I SA/Wr 1432/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska -sprawozdawca Protokolant: Edyta Luniak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi spółki z o.o. A z siedziba w L. jest decyzja Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] uchylająca w części decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] i określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. na kwotę [...] Urząd Skarbowy w L. decyzją z [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. na kwotę [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przeprowadzone postępowanie kontrolne, a następnie podatkowe wykazało zawyżenia kosztów uzyskania przychodu w łącznej kwocie [...]. Na kwotę tę składają się: • kwota [...], zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, wykazana w fakturach otrzymanych od Zakładu B za usługi remontowo budowlane, które faktycznie nie zostały wykonane przez ten podmiot gospodarczy, - kwota [...], zaliczona do kosztów uzyskania przychodu, z tytułu czynszu najmu samochodu "Nysa" od Spółki z o.o. C na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...]. Skarżąca spółka podpisała w dniu [...] z D S.A. Zakład E umowę (nr [...]) na wykonanie modernizacji 200 mb nitki Nr 3 rurociągu odpadowego w Zakładzie E na terenie O/ZG R. w P. Termin realizacji umowy określono na [...]-[...]. W umowie zastrzeżono, że przed przystąpieniem do wykonania umowy wykonawca zobowiązany jest podać wykaz osób wchodzących w skład dozoru i pracowników wykonujących prace. Wykaz taki skarżąca Spółka przekazała w dniu [...]. W wykazie tym umieszczono nazwiska pracowników spółki z o.o. A oraz A. L. i D. G., którzy nie byli zatrudnieni u skarżącej. Umowa nie przewidywała zatrudniania przez Spółkę A podwykonawców. Z wyjaśnień dyrektora skarżącej Spółki – E. L. wynika, iż prace wykonywane w ramach umów zawartych w dniach: [...],[...] i [...] z A. L.(podwykonawcą) były wykonywane z materiałów własnych A.L. Z umowy (nr [...]) zawartej przez skarżącą z D S.A. wynikało, że prace te wykonano z materiału zamawiającego tj. Zakładu E oraz materiału dostarczonego przez wykonawcę tj. skarżącą Spółkę. Wwóz materiałów obcych na teren Zakładu zgodnie z załącznikiem nr 4 do umowy nr [...] mógł odbywać się tylko na podstawie przepustki wystawionej przez biuro przepustek w oparciu o przedstawione dokumenty źródłowe tj. faktury zakupu, dowody magazynowe itp. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez zleceniodawcę – D S.A. ustalono, że skarżąca spółka wwiozła na teren Zakładu znaczne ilości materiałów, a także, że Zakład F spółka z o.o. z siedziba w L. wykonała na rzecz skarżącej elementy obejm z materiału powierzonego i własnego. W okresie od IX-XII 1998 r. skarżąca zakupiła 17.109, kg materiałów stalowych. Z ustaleń tych wynika, że na teren Zakładu, gdzie skarżąca spółka wykonywała usługi nie wwieziono materiałów w ilości 20 ton, wykazanych w fakturach wystawionych przez Zakład B. Ponadto z dokumentacji wynika, że skarżąca Spółka wykonała zlecone prace i wystawiła faktury nr [...] z dnia [...] za modernizację rurociągu na kwotę [...], nr [...] z dnia [...] za modernizację rurociągu na kwotę [...]. Faktury na łączną kwotę [...] wystawione przez Zakład B na te same prace dla skarżącej Spółki pochodzą z dni późniejszych tj. faktura nr [...] z dnia [...], faktura nr [...] z dnia [...] i faktura nr [...] z dnia [...]. W trakcie postępowania przeprowadzono też kontrolę w Zakładzie B i stwierdzono, że w okresie realizacji umowy nie posiadał on ani materiałów niezbędnych do wykonania tych usług, ani nie zatrudniał pracowników. Uwzględniając te okoliczności organ pierwszej instancji stwierdził, iż A.L. nie wykonał żadnych usług wynikających z ww. faktur, zatem brak podstaw do uznania wydatku na zapłatę kwot z nich wynikających, za koszt uzyskania przychodu w spółce skarżącej. Jako podstawę prawną powołano art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. Z 1993 r., Nr 106, poz. 498 ze zm.) – dalej w skrócie updp przyjmując, że poniesiony wydatek nie jest kosztem poniesionym w celu uzyskania przychodu. Odnośnie prac wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] na kwotę [...], wystawionej przez Zakład B organ na podstawie wyjaśnień dyrektora skarżącej Spółki stwierdził, że prace te stanowiły część usługi wykonanej na rzecz D S.A. Zakład D, dotyczących realizacji umowy nr [...]zawartej dnia [...], a obejmującej remont budynków GST R-VIII rozdzielni NN,SN i AS. Z informacji uzyskanych od zamawiającego tj Zakładu D wynika, że A. L. nie znajduje się w wykazie osób realizujących zlecone prace, nazwisko jego znajduje się jedynie na przepustkach z dnia [...] i z dnia [...] jako osoby wwożącej materiały zakupione przez skarżąca Spółkę. Fakt zakupu materiałów przez skarżącą, a nie Zakład B, wynika z faktur i wystawionych przepustek. Termin realizacji umowy nr [...] określono na [...]. W wyniku kontroli przeprowadzonej w Zakładzie B stwierdzono, że w okresie wykonywania tych prac A. L. zatrudniał jedna osobę na podstawie umowy zlecenia, przy czym osoba ta była zatrudniona jednoczenia przez skarżącą Spółkę na podstawie umowy o prace najpierw na pełnym etacie, a od maja 1998 r. na ½ etatu. Ponadto w okresie od [...] do [...] Zakład – B wykonywał roboty budowlane w dwóch innych obiektach oraz nie posiadał materiałów do wykonania prac wynikających z faktur wystawionych skarżącej Spółce. Wszystkie te okoliczności zadecydowały, że organ pierwszej instancji stwierdził, iż prac wynikających z faktury nr [...] z dnia [...] nie wykonał A.L. w ramach prowadzonej działalności, a zatem kwoty wynikające z wystawionej przez niego faktury nie mogą zostać zaliczone przez skarżąca Spółkę do kosztów uzyskania przychodu. Jako podstawę prawną powołano art.15 ust. 1 updp. W dniu [...] skarżąca spółką zawarła ze Spółką z. o.o. C umowę wynajmu sprzętu i wyposażenia w zakresie niezbędnym do funkcjonowania spółki z o.o. A. Z umowy tej wynika, że koszty paliwa, koszty wynagrodzeń osób obsługujących sprzęt i koszty naprawy wynikłe z winy obsługi ponosi najemca – tj skarżąca Spółka. Umowa obejmowała 32 pozycje sprzętu m in. samochód ciężarowy, "Nysa" 522. W dniu [...] samochód ten wyłączono z ogólnej umowy, zachowując dotychczasowe warunki umowy. Umową objęto okres od sierpnia do grudnia 1998 r. określając ryczałtowo kwotę najmu na [...] tj. [...] miesięcznie. Takie też wydatki poniesione z tytułu najmu spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu. W toku postępowania ustalono, że spółki wykonywały świadczenia wynikające z powyższej umowy w warunkach o jakich mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2 updp, czyli jako podmioty powiązane wykorzystujące swój związek gospodarczy w celu wykazania niższego dochodu. W spółce A E. L. posiadał 100% udziałów, będąc jednocześnie członkiem zarządu Spółki, a w spółce C posiadał 50% udziałów i pełnił funkcję Prezesa Zarządu, pozostałe 50% udziałów posiadał A.L. Badając, czy zawarta umowa najmu samochodu "Nysa" odpowiada warunkom jakie zastosowałyby podmioty niezależne organ stwierdził, iż w 1994 r. zaprzestano produkcji samochodów "Nysa". Przedmiotem najmu w 1998 r. mógł zatem być samochód, który 1998 r. można było kupić za cenę [...] ( rok produkcji 1994). W tych okolicznościach ustalenie ceny najmu takiego samochodu na kwotę [...] miesięcznie organ uznał za odbiegające od zasad rynkowych. Strona nie wskazała racjonalnego uzasadnienia dla takiej ceny najmu. Z tego względu stosownie do postanowień §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 października 1997r. w sprawie sposobu i trybu określenia dochodów podatników w drodze oszacowania cen w transakcjach dokonanych przez tych podatników (Dz. U. Nr 128, poz. 833) Urząd Skarbowy oszacował kwotę czynszu, stosując metodę koszt plus (nazywaną też metoda rozsądnej marży). Metoda ta polega na przyjęciu ceny sprzedaży rzeczy lub usług, na poziomie odpowiadającym sumie kosztów bezpośrednich związanych z nabyciem tego rodzaju przedmiotu lub usługi od podmiotu niezależnego, odpowiedniego zysku oraz kosztów pośrednich. Cenę rynkową najmu samochodu "Nysa" ustalono przyjmując: - wartość rynkową samochodu [...] i wyliczając od tej wartości amortyzację, zgodnie z obowiązującymi przepisami, - koszt ubezpieczenia OC ponoszony przez wynajmującego, - na podstawie danych dostarczonych przez firmę leasingową, oddającą do używania środki trwałe w tym samochody ciężarowe ustalono sposób kalkulacji opłat leasingowych. W oparciu o te dane wykorzystując zasadę wyliczania opłat leasingowych i stosując dane dotyczące sprzętu, będącego przedmiotem umowy najmu ustalono, marżę jaką realizowałyby przy najmie takiego samochodu podmioty niezależne. Marża ta wynosi 22,21% lub 35,59 % zależnie od wysokości pierwszej wpłaty. Organ I instancji wyliczył średnią marżę i zastosował ją do kosztu ponoszonego przez wynajmującego (uwzględniającego amortyzację i ubezpieczenie OC) wg algorytmu: koszty + (marża brutt x koszty) = cena rynkowa. Ostatecznie przyjął miesięczny koszt najmu samochodu "Nysa" jaki ustaliłyby podmioty niezależne w kwocie [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, iż podatnik zobowiązany jest sam wyliczyć odsetki od zaległości podatkowej z zastrzeżeniem art. 53 a i art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W odwołaniu Spółka z o.o. A z siedzibą w L. wniosła o uchylenie decyzji Urzędu Skarbowego w L. w całości i umorzenia postępowania Powoływała się na kontrolę i decyzje podejmowane przez organy podatkowe wobec A. L. wskazując, iż wobec niego nie podnoszono zarzutów dotyczących transakcji kwestionowanych w tym postępowaniu. W sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. należnego od A. L. postępowanie zakończone ostateczną decyzja Izby Skarbowej we W., zostało wznowione w trybie art. 240 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. W decyzji wydanej w wyniku wznowionego postępowania nie zaliczono do kosztów uzyskania przychodu kwot z faktur wystawionych przez A.L. na rzecz spółki z o.o. A. Skarżąca Spółka zakwestionowała sposób ustalenia kosztów związanych z najmem samochodu "Nysa" od spółki z o.o. C stwierdzając, że Urząd Skarbowy w pierwszej decyzji, uchylonej następnie przez organ odwoławczy, przyjęto jako miesięczny koszt najmu samochodu "Nysa" kwotę [...], a w decyzji wydanej ponownie kwotę [...] miesięcznie nie uzasadniając jedenastokrotnego zmniejszenia. Skarżąca powołała się na dane opublikowane w zeszytach nr 2 i nr 12 wydanych przez Ośrodek Wdrożeń G W. 2002 r. w sprawie metod szczegółowej kalkulacji kosztorysowej jak i kalkulacji cen najmu i pracy sprzętu. Izba Skarbowa podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie nie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków spółki z o.o. A w kwocie [...] poniesionych w związku z fakturami otrzymanymi od A. L. – B , za usługi remontowo budowlane, które faktycznie nie zostały wykonane przez ten podmiot gospodarczy. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Urzędu Skarbowego odnośnie zastosowanej metody szacowania ceny najmu samochodu "Nysa", skorygował jedynie wysokość zastosowanej marży przy wyliczaniu ceny najmu tego samochodu, przyjmując najwyższą wyliczona marżą (a nie średnią marżę). Ostatecznie koszt najmu przyjęto w kwocie [...] miesięcznie czyli za cały okres najmu [...]. Zatem z tytułu kosztów najmu samochodu "Nysa" zakwestionowano koszty wykazane przez skarżącą Spółkę w kwocie [...]. Korektą objęto także wysokości zaliczek na podatek dochodowy należnych za poszczególne miesiące 1998r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka z o.o. A wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w całości i umorzenie postępowania; zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu, że postępowanie prowadzone przez organy podatkowe wobec A. L. zostało umorzone, zaś wobec skarżącej prowadzono je nadal. Skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez ograny podatkowe. W szczególności wskazuje, iż wystawione przez Zakład A.L. (jako podwykonawcę) faktury w łącznej kwocie [...], które dotyczyły prac na rzecz D S.A. – Kopalnia R. W zakres wartości faktur wchodził materiał - 85 % kwoty z faktury, pozostałe 15% to wartość robocizny. Wydatków udokumentowanych fakturami organy podatkowe nie uznały za koszt uzyskania przychodu mimo, że nie zakwestionowano wykonania zleconych robót oraz ich wartości. Skarżąca podnosi, iż modernizowany rurociąg znajdował się poza terenem Zakładu, a zatem wwiezienie materiału potrzebnego do wykonania usługi nie było związane z koniecznością uzyskania przepustki. Po zakończeniu prac sporządzono tylko protokół końcowy odbioru robót, który zatwierdzili przedstawiciele D S.A. Skarżąca kwestionuje też wyliczony przez organ odwoławczy koszt najmu samochodu "Nysa". Zarzuca, że "organy skarbowe przyjęły, że kwota [...] miesięcznie jest adekwatną i ogólnie przyjętą za wynajem pojazdów o gabarytach 2.500 kg ." Ponadto wskazuje, że organ odwoławczy posiłkował się nigdy wcześniej nie potwierdzonymi danymi dotyczącymi wynajmu samochodów marki: Ford "Transit", Volkswagen "Transporter" i "Tarpan", przy czym podaje, że ostatni z wymienionych samochodów nie jest produkowany od 12 lat podobnie jak samochód "Nysa". W ocenie skarżącej podane w decyzji kwoty są nierealne, w załączeniu przedkłada internetowe i ogólnie dostępne wydruki reklam, dotyczące propozycji wynajmu samochodów o ładowności 2 ton. Z zestawienia tego w ocenie skarżącej wynika, że organ odwoławczy przyjął stawkę dobową najmu jako stawkę miesięczną. Stawki stosowane przez skarżącą Spółkę nie przekraczały podanych w zestawieniach wielkości. W odpowiedzi na skargę, Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wniosła o oddalenie skargi i przytoczyła argumentacje przedstawiona w decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] spółka z o.o. A wskazała, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. w dniu [...] (sygn. akt I SA/Wr 3443/02) zapadł wyrok w sprawie ze skargi A. L. przeciwko Izbie Skarbowej we W. uchylający decyzję Izby Skarbowej we W. i decyzję Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., a tym samym uznający prawidłowość rozliczeń A. L. ze spółką z o.o. A oraz uznający za prawidłowy sposób rozliczenia wynajmu pojazdów przez A. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołany przepis uzasadnia rozpatrywanie niniejszej skargi przez tutejszy Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270)- dalej w skrócie p.s.a. Skarga nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani naruszenia przepisów procedury w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy podatkowe w toku postępowania, odnośnie świadczenia usług na rzecz skarżącej Spółki, wynikających z wystawionych przez A. L. - Zakładu B faktur oraz zastosowanej metody szacowania kosztów najmu samochodu "Nysa". Po przeprowadzeniu kontroli w spółce z o.o. A, Zakładzie B oraz w D S.A. O/ ZWR P. w zakresie świadczonych usług przez spółkę z o.o. A (umowy nr [...]) i dokonaniu ustaleń w D S.A. Oddział Zakłady Górnicze R. w związku z umową nr [...], organy podatkowe zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami: nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] , nr [...] z dnia [...] na łączną kwotę [...] wystawionymi przez Zakład B oraz fakturą nr [...] z dnia [...] na kwotę [...]. Z ustaleń dokonanych w trakcie tych czynności wynika, że umowy zawarte z D S.A. nie przewidywały zatrudnienia przez zleceniobiorcę tj. Spółkę z o.o. A podwykonawców. Z §1 umowy nr [...] wynika, że modernizowana część rurociągu odpadowego Nr 3 znajdowała się na terenie Zakładu E w P., podobnie jak budynki remontowane w ramach umowy nr [...] Obie umowy obligował wykonawcę do wskazania osób, które będą nadzorowały wykonanie zleconych prac i które będą te prace wykonywały, skarżąca Spółka - jako wykonawca - wskazała w przypadku umowy nr [...]wyłącznie własnych pracowników oraz D. G., przy czym skarżąca nie potrafiła podać czyim był pracownikiem, a także A. L. Z dokumentacji księgowej nie wynika, aby D. G. był zatrudniony przez skarżącą Spółkę lub przez A.L. W wykazie osób wykonujących zlecone czynności sporządzonym w związku z umowa nr [...] znajdowali się wyłącznie pracownicy skarżącej spółki, nazwisko A. L. pojawiło się na przepustkach z dnia [...] i z dnia [...] związanych z wwozem materiałów obcych, przy czym wwożone materiały zakupiła spółka B co jednoznacznie wynikało z faktur zakupu materiałów. W umowie nr [...] skarżąca zobowiązała się do przestrzegania systemu przepustowego dla ruchu materiałów obcych. W związku z powyższym organy podatkowe przeanalizowały: dokonywane przez spółkę B zakupy materiałów do wykonania zlecenia, zamówienia wykonania niektórych elementów u innych podmiotów (elementy obejm) oraz przepustki wystawiane przez zleceniodawcę D SA i ustaliły, że na teren zakładu w okresie wykonywania prac wynikających z umowy nr [...] nie zostały wwiezione żadne materiały zakupione przez Zakład B. Z przepustek wystawianych zgodnie z zasadami przewidzianymi w załączniku nr 4 do umowy nr [...] wynika, iż materiały wwiezione na teren zakłady zakupiła skarżąca Spółka. Ustalono także, iż w okresie obejmującym wykonanie zlecenia z umowy [...] tj od [...]-[...] A. L. nie zatrudniał pracowników, ani osób na podstawie umowy zlecenia, nie posiadał też materiałów niezbędnych do wykonania zlecenia. W okresie obejmującym wykonanie umowy nr [...] tj [...]-[...] zatrudniał na podstawie umowy zlecenia od [...] do [...] osobę, będącą pracownikiem Spółki z o.o. A. Ustalono też, że w okresie od [...] do [...] Zakład A. L. wykonywał prace budowlane w dwóch innych obiektach. Organy podatkowe stwierdziły, że faktury wystawione przez Zakład A.L., nosiły daty późniejsze niż faktury wystawione przez skarżąca Spółkę. Przedstawione ustalenia organy podatkowe poczyniły na podstawnie dokumentacji prowadzonej przez spółkę z o.o. A, D S.A. i Zakład B. W skardze Spółka zarzuca, że modernizowany odcinek rurociągu znajdował się poza terenem Zakładu, a zatem do wwiezienia materiałów niezbędnych do wykonania zlecenia nie były potrzebne przepustki, na które powołują się organy. Twierdzeniom tym przeczą zapisy umowy nr [...] z § 1 tej umowy jednoznacznie bowiem wynika, że modernizowana część rurociągu znajduje się na terenie Zakładu E. Objęta inna umową - nr [...] z dnia [...] część tego rurociągu jak wynika z odpowiedzi udzielonej przez Zakład E - pismo z dnia [...] znajduje się w całości poza terenem zakładu i realizacja usługi bezpośrednio przy tym odcinku nie wymagała wystawiania przepustek na wwóz składników majątkowych stanowiących własność wykonawcy (podwykonawcy) robót. Załącznik nr 4 do umowy nr [...] zawiera instrukcję systemu przepustowego dla ruchu materiałów obcych. Wystawione zgodnie z tą instrukcją przepustki stanowią dowód, który z podmiotów gospodarczych wwiózł na teren wykonania usługi materiały służące do jej wykonania, a także kto zakupił wwożone materiały bowiem postawę do wystawienia przepustki stanowił dokument potwierdzający zakup materiałów. Skarżąca zarzuca także, że organy podatkowe nie zakwestionowały faktu wykonania zleconych prac i wykorzystania do tych prac materiałów dostarczonych przez firmę A. L. Wykonane prace zostały odebrane. Z faktu wykonania i odbioru, zleconych przez D S.A,. skarżącej Spółce usług nie można wyprowadzić logicznego wniosku, iż prace te wykonał A. L. Organy podatkowe jednoznacznie stwierdziły, iż prac nie wykonał Zakład B, ale Spółka z o.o. A. Wskazały w tym zakresie na okoliczności ustalone w toku kontroli, które także w ocenie Sądu są wystarczające do przyjęcia, że prac tych nie wykonał Zakład A. L. Świadczy o tym w szczególności brak zarówno materiałów jak i pracowników umożliwiający wykonanie usługi, brak potwierdzenia wwozu, zakupionych przez A.L., materiałów niezbędnych do wykonania usługi, wystawienie rachunków na wykonanie usługi później niż rachunki na wykonanie tej usługi przez skarżącą spółkę (jedyny potwierdzony wjazd na tren świadczenia usług to dostarczenia przez A. L. materiałów zakupionych przez spółkę A). Należy zgodzić się z organami podatkowymi, iż przedstawiony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że Zakład B nie posiadał środków do wykonania usług, wynikających z faktur wystawionych dla spółki A. Kwoty wynikające z tych faktur nie mogą zatem być uznane za koszt poniesiony przez skarżąca Spółkę w celu uzyskania przychodu. W zakresie usług najmu samochodu "Nysa" skarżąca zarzuca, iż organ odwoławczy przyjął kwotę [...] miesięcznie, jako stanowiącą koszt najmu "pojazdu o gabarytach 2.500 kg". Z decyzji organu odwoławczego jednoznacznie wynika, że jako miesięczny koszt najmu samochodu "Nysa" przyjęto kwotę [...], wyliczając ją metodą "koszt plus". Sposób wyliczenia tej kwoty jako kosztu najmu nie budzi zastrzeżeń Sądu, podobnie jak przyczyny, dla których organy podatkowe dokonały ustalenia kosztu najmu tego samochodu w drodze szacowania. Organy podatkowe uzasadniły także w sposób przekonywujący wybór takiej właśnie metody szacowania. Przedstawione przez Skarżącą jako załączniki do skargi informacje o cenach samochodów nie mogły znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przedstawiona oferta zawiera bowiem propozycje wynajmu samochodów osobowych, samochodów dostawczych o innej ładowności niż samochód "Nysa" i wyprodukowanych w 2000 r. Ponadto przedstawiona oferta zawiera ceny z 2003 r podczas, gdy organy podatkowe kwestionowały ceny stosowane w 1998 r. Kwestionowanie w oparciu o przedstawiony materiał ustaleń dokonanych przez organy podatkowe jest zatem całkowicie bezpodstawne. Skarżącą zarzuca ponadto, iż o prawidłowości transakcji wynajmu sprzętu i pojazdów przez Zakład B organy podatkowe rozstrzygnęły umarzając postępowanie prowadzona wobec niego i fakt ten winien być uwzględniony w niniejszej sprawie. W ocenie Sadu rozstrzygnięcie powoływane przez skarżącą nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Dotyczy bowiem umów najmu zawieranych między skarżąca Spółką a Zakładem B A. L. W rozpatrywanej sprawie zaś sporna jest umowa najmu samochodu "Nysa" zawarta w dniu [...] ze Spółką z o.o. C . Strona wynajmującą była spółką z ograniczona odpowiedzialnością - osoba prawna, a nie A.L. prowadzący działalność gospodarcza jako osoba fizyczna. Powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...], który zapadł w wyniku rozpoznania skargi A. L., uchylający decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., nie daje w ocenie Sądu postaw do kwestionowania rozstrzygnięcia organów podatkowych w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. w odniesieniu do spółki z o.o. A. W uzasadnieniu powołanego wyrok Sąd jednoznacznie stwierdził, iż uchylenie decyzji nastąpiło na skutek błędów proceduralnych w związku z tym Sąd nie dokonywał oceny merytorycznej zawartego w zaskarżonych decyzjach rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie spornych transakcji Sąd dokonał dopiero w sprawie ze skargi z o.o. A. Sąd, kierując się przedstawionymi wyżej względami, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.