I FSK 1039/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2006 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Zbigniewa K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 484/05 w sprawie ze skargi Zbigniewa K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 24 marca 2005 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za czerwiec 2004 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Na mocy zarządzenia z 13 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał Zbigniewa K. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu sprawy w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie odebrała córka skarżącego 27 maja 2005 r. Pismem datowanym na dzień 7 czerwca 2005 r. strona podała, iż wartość przedmiotu sprawy wynosi 8.815 zł. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2005 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Zbigniewa K. z powodu uzupełnienia jej braku formalnego po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, iż z uwagi na fakt, że przesyłka zawierająca wezwanie do podania wartości przedmiotu sprawy została odebrana przez córkę skarżącego 27 maja 2005 r., siedmiodniowy termin upływał 3 czerwca 2005 r. Do tego dnia strona jednak wskazanego braku formalnego nie uzupełniła. Stanowiło to podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 w zw. z art. 215 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła skargę kasacyjną, w której postawiła zarzut naruszenia art. 72 p.p.s.a. i na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi odebrała jego niepełnoletnia córka i przekazała mu w dniu 3 czerwca 2005 r. kiedy to wrócił z zagranicy. Tak więc dopiero ten dzień stanowił początek biegu terminu, w którym to skarżący zobowiązany był do podania wartości przedmiotu sprawy. Mając na uwadze, iż dokonał tego 7 czerwca 2005 r. stwierdzić należało, że brak było podstaw do odrzucenia przedmiotowej skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż domniemanie o doręczeniu wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi osobie uprawnionej w myśl art. 72 p.p.s.a. nie zostało przez stronę skutecznie obalone. Skarżący bowiem nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, że jego córka jest osobą niepełnoletnią oraz że w okresie doręczenia przesyłki rzeczywiście przebywał za granicą, co spowodowało, iż przedmiotowe wezwanie mógł odebrać dopiero 3 czerwca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 72 p.p.s.a. doręczający pismo w postępowaniu sądowoadministracyjnym wobec nie zastania adresata w mieszkaniu, może m.in. doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta nie ma sprzecznych interesów w sprawie i podjęła się oddania mu pisma. W rozpoznawanej sprawie doręczenie nastąpiło do rąk córki skarżącego. Autor skargi kasacyjnej zakwestionował prawidłowość tego doręczenia stwierdzając, iż nie jest ona osobą pełnoletnią. Postawiony w związku z tym zarzut naruszenia wymienionego art. 72 p.p.s.a. musiał skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w celu wyjaśnienia tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W świetle przepisu art. 106 par. 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Oczywistym jest, że jeśli córka skarżącego jest osobą niepełnoletnią, to doręczenie dokonane w sprawie będzie trzeba uznać za wadliwe. Materiał dowodowy zebrany i będący podstawą do ustalenia stanu faktycznego okazał się tym samym niewystarczający aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł stwierdzić, iż odrzucenie skargi było uzasadnione. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a.