I SA/Gl 1191/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Mirosław Kupiec /spr./ Protokolant Katarzyna Faltus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. w [...] i [...] 2000 r. stwierdzono, że "A" Sp. z o.o. zawyżyła za [...],[...] i [...] 2000 r. kwotę nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym odpowiednio o kwotę [...]zł, [...] zł i [...] zł. Ustalono, że zawyżenie to powstało na skutek przyjęcia do rozliczenia w deklaracjach podatkowych VAT-7 za [...],[...] i [...] 2000 r. faktury VAT nr [...] z dnia [...] 2000 r., nr [...] z dnia [...] 2000 r., nr [...] z dnia [...] 2000 r., nr [...] z dnia [...] 2000 r. oraz nr [...] z dnia [...] 2000 r. nie stanowiących podstawy do dokonania odliczenia wykazanego w niej podatku. Wykazano też, że środki te podatnik przyjął na stan z dniem [...] 2000 r. i rozpoczął dokonywanie od nich odpisów amortyzacyjnych od ustalonej wartości początkowej. Według ustaleń kontroli podatnik dokonał zakupu urządzeń do przerobu i sortowania złomu w skład których wchodziły prasonożyce, dźwig i przenośnik taśmowy od następujących firm "B" S.c. i "C" Sp. z o.o., będących współwłaścicielami przedmiotowych urządzeń. Podkreślono przy tym, że przedmiotowe środki trwałe zostały sprowadzone przez "C" Sp. z o.o. bezpośrednio z zagranicy na teren nabywcy i fizycznie nigdy nie były w posiadaniu dokonujących sprzedaży Spółek. Udział we współwłasności w tych urządzeniach firma "C" Sp. z o.o. zbyła na rzecz "B" zgodnie z umową sprzedaży z dnia [...] 1999 r. Zauważono, że urządzenia były sprowadzone na potrzeby związane z działalnością prowadzoną przez podatnika "A" Sp. z o.o.. Dodatkowo ustalono, że: - za dokonane zakupy środków trwałych podatnik nie dokonał zapłaty, - firmy "C" i "B" zgodnie z Uchwałą nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "A" z dnia [...] 2000 r. objęły udziały w zamian za wierzytelności wynikające z niezapłaconych faktur dokumentujących sprzedaż przedmiotowych środków trwałych, co znalazło odbicie w bilansie podatnika z dnia [...] 2000 r., - podatnik dysponował kapitałem w kwocie zł zgromadzonym na rachunku bankowym przelewami z dnia [...] i [...] 2000 r. , który został w pełnej wysokości wycofany – co również uwidocznił wspomniany wyżej bilans, - podatnik nie posiadał środków finansowych na dokonany zakup środków trwałych, a zaciągnięte krótkoterminowe kredyty przeznaczył na finansowanie bieżących wydatków związanych ze swoją działalnością. Przedstawione okoliczności faktyczne dały podstawę do wnioskowań przez organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji, że zarówno transakcje zakupu środków trwałych jak i transakcje objęcia przez "B" S.c. i "C" Sp. z o.o. udziałów w "A" Sp. z o.o. były czynnościami zawartymi w celu ukrycia czynności faktycznej polegającej na wniesieniu przez te firmy wkładu niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie w Spółce udziałów wykluczającej możliwość dokonania odliczenia. Zaznaczono, że wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki prawa handlowego i cywilnego i objęcie w zamian udziałów w tej spółce jest czynnością zwolnioną od podatku od towarów i usług zgodnie z § 69 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm., zwanym dalej Rozporządzeniem). Jako podstawę prawną rozstrzygnięć powołano art. 58 i art. 83 k.c. w związku z § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c Rozporządzenia. Organ podatkowy pierwszej instancji decyzjami z dnia [...] 2001 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (do przeniesienia) za [...] w kwocie [...] zł, [...] w kwocie [...] zł a za [...] w kwocie [...] zł w tym do zwrotu na rachunek bankowy [...] zł i do przeniesienia na następny miesiąc [...] zł. Tego samego dnia wydane zostały również decyzje ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres. Rozpatrując skargę od decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2001 r. dotyczących powyższych okresów rozliczeniowych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2002 r. sygn. akt I S.A./Ka 1746-1751/01 oddalił ją. Od wyroku tego nie wniesiono rewizji nadzwyczajnej. Sąd uznał, że organom podatkowym przysługuje uprawnienie do samodzielnego ustalania rzeczywistej treści stosunków łączących kontrahentów. Z tego względu mają one prawo badać i oceniać treść bądź formę czynności cywilnoprawnych (jak też jej cel), jednakże zakres tego badania każdorazowo zakreślony jest przez daną ustawę prawno-podatkowym stanem faktycznym. Zdaniem Sądu słuszny był wniosek organów, że zakwestionowane faktury dokumentują czynności pozorne, a zakup urządzeń pozwalał rozliczyć podatek naliczony, gdy tymczasem aport nowych środków trwałych możliwości takiej nie dawał i poprzedzony został wszechstronną i logiczną analizą okoliczności sprawy, której żadnego błędu Sąd nie mógł zarzucić. W [...] i [...] 2002 r. została przeprowadzona u podatnika kontrola skarbowa w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania praz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2000 r. W efekcie przedmiotowej kontroli została wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzja z dnia [...] r. za miesiąc [...] 2000 r., którą określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...] zł. Podstawą zmniejszenia przez organ zadeklarowanej kwoty do przeniesienia ([...] zł) była korekta podatku naliczonego od zakupionych środków trwałych za miesiąc [...] 2000 r. o kwotę [...] zł przedstawiona w wyniku kontroli z dnia [...] 2002 r. Dnia [...] 2003 r. decyzja ta została uchylona po rozpatrzeniu odwołania przez Izbę Skarbową w K. ze względu na to, że w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji funkcjonowały w obrocie prawnym ostateczne decyzje Izby Skarbowej w K. w sprawie podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] 2000 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przeprowadzono dodatkowe czynności kontrolne w ramach kontroli skarbowej w [...] i [...] 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzję określającą za [...] 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Decyzja ta została oparta o decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. wydane po wznowieniu postępowania za okres od [...] do [...] 2000 r.. W decyzjach tych wskazano, że kontrola skarbowa zakwestionowała podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego za [...] 2000 r. o podatek naliczony w kwocie [...] zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez Hutę "D" S.A. nr [...], nr [...] z dnia [...] 2000 r. dokumentujących nakłady poniesione na fundament pod prasonożyce oraz na ogrodzenie. Ustalono, że faktury zakupu podatnik zaewidencjonował w rejestrze zakupów VAT oraz ujął w deklaracji VAT-7 za [...] 2000 r., a należność wynikająca z tych faktur zostały zapłacone przelewem z dnia [...] 2000 r. ale tylko w kwotach odpowiadających wysokości naliczonego w nich podatku od towarów i usług. Natomiast pozostałe kwoty odpowiadające wartości netto przedmiotowych faktur zostały zaliczone jako aport wierzytelności za zwiększenie kapitału zakładowego, notą księgową z dnia [...] 2000 r. Ponadto stwierdzono, że okoliczności przedmiotowych transakcji są analogiczne do badanych przez Urząd Skarbowy w Z. dokonywanych pomiędzy podatnikiem a firmami "B" S.c. i "C" Sp. z o.o. i dotyczyły; - dokonania przez podatnika częściowej zapłaty należności odpowiadającej kwotom podatku naliczonego, - objęcia przez Hutę "D" udziałów w zamian za wierzytelności wynikające z częściowo nie zapłaconych faktur zgodnie z uchwałą Nr 1 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "A" Sp. z o.o. z dnia [...] 2000 r., - braku środków finansowych na dokonanie zakupu (zaciągnięte kredyty krótkoterminowe przeznaczono na finansowanie bieżących wydatków związanych z działalnością). Przedstawione okoliczności faktyczne doprowadziły organ do wniosku, że przedmiotowe transakcje były czynnościami zawartymi w celu ukrycia czynności faktycznej polegającej na wniesieniu przez Hutę "D" wkładu niepieniężnego (aportu) w zamian za objęcie udziałów, czynności wykluczającej możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego z przedmiotowych faktur. W związku z tym organ uznał, że faktury zakupu dokumentujące czynność pozorną nie mogą stanowić podstawy obniżenia podatku należnego o naliczony w nich zawarty w myśl przepisów § 50 ust. 4 pkt 5 lit c Rozporządzenia. W odwołaniu z dnia [...] 2004 r. pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz o umorzenie postępowania. Decyzji tej zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1/ art. 120 i art. 122 O.p. (podatnik uznał, że decyzja o ile ma objąć wszelkie okoliczności faktyczne dotyczące rozliczenia podatku naliczonego za [...] 2000 r., w żaden sposób nie może ograniczać się do dwóch faktur wystawionych przez Hutę "D" lecz wyłuszczyć wszystkie okoliczności faktyczne, które zdaniem organu doprowadziły do tego, że transakcje zawarte w [...],[...] i [...] 2000 r. miały wpływ na rozliczenie podatku za [...] 2000 r., które organ uznaje za nieprawidłowe), 2/ art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p., § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c Rozporządzenia, art. 19 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 3 i art. 19 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z poźn. zm., zwaną dalej u.p.t.u.) (w ramach tych zarzutów podatnik wskazał między innymi na to że; - nabył własność środków trwałych, - nabyte towary zostały zainstalowane w miejscu prowadzonej przez podatnika działalności i służą mu nadal i jako środki trwałe podlegają amortyzacji, - konwersja wierzytelności oznaczała oddłużenie firmy wobec dostawców, co jest powszechnie stosowana praktyką, - kwoty należnego podatku od sprzedaży towarów, wynikające z wystawionych faktur VAT wpłynęły do kasy Urzędu Skarbowego w "D"). Pismem z dnia [...] 2004 r. pełnomocnik podatnika wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodu z deklaracji podatkowych VAT-7 swoich kontrahentów, tj. Huty "D" (za [...] i [...] 2000 r.), "B" (za [...],[...],[...] i [...] 2000 r.) i "C" (za [...],[...],[...] i [...] 2000 r.) na okoliczność rozliczenia kwot podatku należnego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez wymienione podmioty dla podatnika. Ustosunkowując się do tego wniosku organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przeprowadzenia tego dowodu uznając, że deklaracje nie stanowią dowodu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a kwestia pozorności transakcji zamiany wierzytelności na udziały, udokumentowanych analogicznymi fakturami sprzedaży wystawionymi w miesiącach [...],[...] i [...] 2000 r. przez "B" i "C" została już rozstrzygnięta przez NSA w wyroku z dnia 1.02.2002 r., którym oddalono skargę. Rozpatrując odwołanie od przedmiotowej decyzji organ odwoławczy dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszej instancji uznając, że stawiane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ pierwszej instancji działając zgodnie z obowiązującymi przepisami przestrzegając zasady praworządności podjął wszelki niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ten uznał, że przeprowadzone na podstawie dowodów źródłowych szczegółowo wymienionych w materiałach kontroli oraz decyzjach czynności kontrolne wykazały jednoznacznie, że wystawione przez udziałowców faktury, zawierające zakwestionowany podatek naliczony dokumentowały czynności polegające na wniesieniu aportów rzeczowych, a nie na sprzedaży środków trwałych. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego pełnomocnik podatnika podniósł cztery zarzuty. Po pierwsze uznał, że decyzja narusza treść art. 120 i art. 122 O.p. poprzez stwierdzenie przez organ pozorności transakcji zamiast podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania, obejmujące okres rozliczenia podatku za [...],[...] i [...] 2000 r.. dotyczyć powinny całokształtu transakcji zawieranych przez podatnika w tym okresie, a nie tylko ograniczać się do transakcji zawartych z Hutą "D". Po drugie wskazano na naruszenia art. 180 § 1, art. 192 i art. 200 § 1 O.p. przez odmówienie przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu weryfikację poglądów organów podatkowych, co do skutków podatkowych wynikających z transakcji sprzedaży towarów sprzedanych przez "B", "C" oraz Hutę "D’ oraz zignorowanie przez organ odwoławczy przepisu zobowiązującego organ do poinformowania strony o zebranym materiale dowodowym i wyznaczeniu terminu co do wypowiedzenia się na jego temat przed wydaniem decyzji. Po trzecie wskazano na § 50 ust. 4 lit. c Rozporządzenia, który bezprawnie i bezpodstawnie zastosowano wobec podatnika, gdyż decyzja nie zawiera racjonalnego wywodu wyjaśniającego, na czym przypisywana podatnikowi pozorność transakcji miała polegać, a zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku wyłącznie na podstawie tego przepisu budzi wątpliwości, co do zgodności z Konstytucją. Ponadto zaznaczono, że przy rozstrzygnięciu sprawy pominięto okoliczności faktyczne takie jak: otrzymanie towarów, wykorzystanie ich przez podatnika, otrzymanie faktury VAT oraz rozliczenie przez sprzedawców kwot podatku należnego od dokonanych sprzedaży towarów na rzecz podatnika. W końcu po czwarte powołując się na art. 19 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 3 i art. 19 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 19 ust. 3a u.p.t.u. zaznaczono, że podatnik spełnił wszystkie ustawowe przesłanki do dokonania odliczenia podatku naliczonego wymienione w tych przepisach. Odnosząc się do art. 24a O.p. podkreślono, że pominięcie skutków podatkowych wynikających z dokonanych przez podatników czynności prawnych jest możliwe ale zgodnie z art. 24b § 1 O.p., jeżeli organ udowodni, że z dokonania tych czynności nie można było oczekiwać innych istotnych korzyści niż wynikających z obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie, zdaniem podatnika nie istnieje żadna korzyść podatkowa, którą osiągnąłby z przypisywanej mu pozornej transakcji sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał powyższe zarzuty za bezpodstawne i prawnie nieuzasadnione podtrzymując w pełni swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie naruszenia art. 200 O.p. stwierdził, że pismem z dnia [...] 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a nowy materiał dowodowy nie został zebrany przez organ odwoławczy. Pełnomocnik skarżącego do pisma z dnia 26 lutego 2005 r. dołączył kserokopię wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 10 lutego 2005 r. kierowanego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że § 14 ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), a także z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji. W piśmie tym zaznaczono, że § 14 ust. 2 pkt 4 lit. c w/w rozporządzenia jest kontynuacją § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c Rozporządzenia. Na rozprawie dnia 2 marca 2005 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i uzupełniając wywody wskazał, iż pogląd organów podatkowych, co do braku środków skarżącej na zrealizowanie zakupów objętych w zaskarżonej decyzji jest co najmniej wątpliwy, skoro rozpoznając wniosek Spółki o wstrzymanie wykonanie decyzji podatkowych Urząd Skarbowy w Z. w postanowieniu z [...] r. ocenił kondycję finansową Spółki jako dobrą, wskazując między innymi na kwoty należności rzędu ponad [...] zł. Pełnomocnik podkreślił, że sama wysokość kapitału zakładowego nie obrazuje zasobów finansowych Spółki, której potencjał znacznie ten kapitał przekraczał i dawał podstawę do zawierania umów o nabyciu składników majątkowych znacznej wartości. Podkreślił też, że zawarta w umowach klauzula o możliwości przekształcenia wierzytelności kontrahentów na udziały była jedynie formą gwarancji dla tych kontrahentów, że wierzytelności zostaną spłacone bądź zostaną przekształcone w udziały Spółki. Pełnomocnik podkreślił ponadto okoliczność, że organ podatkowy rozliczając skarżącą z obowiązku podatkowego nie uwzględnia drugiej strony umowy sprzedaży i nie berze pod uwagę, że od tych transakcji został zadeklarowany i zapłacony podatek VAT. W odniesieniu do zarzutów procesowych podtrzymał zarzuty skargi. Pełnomocnik w końcowej części wypowiedzi zwrócił uwagę, że przepisom u.p.t.u., określającym prawo podatnika do odliczenia podatku VAT organ w zaskarżonej decyzji przeciwstawił jedynie przepis § 50 Rozporządzenia, co do konstytucyjności którego, jego zdaniem, istnieje, zasadnicza wątpliwość w świetle dotychczasowego orzecznictwa TK, a także wniosku RPO. Natomiast pełnomocnik organu podatkowego wskazał, że organ podatkowy był zobowiązany zastosować § 50 Rozporządzenia. W zakresie wywodów dotyczących oceny materiału dowodowego oświadczył, że są to poglądy i wnioski prezentowane z punktu widzenia podatnika i wskazał na wyrok NSA, który tę ocenę podzielił. Pełnomocnik strony skarżącej w odniesieniu do ostatnich wywodów pełnomocnika organu odwoławczego wskazał, że treść wyroku utraciła aktualność ze względu na to, że po wznowieniu postępowania decyzje zostały uchylone, a postępowanie toczyło się od nowa, zatem materiały dowodowe podlegały ponownej ocenie. Pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia art. 200 O.p. poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem wydając decyzję, będącą przedmiotem skargi, organ odwoławczy nie naruszył prawa. Prawo podatnika do tzw. kwoty podatku naliczonego do przeniesienia powstałej w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2 i 2a u.p.t.u., jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, wynika z art. 21 ust. 1 u.p.t.u. Organ podatkowy ma możliwość określenia wysokości tej kwoty na podstawie art. 10 ust. 2 u.p.t.u. Niniejsza sprawa dotycząca rozliczeń podatnika w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2000 r. i decyzji określającej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wydanej za ten okres bez wątpienia jest powiązana z rozliczeniem za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, najpierw [...] 2000 r., a następnie [...] i w końcu [...] 2000 r. W tym ostatnim miesiącu wystąpiły nieprawidłowości w ramach rozliczeń podatku naliczonego i uznania przez organy podatkowe, że podatnik nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o określony podatek naliczony wynikający z czynności pozornej. Decyzja dotycząca miesiąca [...] 2000 r. określająca nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres jest wiążąca dla organów podatkowych rozstrzygających sprawy za następne okresy. W takim przypadku zarzuty merytoryczne i procesowe dotyczące działań organów podatkowych i rozstrzygnięcia za [...] nie mogą być skutecznie podnoszone przy rozstrzyganiu spraw za następne okresy. Zaznaczyć należy, że oddziaływanie to jest zwrotne, ponieważ uchylenie decyzji za [...] 2000 r. z powodu innej niż organ oceny dokonanych czynności prowadziłoby do konieczności uchylenia decyzji za następne okresy. W miesiącu [...] 2000 r. nie wystąpiły inne nieprawidłowości, co do podatku należnego lub naliczonego, które mogłyby być przedmiotem zarzutów. Wyrokiem z dnia 25 maja 2005 r. (sygn. akt I SA/Gl 498/04) Sąd oddalił skargę podatnika na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję wydaną po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego określającą za miesiąc [...] 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie [...] zł. Tym samym skarga oparta w przedmiotowej sprawie na zarzutach odnoszących się do naruszenia prawa materialnego i procesowego w ramach faktur opisywanych w sprawie za miesiąc [...] 2000 r. nie jest zasadna. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 200 §1 O.p. Na tle tego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych doszło do rozbieżności, co do skutków jego naruszenia. Pełnomocnik skarżącej w uzasadnieniu tego zarzutu wskazał na orzeczenia akcentujące dodatkowo naruszenie ogólnych zasady postępowania podatkowego w tym przede wszystkim art. 123 O.p., jako podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji. Rozbieżność te doprowadziły do podjęcia przez NSA (7) uchwały z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 w tym zakresie. W uchwale stwierdzono: "1. Niezastosowanie w danej sprawie trybu art. 200 § 1 O.p., nie jest wystarczającą przesłanką (podkreślenie Sądu) do uznania, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. 2. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ (podkreślenie Sądu) na wynik sprawy." W uzasadnieniu uchwały NSA wprawdzie stwierdził, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn, niż wymienione w art. 200 § 2 O.p., bo w przeciwnym razie dojdzie do naruszenia tego przepisu, to jednak, zdaniem NSA, czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia tego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym wypadku musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Jeśli chodzi o podstawy wznowienia, to wskazano, że art. 240 § 1 pkt 4 O.p. pozwala wznowić postępowanie jedynie w razie pozbawienia strony udziału w określonej fazie postępowania np. gdy w sprawie występowało kilka stron, a jedną z nich pominięto przy wykonywaniu czynności z art. 200 § 1 O.p. Czym innym jest nie przeprowadzenie czynności poprzez nie zastosowanie trybu z art. 200 § 1 O.p. Jest to według NSA zupełnie inny rodzaj naruszenia prawa nie stanowiący podstawy do wznowienia postępowania. Naruszenie to porównane zostało do nie przesłuchania istotnego w sprawie świadka i stwierdzono, że pominięcie nawet istotnego dowodu nie uzasadnia wznowienia postępowania. Natomiast podstawa do wznowienia zachodziłaby, gdyby dowód przeprowadzono, ale strona nie brałaby udziału w tej czynności. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania NSA podkreślił, że stanowią one podstawę do uchylenia decyzji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zakładać, że każde naruszenia art. 200 § 1 O.p. mogło taki wpływ wywrzeć. NSA stwierdził, że w każdej sprawie Sąd indywidualnie winien badać, czy naruszenie art. 200 § 1 mogło mieć wpływ na jej wynik i że w interesie strony leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Ostatecznie wskazano, że jeżeli przed Sądem skarżący nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej takich argumentów nie przedstawił. Oświadczył on jedynie, że według niego naruszenie art. 200 § 1 O.p. uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów, szczególnie zaś w aspekcie celu jakim kierował się organ podatkowy pierwszej instancji kwestionując odliczenia podatkowe z transakcji uznanych przez ten organ za pozorne. Wykazanie celu jakim się kierował organ nie może być uznane za okoliczność wpływającą na wynik sprawy. Ponadto strona w toku kontroli skarbowej została zapoznana z Załącznikiem Nr 5 do Protokołu badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] 2002 r. dotyczącym podatku od towarów i usług, gdzie opisano oceniane przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. okoliczności faktyczne będące podstawą wznowienia postępowania i strona miała prawo ustosunkować się do tego. Znalazło to również wyraz w podpisaniu Adnotacji o zapoznaniu kontrolowanego z treścią dokumentów i ustaleniami kontroli z dnia [...] 2002 r. w pierwszej części kontroli, gdy czynności te były dokonane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 22 i art. 23 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 54, poz. 572 z poźn. zm.) i w piśmie z dnia [...] 2004 r. wyznaczającym 7 dniowy termin na podstawie art. 24 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi działając zgodnie z art. 151 P.p.s.a. oddalił ją.