II OSK 622/05

Sygn.akt II OSK 622 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Danuta Tryniszewska-Bytys (spr), Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1010/04 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną II OSK 622/05 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie sygn. akt IV Sa/Wa 1010/04 oddalił skargę Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy administracyjne obu instancji oceniły, iż Z. G. wniosek o wznowienie postępowania złożyła z przekroczeniem ustawowego terminu. W szczególności postępowanie z wniosku Spółki I. w W. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci nadbudowy i modernizacji budynku mieszkalnego położonego w Warszawie przy ul. A. zakończone pozytywną decyzją Burmistrza Gminy Warszawa Centrum nr [...] z dnia 8 października 2002 r. toczyło się z udziałem Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, z pominięciem poszczególnych właścicieli lokali. Decyzja stała się ostateczną. Wobec zainteresowania sprawą poszczególnych mieszkańców budynku, w tym Z. G. – zostali oni w dniu 23 kwietnia 2004 r. poinformowani o tym, jakie orzeczenia (obejmujące sporny budynek) wydano. Między innymi poinformowano o wydaniu wskazanej powyżej decyzji z dnia 8 października 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z. G. pismo informujące odebrała w dniu 30 kwietnia 2004 r. Ponieważ wniosek o wznowienie postępowania, oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa złożyła dopiero w dniu 18 czerwca 2004 r. to, w ocenie organów obu instancji uchybiła jednomiesięcznemu terminowi z art. 148 kpa (który upłynął w dniu 30 maja 2004 r.), co skutkowało odmową wznowienia postępowania. Organy administracyjne wskazały także na fakt prawnego umocowania zarządu wspólnoty mieszkaniowej do udziału w postępowaniu, którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 1 marca 2005 r. nie podzielił zarzutów skarżącej Z. G., jakoby decyzja organu drugiej instancji naruszała prawo – skarżąca podniosła fakt niepouczenia jej w piśmie informacyjnym z dnia 23 kwietnia 2004 r. "o terminie do odwołania". W uzasadnieniu wyłożył czynności organu w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wskazał, że w pierwszej kolejności istnieje obowiązek zbadania, czy zachodzą wymagania ustawowe dla wznowienia postępowania, do których należy między innymi zachowanie ustawowego, jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W przypadku oparcia takiego wniosku na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jak uczyniła to skarżąca, termin jednomiesięczny liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Informacja o wydanej decyzji może pochodzić z każdego źródła, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Podzielono ocenę organów obu instancji co do przekroczenia przez Z. G. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (co uczyniła dnia 18 czerwca 2004 r.), w sytuacji, gdy w dniu 30 kwietnia 2004 r. otrzymała pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy informujące o przedmiocie rozstrzygnięcia w decyzji z dnia 8 października 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku sporządzonej przez radcę prawnego – pełnomocnika Z. G. zarzucono naruszenie w sposób istotny przepisów prawa procesowego, a w szczególności: – art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a) przez błędne przyjęcie przez sąd, iż organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 148 § 2 kpa; – art. 151 p.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi, w sytuacji, gdy zachodziły okoliczności uzasadniające jej uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Jego zdaniem zaskarżony wyrok w znacznym stopniu narusza przepisy postępowania, co istotnie wpłynęło na wynik postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem, stanowiąc tym samym podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – kluczowe znaczenie dla dokonania oceny, czy skarżąca dochowała terminu dla wniesienia podania o wznowienie postępowania – miało ustalenie pojęcia "dowiedzenia się o decyzji", o którym mowa w art. 148 § 2 kpa. Organy administracyjne błędnie przyjęły, że o decyzji z dnia 8 października 2002 r. Z. G. dowiedziała się z pisma z dnia 23 kwietnia 2004 r., podczas, gdy z pisma tego wynikał wyłącznie fakt wydania decyzji, a nie jej treść – tj. zawarte rozstrzygnięcie. Sąd I instancji bezzasadnie podzielił tę ocenę, podczas gdy o treści decyzji skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 3 czerwca 2004 r. – gdy doręczono jej kopię rozstrzygnięcia z dnia 8 października 2002 r. Zatem wnosząc w dniu 18 czerwca 2004 r. podanie o wznowienie postępowania nie uchybiła jednomiesięcznemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności. Dlatego, jak skonkludowano w skardze kasacyjnej – brak było podstaw dla wydania odmownej decyzji opartej na podstawie art. 149 § 3 kpa przez organ pierwszej instancji, tym samym nie odpowiadała prawu decyzja SKO z dnia [...] października 2004 r. utrzymująca w mocy tę decyzję (z dnia 23 lipca 2004 r. nr [...]), a przede wszystkim nie można znaleźć uzasadnienia dla wydanego przez WSA w Warszawie wyroku oddalającego skargę na decyzję SKO. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi nie są trafne. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. NSA jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy zaskarżenia, określające zarówno rodzaj naruszenia prawa zarzucany zaskarżonemu wyrokowi sądu pierwszej instancji, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Nie może się ostać przekonanie skarżącej, iżby nie uchybiła terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonego wydaną decyzją z dnia 8 października 2002 r. oraz by oceny organów administracyjnych obu instancji w tym przedmiocie były błędne, stąd nie było podstaw do wydania wyroku oddalającego skargę. Stanowisko zaprezentowane w wyroku sądu I instancji znajduje uzasadnienie prawne, a w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych prawnych kontrargumentów podważających je. Poza sporem pozostaje fakt oparcia żądania o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie przesłanki wznowienia określonej w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem Z. G. uważa, że została pominięta jako strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci nadbudowy i modernizacji budynku mieszkalnego, w którym zajmuje lokal. Zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania ze wskazanej przez skarżącą przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Cytowany przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest klarowny i jasny – ustawodawca początek biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy nie od daty doręczenia decyzji, (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 k.p.a., czy termin z art. 111 § 1 k.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), a od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (vide: wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97, lex nr 45129). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której żądanie wznowienia dotyczy. Początek biegu tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego informacja pochodzi. Tym wymogom odpowiada pismo Zastępcy Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 23 kwietnia 2004 r. nr [...]doręczone Z. G. w dniu 30 kwietnia 2004 r. informujące o tym, jakie decyzje zostały wydane w sprawie planowanej nadbudowy budynku przy A. w Warszawie. W szczególności wskazano w nim m.in. ostateczną decyzję Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia 8 października 2002 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla firmy I. Sp. z o.o. dla inwestycji polegającej na nadbudowie i modernizacji przedmiotowego budynku. Prawidłowo oceniły organy administracyjne, którą to ocenę zasadnie podzielił sąd pierwszej instancji – że z pisma tego skarżąca dowiedziała się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. i z dniem jego doręczenia (30 kwietnia 2004 r.) rozpoczął się bieg terminu (jednego miesiąca czasu) do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 8 października 2002 r. Tym samym nie można zakwestionować oceny co do przekroczenia przez skarżącą ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania wnioskiem z dnia 18 czerwca 2004 r. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej, iżby w piśmie informacyjnym z dnia 23 kwietnia 2004 r. podano przedmiot rozstrzygnięcia, a nie wynika z niej treść decyzji. Skoro w spornym piśmie wyjaśniono, iż wydano decyzję ustalającą warunki zabudowy, to stanowiło to informację o treści decyzji (ustalono warunki zabudowy dla opisanej inwestycji). Wskazanie samego przedmiotu miałoby miejsce wówczas, gdyby z informacji nie wynikało, czy decyzja była pozytywna (ustalono warunki zabudowy), czy negatywna (odmówiono ustalenia warunków zabudowy). Prawidłowo sąd I instancji uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu administracyjnego i nie ma usprawiedliwionych podstaw do uznania, by oddalenie przez ten sąd skargi było bezpodstawne. Z wyżej podanych przyczyn postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nie mógł być uwzględniony, a skarga ta podlegała oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a.