I SA/Ol 73/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 1999-2001 i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za ten okres 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" znak "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21.11.2004r., znak: "[...]", w części dotyczącej określenia: – nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: styczeń, luty, czerwiec-październik 1999r., listopad i grudzień 2000r., styczeń - sierpień 2001r., – zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: marzec -maj 1999r. i październik 2000r., – podatku do zapłaty na podstawie art. 33 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym za miesiące: grudzień 1999r., październik - grudzień 2000r., styczeń - sierpień 2001r., – ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego wynikającego z art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym za miesiące: styczeń-maj 1999r., – odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń-grudzień 1999r., październik - grudzień 2000r. oraz styczeń - sierpień 2001r. oraz uchylił w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: listopad i grudzień 1999r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc listopad 1999r. i w tym zakresie określił za miesiące: listopad i grudzień 1999r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiąc listopad 1999r. Decyzję z dnia 21.11.2004r Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał po przeprowadzeniu postępowania podatkowego na skutek wniosku Spółki z dnia 22 sierpnia 2003 r. uzupełnionego pismami z dnia 15 października 2003 r., 21 października 2003 r. i 22 października 2003 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za lata 1999-2001 w łącznej kwocie 8.141,00 zł. Z zebranego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny : W dniu 19 lutego 1999 r. "A" Spółka z o.o. zawarła ze Spółką z o.o. "B" umowę poddzierżawy pomieszczeń przy ul. K. w S. na okres od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r., następnie przedłużoną do dnia 31 grudnia 2002 r. Świadczenie usług w 1999 r. Spółka udokumentowała fakturami, w których wykazała sprzedaż zwolnioną od podatku od towarów i usług. Podatek w wysokości 22% wykazała w korektach deklaracji VAT 7 złożonych za marzec i grudzień 1999 r. Natomiast świadczenie przedmiotowych usług w latach 2000 – 2001 Spółka udokumentowała fakturami VAT, w których wykazała podatek według stawki 22% . Organ I instancji stwierdził, iż przedmiotowe usługi są zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Ponadto organ podatkowy I instancji ustalił, iż w wystawionych fakturach z tytułu świadczenia usług poddzierżawy urządzeń rolniczych Spółka wykazała podatek od towarów i usług wg stawki 22%. Przedmiotowe usługi wymienione w poz. 16 załącznika nr 2 do ustawy o VAT są zwolnione od podatku, stwierdził ponownie naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o VAT zobowiązał Spółkę do zapłaty podatku wykazanego w fakturach. Ponadto ustalono, iż Spółka wbrew regulacji § 14 a ust.2 i § 14b ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31.12.1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 162, poz. 1124 ze zm.) zawyżyła wartość sprzedaży opodatkowaną stawką 22 za miesiące: czerwiec i październik 1999r.. Ustalono ponadto, iż Spółka w miesiącach luty i listopad 1999r. nieprawidłowo wykazała, jako sprzedaż zwolnioną od podatku całą wartość udzielonych Spółce "C" w M. i Spółce "B" w S. pożyczek, w sytuacji gdy obrotem jest tylko kwota odsetek. Wykazano również nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego do odliczenia. Spółka zawyżyła podatek naliczony do odliczenia poprzez: - obniżenie za miesiące: styczeń-grudzień1999r. podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wykazane w fakturach dokumentujących zakup usług leasingu urządzeń rolniczych, zatem wbrew art. 25 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT - obniżenie za miesiąc maj 1999r. podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 31.05.1999r. z naruszeniem art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT - obniżenie podatku należnego za miesiąc październik 1999r. o podatek naliczony w kwocie 12.865,36 zł, wykazany w fakturze nr "[...]" z dnia 15.10.1999r., gdy zgodnie z art. 19 ust. 1 w zw. Z art. 20 ust. 1 Spółce przysługiwało prawo do odliczenia kwoty 6.605,08 zł - obniżenie podatku należnego za miesiąc grudzień 1999r. o podatek naliczony w kwocie 1.803,28 zł wykazany w fakturze nr "[...]" z dnia 31.12.1999r. za przechowywanie kombajnu zbożowego, z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Ponadto organ podatkowy I instancji ustalił, iż Spółka w miesiącach: kwiecień i czerwiec 1999r. stosując błędnie normę art. 19 ust. 4 ustawy o VAT rozliczyła kwoty podatku naliczonego i wykazała je w deklaracjach VAT-7 złożonych za następne miesiące. Rozpatrując odwołanie na powyższą decyzję Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził iż: Zgodnie z art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnik jest obowiązany złożyć skorygowaną deklarację. Spółka jednakże nie dokonała stosownej korekty za wszystkie miesiące, mimo wezwań organu I instancji do złożenia deklaracji korygujących za miesiące objęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Organ I instancji musiał więc rozliczyć ten podatek prawidłowo, zgodnie z art. 10 ust, 2 ustawy o VAT, a konsekwencją było zastosowanie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy. Spółka mimo twierdzenia, iż świadczyła usługi zwolnione od podatku od towarów i usług, nie skorygowała wystawionych faktur, które dały prawo do odliczenia podatku naliczonego nabywcy przedmiotowych usług. Odnośnie pozbawienia podatnika prawa do naliczenia i odliczenia podatku VAT od nadwyżek węgla w imporcie Dyrektor Izby Skarbowej zakwestionował wyłącznie termin dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z decyzji Urzędu Skarbowego, stwierdzając, iż przysługuje ono Stronie, lecz w miesiącu, w którym otrzymała te decyzje. Dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik musi posiadać dokument, z którego wynika kwota tego podatku, gdyż obniżenie podatku należnego o kwoty podatku naliczonego co do zasady następuje w miesiącu, w którym podatnik otrzymał dokument z wykazaną kwotą podatku naliczonego, albo w miesiącu następnym (art. 19 ust. 3). Zgodnie z art. 11 c ust. 5 w związku z ust. 2 ustawy o VAT różnica między podatkiem wynikającym z decyzji organu podatkowego a podatkiem pobranym przez organ celny stanowi podatek naliczony w rozumieniu art. 19 ust. 2. Przepis art. 19 ust. 2 ustawy definiuje pojęcie podatku naliczonego wskazując, iż kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego, z uwzględnieniem kwot wynikających z decyzji, o których mowa w art. 11b. Spółka mogła obniżyć swój podatek należny dopiero w rozliczeniu za miesiąc, w którym posiadała dokument uprawniający ją do obniżenia podatku należnego - czyli w miesiącu otrzymania przedmiotowych decyzji. Bezsporne jest, iż decyzje te doręczono Spółce w dniu 1.06.1999r. W kwestii odliczenia podatku dokumentującego usługę przechowywania maszyn rolniczych – kombajnu, organ odwoławczy stwierdził, iż usługa przechowywania jest opodatkowana podstawową stawką podatku od towarów i usług. Nie oznacza to jednak, iż nabywca w każdym przypadku może obniżyć swój podatek należny o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tej usługi. Jeżeli nabycie to ma związek z wytworzeniem lub odsprzedażą towarów lub świadczeniem usług zwolnionych od podatku Vat – stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się. Odnosząc się do prawidłowości określenia obowiązku podatkowego z tytułu podnajmu maszyn rolniczych, organ odwoławczy wyraził stanowisko, iż Spółka w ogóle nie była użytkownikiem leasingowanych maszyn. Wskazał, iż odliczyła w całości podatek naliczony wynikający z -faktur dokumentujących zakup leasingu (za miesiące: styczeń - grudzień 1999r. łącznie odliczyła kwotę 16.200 zł), natomiast podatek należny z tytułu sprzedaży usług najmu tych maszyn Spółce "C" w 1999r. wykazała w fakturze nr "[...]" z dnia 6.12.1999r. w kwocie 3.907,97zł. Chcąc skorzystać z zasady "refakturowania" Spółka musiałaby obciążać "C" pełną kwotą należności, którą była zobowiązana uiszczać na rzecz leasingodawcy. Dyrektor Izby Skarbowej mając na uwadze art. 7 ust. l pkt 2 ustawy o VAT wskazał, iż zwalnia się od podatku od towarów i usług, świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2. Usługa wynajmu maszyn i urządzeń rolniczych wymieniona została w poz. 16 załącznika nr 2 Jest więc zwolniona od podatku od towarów i usług. Nadto podkreślił, iż zgodnie z art. 19 ust. l ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Jednocześnie realizacja tego prawa została obostrzona ograniczeniami wynikającymi z art. 25 ustawy o VAT. Stosownie do ust l pkt l wyżej wymienionego artykułu obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług służących do wytworzenia lub odprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku. Usługa wynajmu maszyn i urządzeń rolniczych wymieniona została w poz. 16 załącznika nr 2 do ustawy o VAT, a więc jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. l pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku od towarów i usług świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2. W niniejszej sprawie kupiona przez Spółkę usługa leasingu maszyn rolniczych| związana była wyłącznie ze sprzedażą zwolnioną (najmem tych maszyn rolniczych przez Skarżącą). Spółce nie przysługiwało więc prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur. W zakresie naruszenia art. 247§1 pkt 4 i art. 165a ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o wymiarze podatku od towarów i usług za miesiące: październik, listopad i grudzień 2000r., które były objęte wynikiem kontroli, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że: rzeczywiście Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2000r., za miesiące od października do grudnia 2000r. wydał wynik kontroli. Stosownie do art. 24 ust. l ustawy z dnia 28 września 1991r.o kontroli skarbowej, organ kontroli skarbowej wydaje: - decyzję w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa, gdy ustalenia dotyczą podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetu państwa, których określanie i lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych, wynik kontroli- gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości innych niż wymienione w pkt l, w szczególności w zakresie oświadczeń majątkowych, gdy nieprawidłowości nie stwierdzono, albo gdy ustalenia dotyczą należności celnych. Ustawa wyraźnie rozróżnia dwa sposoby zakończenia kontroli skarbowej: decyzję i wynik kontroli. Nie można natomiast zrównywać skutków prawnych wywoływanych przez decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ze skutkami wydawanego przez ten organ wyniku kontroli. Stosownie do art. 31 ust. l i 2 ustawy o kontroli skarbowej, zasada określona w art. 282a Ordynacji podatkowej ma zastosowanie wyłącznie do decyzji organu kontroli skarbowej. W niniejszej sprawie przepis art. 282a § l Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania. Organ kontroli wydał bowiem wynik kontroli, a nie decyzję. Nie było za ten okres prowadzone postępowanie podatkowe i nie została wydana decyzja zmieniająca rozliczenie podatku od towarów i usług zawarte w składanych przez Spółkę deklaracjach VAT-7. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "A" Spółka z o.o. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skardze na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1999r. zarzuciła naruszenie art. 19 ust. l i 3 ustawy o VAT oraz art. 120, 121, 122, 187 i 191 ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie podatnika prawa do naliczenia i odliczenia podatku VAT od nadwyżek węgla w imporcie. W uzasadnieniu skargi podnosi, iż art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o VAT mówi o prawach i obowiązkach wynikających wyłącznie z dokumentów handlowych, jakimi są faktury VAT oraz dokumenty celne. Z treści tego przepisu nie wynika aby decyzja podatkowa była podstawą do rozliczenia podatku naliczonego czy należnego. Według Skarżącej wyjście przez organy podatkowe poza treść ustawowego zapisu jest niedozwoloną nadinterpretacją prawa. W konsekwencji Skarżąca stwierdziła, iż za swoje uczciwe postępowanie została ukarana dodatkowym zobowiązaniem. Nie zgadza się również, iż nie miała prawa do dokonania rozliczenia podatku w miesiącu maju, tylko w miesiącu czerwcu, gdyż dopiero w tym miesiącu otrzymała decyzje urzędu skarbowego, albowiem w posiadaniu dokumentów źródłowych stanowiących podstawę do rozliczenia podatku VAT była znacznie wcześniej niż w tym miesiącu. W skardze na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za rok 1999, dotyczący leasingu operacyjnego maszyn rolniczych Spółka zarzuca naruszenie art. 19 ustawy o VAT poprzez pozbawienie Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie usług leasingu operacyjnego maszyn rolniczych. Rozwijając zarzuty Spółka podnosi, iż niedopuszczalne było wydanie decyzji w oparciu o odpowiedź urzędu statystycznego, która to odpowiedź oparta została na błędnie postawione przez inspektora kontroli skarbowej zapytanie. W piśmie tym organ podatkowy pytał tylko o podnajem czy poddzierżawę maszyn rolniczych, bez uwzględniania zapytania o klasyfikację leasingu maszyn rolniczych. Przedmiotem umowy był leasing operacyjny maszyn rolniczych, który następnie był refakturowany na końcowego odbiorcę tej usługi. Zdaniem Skarżącej postawienie błędnego czy niepełnego pytania, bez obiektywnego i pełnego przedstawienia stanu faktycznego skutkowało uzyskaniem takiej a nie innej odpowiedzi od służb statystycznych. Według skarżącej działanie takie jest dalekie od dochodzenia prawdy obiektywnej oraz zasady obiektywizmu. Skarżąca podnosi, iż kwestią sporną pomiędzy podatnikiem a organem kontroli była sprawa ustalenia prawidłowej stawki podatku VAT od refakturowanej usługi leasingu operacyjnego maszyn rolniczych, dlatego zadaniem strony kwestią podlegającą ustaleniu była poprawność naliczenia tego podatku u źródła, czyli u leasingodawcy, tj. w spółce "D" we W.. W spółce tej została dokonana kontrola, która potwierdziła, iż leasingodawca wystawiał faktury ze stawką podatku VAT 22%. Organ kontroli skarbowej we W. nie zakwestionował tej stawki. Nie kwestionowano także, iż kolejne faktury VAT zawierały raty czynszu za usługę kompleksową leasingu tzn. że oprócz czynszu a tytułu leasingu rata ta zawierała także inne składniki. Według Spółki nie ma możliwości zastosowania innej stawki podatku niż 22%, jeżeli wystawia się fakturę za usługę kompleksową, a jeden ze składników tej faktury jest objęty stawką podstawową. Wskazuje także, że nie nazwa czy pobieżna treść umowy stanowi o rzeczywistym jej znaczeniu. O tym czego umowa dotyczy stanowi jej faktyczna realizacja. Podkreśla, iż z §1 tej umowy wyraźnie wynika kto będzie użytkownikiem maszyn i kto będzie z tego tytułu pobierał pożytki. Zatem jest oczywiste, iż Spółka miała dokonywać tylko refakturowania wydatków poniesionych z tytułu opłaty rat leasingowych. - błędne zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług do sprzedaży usług podnajmu maszyn rolniczych oraz zastosowanie art. 33 ust. l i art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT W skardze na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i czerwiec Spółka zarzuciła naruszenie art. 19 ust. l, 3 i 4 ustawy o VAT oraz art. 14 § 4, art. 120, 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług w miesiącach: kwiecień i czerwiec 2001 r., w których wystąpiła sprzedaż ujemna. W uzasadnieniu skargi wyjaśnia, iż w dniu 25.05.2001r. sporządziła i złożyła w Urzędzie Skarbowym deklarację VAT -7 w celu wykazania sprzedaży ujemnej za miesiąc kwiecień 2001r. W dniu 29.05.2001r. urząd skarbowy wezwał księgową strony w celu poprawienia źle wypełnionej deklaracji. Następnie na tej deklaracji zgodnie z poleceniem naczelnika urzędu skarbowego dokonano stosownych skreśleń i wpisano nowe cyfry, powyższe poprawki zostały podpisane przez księgową z adnotacją "popr. 29.05.2001" W miesiącu czerwcu, w sytuacji gdy wystąpiła sprzedaż ujemna podatnik postąpił tak jak poprzednio na polecenie urzędu. Skarżąca zarzuca kwestionowanie przez organ podatkowy dokonanej przez siebie czynności. Stwierdza ponadto, iż takie polecenie jakie miało miejsce w maju 2001r., można traktować z udzieleniem informacji w ramach art. 14§4 ordynacji podatkowej. Uważa także, iż takie zachowanie organów administracji, gdzie najpierw wydaje się podatnikowi polecenie, a następnie stawia się podatnikowi zarzut, że jego zachowanie jest zachowaniem naruszającym prawo nie może budzić i nie budzi zaufania obywatela do organu podatkowego. W skardze na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za rok 2000 Spółka zarzuca naruszenie prawa procesowego - art. 282a § l Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o wymiarze podatku od towarów i usług za miesiące objęte wynikiem kontroli skarbowej. Rozwijając zarzuty wskazuje, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego rozstrzygnięciem swoim obejmuje także okres października, listopada i grudnia 2000r., który to okres był już badany przez Urząd Kontroli Skarbowej i w tej sprawie został wydany ostateczny wynik kontroli, który swoim rozstrzygnięciem nie stwierdza żadnych uchybień w badanym okresie. Na poparcie swojego stanowiska przedstawił tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, mające świadczyć iż wynik kontroli skarbowej wywiera taki sam skutek, jak deklaratoryjna decyzja podatkowa. W skardze na decyzję w sprawie podatku od towarów i usług za rok 1999 zarzuca naruszenie art. 19 ust. l i art. 25 ust. l pkt l ustawy o VAT poprzez pozbawienie Spółki prawa do doliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej za przechowywanie kombajnu zbożowego. W uzasadnieniu podnosi, iż była właścicielem kombajnu zbożowego, którym odpłatnie świadczyła usługi. Usługi te były zwolnione z podatku VAT. Następnie maszyna była przechowywana w okresie pozażniwnym. Podkreśliła, iż usługa przechowywania, pilnowania kombajnu trwała przez cały rok. Faktura jest wystawiona 31.12.1999r. Koszt związany z tą usługą musiał być zafakturowany z końcem roku, aby mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Skarżący stwierdza, że fakt zakupu towaru lub usługi. Które nie zostały następnie odsprzedane, a więc nie doszło do wykonania czynności zwolnionej od podatku nie powoduje utraty prawa wynikającego wprost z art. 19 w związku z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Stwierdza także, że uzasadnianie decyzji podatkowej mające na celu pozbawienie podatnika jego ustawowego prawa wynikającego z art. 19 ustawy o VAT jest rażącym naruszeniem prawa materialnego. Nadto zarzuca naruszenie art. 120, 121,122,187, 191 Ordynacji podatkowej. W skardze na decyzję w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za lata 1999 - 2001 z tytułu poddzierżawy pomieszczeń w budynku mieszkalnym zarzuca naruszenie art. 33 ustawy o VAT poprzez nałożenie na podatnika nieistniejącego i nienależnego obowiązku zapłaty podatku. W uzasadnieniu stwierdza iż strona w złożonym wniosku domagała się przeprowadzenia szczegółowej kontroli i ustalenia praw i obowiązków w zakresie tego podatku. Organ I instancji żądał złożenia korekt, lecz podatnik zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej pozostawił organowi podatkowemu ustalenie prawidłowego rozliczenia Zdaniem Spółki przyczyną działania wbrew prawu było działanie organu nakazujące opodatkowanie podatkiem według stawki 22% usług poddzierżawy. Szczególnie zaznacza, iż strona nie postąpiła wbrew błędnej decyzji podatkowej, lecz zgodnie z wynikającym z niej nakazem.. Nakaz ten był dla Skarżącego czymś więcej niż informacja udzielona na zasadzie art. 14a Ordynacji podatkowej. Wskazuje też, iż art. 33 ust. 1 ustawy o VAT nie ma zastosowania, gdy podatnik wystawia fakturę wskutek zastosowania się do błędnej interpretacji organu podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skarg. W odpowiedzi na skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa, Sąd bada zgodność tej decyzji z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w świetle treści art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Na podstawie art. 3, 145 i 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, pod względem ich zgodności z prawem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozpatrującego skargi, stwierdza się, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu albowiem narusza przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie dopuściły się istotnego naruszenia przepisów art. 121, 122, 123§1, art. 124, art. 180, 187,188, art. 191 i 192, art. 199, art. 200, art. 229 Ordynacji podatkowej i zdaniem Sądu nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sposób budzący zaufanie do tych organów. Z akt sprawy wynika, iż podatnik podjął działania dla ochrony swoich interesów zgłaszając wnioski dowodowe, mające na celu wykazanie, że dokonane przez organy podatkowe ustalenia i ocena stanu faktycznego nie są słuszne. Strona skarżąca nie zgadzając się z tymi ocenami wskazała, że w sytuacji gdy po wydaniu decyzji przez Urząd Skarbowy, w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynszu z tytułu poddzierżawy pomieszczeń mieszkalnych za miesiąc kwiecień 2000r., opodatkowała tym podatkiem ten czynsz, postępując zgodnie z ustaleniami organów podatkowych, to zastosowanie wobec podatnika uregulowań z art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 8, poz. 50 ze zm.) jest naruszeniem prawa, poprzez uniemożliwienie stronie dokonania odliczenia podatku naliczonego w tej wysokości. Oznacza to zdaniem Sądu naruszenie zasady wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 124 Ordynacji podatkowej, albowiem organy podatkowe prowadziły postępowanie w sposób nie budzący zaufania do tych organów i nie wyjaśniły stronie zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Ponadto w toku postępowania Strona składała wiele wniosków dowodowych, które organy podatkowe nie oceniły w pełni, bądź zignorowały, zaś w ocenie Sądu zostało wiele kwestii nie wyjaśnionych, dlatego niezbędnym byłoby przesłuchanie Strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej, dla ich rozstrzygnięcia, albowiem celem postępowania podatkowego jest ustalenie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, po to by dokonać ich oceny pod kątem przepisów prawa materialnego. Ocena taka powinna być oparta na wszechstronnej i rzetelnej analizie wszelkich dowodów, w tym również powołanych przez Stronę (art. 180,187 i art. 188 Ordynacji podatkowej). Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, z udziałem strony, stanowi zdaniem Sądu naruszenie art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej. Uchybienie przepisom postępowania poprzez nie rozpatrzenie wniosków dowodowych strony i zgłaszanych innych wniosków w toku postępowania stanowi naruszenie gwarancji procesowych określonych w art. 123 i 192 Ordynacji podatkowej. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli dojść do prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, i pozwoli w ocenie Sądu na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa podatkowego, w stosunku do ujawnionych okoliczności faktycznych. Ocena ta powinna opierać się na wszechstronnie zebranym i rozważonym materiale dowodowym, a postępowanie powinno być prowadzone zgodnie z procedurą, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z tych też względów przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy przeprowadzi postępowanie z udziałem strony, rozpatrzy zgłaszane przez nią wnioski, po czym przeanalizuje wszechstronnie zebrany materiał dowodowy zgodnie z tezą art. 187,191 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględniając skargi, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 ppsa orzeczono o wstrzymaniu wykonania decyzji. O kosztach postępowania nie orzeczono.