II SA/Gl 145/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Sędziowie NSA Łucja Franiczek Ewa Krawczyk Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu. Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym/ oraz art. 4 ust. 1 i art. 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. - zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym/ Rada Miejska Ł. postanowiła o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Ł. dla terenu położonego w Ł. - osiedle [...], oznaczonego na załączniku graficznym. Jak wynika z § 3 tej uchwały celem jej podjęcia było uporządkowanie i zagospodarowanie nieużytków oraz wprowadzenie do planu na tym terenie drogi jako inwestycji celu publicznego. Dla projektowanej zmiany planu została opracowana w [...] r. prognoza oddziaływania przedmiotowej zmiany na środowisko oraz, również w [...] r., ocena spójności rozwiązań tego projektu z polityką przestrzenną miasta i gminy Ł. określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ł. Dnia [...] r. zostało sporządzone przez Burmistrza Miasta i Gminy Ł. zawiadomienie o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania, które zgodnie z treścią art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /w zawiadomieniu tym wymienionym/ powinno być przesłane wskazanym w tym przepisie podmiotom - wymienionym w rozdzielniku do tego zawiadomienia. Zawiadomienie to zostało też ogłoszone w Gazecie A z dnia [...] r. oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Ł. w okresie od [...] do [...] r. Zgodnie z tym zawiadomieniem projekt planu miał być wyłożony do publicznego wglądu od [...] do [...] r. W zarzucie do projektu wyłożonego planu złożonym dnia [...] r. K.K. sprzeciwił się przeznaczeniu części działki nr [...], stanowiącej jego współwłasność, pod planowaną drogę. Stwierdził, że takie zamierzenie narusza jego prawo własności i nie wyraża na nie zgody. Zdecydował się nabyć mieszkanie i związany z nim udział w prawie użytkowania wieczystego działki mając na uwadze, że nie jest ona przeznaczona pod drogę. Taki zamiar jej wykorzystania stwarza dla niego "zagrożenie i niebezpieczeństwo". Nadto zarzucił, że przed "wejściem w życie nowej ustawy" nie został powiadomiony na piśmie o wyłożeniu projektu planu. Burmistrz Miasta i Gminy Ł. zarzutu tego we własnym zakresie nie uwzględnił stojąc na stanowisku, że sprawa realizacji wymienionej w nim ulicy, oznaczonej w projekcie planu symbolem [...], jest przedmiotem postępowania sądowego oraz iż za planowanym jej przebiegiem przemawiają wyniki przeprowadzonych konsultacji społecznych. W dniu [...]r. K. K. został powiadomiony o sesji Rady Miejskiej Ł. w dniu [...] r. na której Rada ta miała rozpoznać m.in. nieuwzględnione przez Burmistrza zarzuty i protesty. Na sesji tej Rada Miejska Ł. zaskarżoną uchwałą Nr [...] podjętą z powołaniem się na treść § 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym odrzuciła w całości wyżej opisany zarzut K.K. postanawiając w § 2 tej uchwały, że jej uzasadnienie faktyczne i prawne zawiera sporządzony do niej załącznik stanowiący jej integralną część. W załączniku tym stwierdzono, że przedmiotowa droga, oznaczona w projekcie planu symbolem [...] stanowi drogę dojazdową zaprojektowaną "po śladzie" istniejącej już w tym miejscu od [...] lat drogi asfaltowej bez chodników, przecinającej działkę nr [...], łączącej osiedle domków jednorodzinnych z centrum miasta. Z drogi tej korzystali również zwyczajowo mieszkańcy dzielnicy [...]. Była ona zrealizowana w czynie społecznym a na koszt gminy wykonano jej oświetlenie. Obecny projekt realizacji drogi stanowi uregulowanie konfliktu powstałego na tle korzystania z tej istniejącej drogi, pomiędzy współwłaścicielami działki nr [...], którzy sprzeciwili się korzystaniu z tej drogi przez inne osoby, a mieszkańcami terenów sąsiednich korzystających z przedmiotowej drogi zwyczajowo. Konflikt ten jest też przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, który na czas trwającego procesu nakazał usunąć przeszkodę w korzystaniu z drogi. Dalej Rada stwierdziła, że K.K. kupując przedmiotową działkę na współwłasność znał stan jej faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania jako drogi. Podała również, że na etapie sporządzania projektu planu brano pod uwagę 4 warianty przeprowadzenia drogi w objętym projektem terenie. Przeważyła koncepcja poprowadzenia drogi z jej aktualnie istniejącym w terenie przebiegiem jako najbardziej racjonalna. Dowolne jest zdaniem Rady twierdzenie składającego zarzut, że proponowany przebieg drogi spowoduje dla wnoszącego zarzut zagrożenie jego bezpieczeństwa. Zwrócono też uwagę, iż zamiar modernizacji spornej drogi byłby zgodny z treścią dotychczasowego obowiązującego planu zagospodarowania terenu. W konsekwencji Rada doszła do przekonania, że nie naruszyła przysługującego jej władztwa planistycznego przez przeznaczenie w planie pod drogę części działki nr [...]. Stwierdziła także, iż nie doszło do naruszenia przy sporządzaniu projektu planu obowiązującej procedury planistycznej, co w związku z treścią art. 85 obowiązującej od 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/ stwarzało podstawę do prowadzenia tej procedury w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do sądu K. K. wniósł o uchylenie w/w uchwały o odrzuceniu zarzutu podnosząc, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopełniono wszystkich wymogów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności nie powiadomiono na piśmie o wyłożeniu projektu planu wszystkich osób wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, co uniemożliwiło jego zdaniem kontynuację procedury planistycznej zgodnie z wymogami "starej ustawy" Nadto podniósł, że uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej uchwały nie zostało podpisane przez przedstawiciela Rady Gminy. W odpowiedzi na skargę Gmina Ł. wniosła o jej oddalenie zarzucając, iż skarżący nie wykazał naruszenia procedury planistycznej, a w szczególności nie wymienił osób, które nie zostały powiadomione o wyłożeniu projektu planu. Stwierdzono w odpowiedzi na skargę, że skarżący został powiadomiony o terminie wyłożenia projektu planu pismem z dnia [...] r. Stwierdzono także, że skoro uzasadnienie faktyczne i prawne uchwały stanowi jej załącznik "tworzący z nią jedną całość" to nie wymagało ono odrębnego odpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem przedstawione w niej zarzuty nie są zdaniem Sądu do odparcia. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Statuowany w tej normie prawnej wymóg zawiadomienia o terminie wyłożenia planów do publicznego wglądu odnosi się zdaniem Sądu jednoznacznie do treści art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. To zaś oznacza, że dla zastosowania treści art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. kontynuowania procesu planistycznego według poprzedniej ustawy, wymagane jest zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu przed 11 lipca 2003 r. wszystkich podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wymóg ten jest spełniony gdy o wyłożeniu projektu planu zawiadomiono tylko niektóre z tych podmiotów. Wymogu tego nie może też zastąpić ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą, dokonane zgodnie z art. 18 pkt 6 tej ustawy, a to wobec jak już stwierdzono niewątpliwej treści art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Prowadzi to do wniosku, że procedura planistyczna w sprawie, w której zapadła zaskarżona uchwała nie mogła być kontynuowana po 10 lipca 2003 r. w oparciu o przepisy "starej" ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed 11 lipca 2003 r. nie powiadomiono na piśmie wszystkich uprawnionych o terminie wyłożenia projektu planu /zobacz też w tym przedmiocie - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego. Wydanie C.H. Beck W-wa 2004 r. str. 85 oraz Tomasz Bąkowski - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zakamycze 2004 str. 218/. Z wymienionych w rozdzielniku do zawiadomienia Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z dnia [...] r. o terminie wyłożenia projektu planu [...] podmiotów, po 10 lipca 2003 r. o wyłożeniu projektu zostali zawiadomieni m.in. M.C. /[...]r./, D.I. /[...]r./, W.W. /[...]r./, skarżący K.K. i jego żona D. K. dnia [...]r./, M. N./ [...]r./ i K.N./ [...]r./. Nawet gdyby przyjąć, że władającym sporną częścią działki nr [...] była wspólnota mieszkaniowa to ona również nie została w trybie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zawiadomiona. Zdaniem Sądu nie może ulegać też wątpliwości, że w sytuacji gdy działka oddana jest w użytkowanie wieczyste obowiązek zawiadomienia dotyczy użytkowników wieczystych m.in. jako władających. Oznacza to, że zaskarżona uchwala nie mogła być oparta na treści art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego też względu należało stwierdzić jej nieważność zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej ustawą p.p.s.a./ w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /stojąc na stanowisku, że ten ostatni przepis zawiera unormowanie lex specjalis w stosunku do unormowania zawartego w art. 94 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym/. Zasadny jest też zarzut braku podpisu uprawnionej osoby pod uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej uchwały. W tym względzie nie można podzielić bowiem zdaniem Sądu stanowiska prezentowanego w odpowiedzi na skargę. Z żadnego obowiązującego przepisu nie wynika bowiem aby załącznik taki, stanowiący przecież integralną część uchwały, nie był potwierdzony co do autentyczności przez uprawnioną do tego osobę. Potwierdzeniem takim powinien być zaś podpis właściwej osoby tj. osoby upoważnionej zgodnie ze statutem Gminy. W odpowiedzi na skargę nie wykazano bowiem aby kwestia sporządzania załączników do uchwał, w postaci ich uzasadnień, została w gminie Łazy inaczej prawnie unormowana. Przyjmując stanowisko z odpowiedzi na skargę ograniczona byłaby możliwość kontroli autentyczności uzasadnienia uchwał, zwłaszcza w sytuacji gdyby ta autentyczność była kwestionowana, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Nie orzeczono o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego, gdyż skarżący nie zgłosił w tym względzie stosownego wniosku /art. 210 § 1 ustawy p.p.s.a./. SJ/