlanych, na gruncie unormowania art. 71 ust. 2, ustawy Prawo budowlane, definiującego pojęcie zmiany sposobu użytkowania w sposób przykładowy, w pkt 2 ustawodawca przesądził zaistnienie takiej zmiany, nawet przy zachowaniu dotychczasowej kategorii przeznaczenia obiektu czy jego części, gdy ulegają zmianie warunki pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układ obciążeń, zważywszy specyfikę każdej konkretnej postaci czynienia użytku. Dla zbadania wskazanych przesłanek, unormowanie art. 71 ust 3 rozważanej ustawy, odwołuje się do odpowiedniego stosowania art. 51, w tym także z uwzględnieniem ust. 4, gdy chodzi o już zrealizowany, zakwestionowany sposób użytkowania. Nadto należy zważyć, że decyzja z dnia [...]czerwca 1997 r., udzielająca pozwolenia na budowę nie konkretyzowała przeznaczenia poszczególnych lokali użytkowych. W tym miejscu należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach: z dnia 27 września 2002 r. w sprawie IV SA 2147/00 /ONSA 2003/4/137/, z dnia 15 października 1998 r. w sprawie IV SA 1876/96 /Lex 43759/, z dnia 29 stycznia 1997 r. w sprawie II SA/Kr 337/96 /Pr. Gosp. 1997/7/39/, z dnia 29 października 2003 r. w sprawie II SA/Gd 1246/00 /niepubl./. Skarżący kwestionując wskazane stanowisko, nie skorzystał z drogi odwołania od decyzji z dnia [...]czerwca 2002 r., a w dalszej kolejności nie doprowadził do jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnych środków, przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, gdy uzyskała przymiot ostateczności i następnie prawomocności. Nie wyczerpał także trybu proceduralnego przewidzianego przy wskazywanej bezczynności organu administracji, gdy odnosić się do podnoszonego zarzutu, że organ administracji nie przeprowadził prawidłowego postępowania w wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o przedłużenie terminu na wykonanie nałożonych na niego obowiązków. Nadto dokumentacja doręczona w późniejszym terminie została przez organ rozważona. Przedstawiony stan prawny determinował tryb podejmowania dalszych działań przez właściwe organy administracji. Realizując obowiązki nałożone decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 rozważanej ustawy Prawo budowlane, skarżący złożył kserokopię przydziału własnościowego prawa do omawianego w sprawie lokalu użytkowego z dnia 15 lipca 1999 r., wydanego przez Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "[...]". Zgodnie z art. 244 § 1 i 2 kc w związku z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, własnościowe prawo do lokalu użytkowego jest ograniczonym prawem rzeczowym, podlegającym reżimowi ustawy ostatnio wskazanej, o spółdzielniach mieszkaniowych. Unormowanie art. 171 tej ustawy stanowi, iż przez umowę o ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu spółdzielnia zobowiązuje się oddać członkowi lokal do używania. Jednocześnie ustawa ta w art. 172 ust. 1 określa zakres atrybutów przysługujących samodzielnie osobie uprawnionej z tytułu własnościowego prawa do lokalu. W kontekście przytoczonych uregulowań, należy zwrócić uwagę na przepis art. 1716 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy, określający zakres czynności, które mogą być podejmowane bez zgody spółdzielni, wymaganej zatem przy zamiarze zrealizowania tych nie objętych wskazaną regulacją. Dopiero w aspekcie wskazanych przepisów prawnych należy wykładać unormowanie art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, powoływanej przez stronę, przyznające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane osobie legitymującej się tytułem prawnym wynikającym z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego, gdy chodzi o zakres istotny dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. W sytuacji rozbieżnych stanowisk co do dysponowania nieruchomością, jej częścią na cele budowlane ze strony osób wywodzących omawiane uprawnienie z różnych tytułów, a w odniesieniu do tożsamego przedmiotu, ocenę prawną skutków zaistniałego konfliktu, na gruncie reżimu prawa budowlanego, należy wyprowadzić w pierwszym rzędzie z gramatycznego brzmienia rozważanego unormowania, w którym kolejność wyliczenia tytułów prawnych, legitymujących do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przyjęta została zgodnie z zawężającym się zakresem atrybutów przypisanych poszczególnym uprawnionym, poczynając od właściciela, jako uprawnionego w najszerszym zakresie. W dalszej kolejności należy odwołać się do reguł wykładni logicznej, w kontekście których, w rozważanym wyliczeniu ustawodawca posłużył się konstrukcją koniunkcji w znaczeniu enumeracyjnym, co oznacza, że uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podmiotu legitymującego się słabszym prawem, w rozumieniu zakresu związanych z nim atrybutów, w żadnym razie nie ogranicza ani tym bardziej nie wyklucza takiego uprawnienia podmiotu legitymującego się prawem silniejszym. Ustawodawca nie posłużył się tu alternatywą rozłączną. Odnosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności sprawy niniejszej, stanowczo należy stwierdzić, że skarżący uprawniony z ograniczonego prawa rzeczowego do dysponowania przydzielonym mu lokalem użytkowym na cele budowlane, nie może skutecznie podejmować w tym zakresie działań z odpowiednim odniesieniem do zmiany sposobu użytkowania, przy braku zgody ze strony Spółdzielni, legitymującej się silniejszym prawem, a taką zgodą skarżący się nie legitymował, zważywszy formalne wymogi dla oświadczeń woli składanych przez spółdzielnie, które przewiduje art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze w związku z art. 1 ust. 7 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, powoływanej wyżej. Spór na tle dysponowania nieruchomością na cele budowlane między właścicielem, a uprawnionym z ograniczonego prawa rzeczowego, odnoszącym się do tożsamego przedmiotu, nie podlega rozstrzygnięciu przez organy nadzoru budowlanego. W tym zakresie zainteresowana strona winna rozważyć wystąpienie o podjęcie przez uprawniony organ spółdzielni stosownej uchwały, a odpowiednio do jej treści, w dalszej kolejności, wykorzystanie trybu statuowanego dyspozycją art. 32 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze, o której wyżej oraz skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego przed sądem powszechnym. W tym stanie prawnym, zaskarżona decyzja organu nadzoru budowlanego, zgodnie z prawem stwierdza, że skarżący, jako jej adresat nie wykonał obowiązku wykazania tytułu prawnego do dysponowania przydzielonym mu lokalem na cele budowlane w sposób skuteczny, nałożonego nań prawomocną decyzją opartą na unormowaniu art. 51 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy Prawo budowlane, co z kolei wyczerpuje hipotezę unormowania art. 51 ust. 2 tejże ustawy, uprawniając właściwy organ, zgodnie z jego dyspozycją, do orzeczenia nakazu zaniechania dotychczasowego sposobu użytkowania. Wbrew stanowisku skarżącego, treść orzeczonego nakazu nie narusza prawa. Przepis art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi o odpowiednim stosowaniu między innymi art. 51 omawianej ustawy. Uprawnienie do nakazania właścicielowi albo zarządcy przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części została przez ustawodawcę przewidziana przy odpowiednim stosowaniu art. 51 ust. 1, co wprost wynika z brzmienia jego treści. Natomiast na gruncie unormowania art. 51 ust. 2, które organ nadzoru budowlanego przyjął za podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia, znajduje prawne uzasadnienie orzeczenia nakazu zaniechania określonego sposobu użytkowania, przy także odpowiednim zastosowaniu. Błędne jest również stanowisko skarżącego o niewłaściwym adresacie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z unormowaniem art. 52 odwołującym się do art. 51 ustawy Prawo budowlane, znajdującym odpowiednie zastosowanie, skarżący jako uprawniony do lokalu z ograniczonego prawa rzeczowego, prowadzący w nim zakwestionowaną działalność, ma status osoby zobligowanej do zaniechania określonych działań, gdy przede wszystkim zważyć należy, że adresata dla kolejnych podejmowanych decyzji przez organ nadzoru budowlanego w omawianym trybie, w sposób prawomocny przesądziła decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r., wskazana na wstępie rozważań, co rozstrzygające. Z tego też względu, pozbawione prawnego uzasadnienia jest stanowisko skarżącego, gdy odwołuje się do trybu z art. 66 w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane. Kontrolowane decyzje, wydane w toku instancji, zgodnie z prawem orzekają nakaz zaniechania dotychczasowego sposobu użytkowania lokalu przydzielonego skarżącemu, jako części obiektu budowlanego, do której także znajduje zastosowanie tryb statuowany unormowaniem art. 51 ust. 2, co wynika wprost z brzmienia jego treści. Wobec powyższego, w świetle argumentacji leżącej u podstaw zarzutów skargi, nie zachodzą okoliczności, przewidziane unormowaniem art. 156 § 1 kpa, jak również kontrolowane decyzje nie naruszają norm proceduralnych czy prawnomaterialnych, mogących uzasadniać ich uchylenie. Z tych względów, wobec niezasadności skargi, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.