I SA/Lu 129/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant: specjalista Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2004 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za VI 2002 r. i VI 2003 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania L. F. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2003 r., określającej w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 r. zobowiązanie podatkowe oraz za miesiąc czerwiec 2003 r. kwotę do przeniesienia – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że L. F. w dniu [...] czerwca 2001 r. zawarł ze S. K. umowę dzierżawy nieczynnej stacji paliw. Strony ustaliły wysokość czynszu dzierżawnego na kwotę 1.500 zł w stosunku rocznym, płatną w formie materialnej, tj. inwestując w przedmiot dzierżawy. Ustalenia te zostały zawarte na okres dwóch lat. Na wynajętej stacji L. F. wykonał roboty budowlane o wartości brutto 40.000 zł. Działalność gospodarczą prowadził od czerwca 2001 r. do lutego 2003 r. Za wykonane usługi /roboty budowlane/ nie wystawiał faktur VAT dla wydzierżawiającego, nie wykazywał z tego tytułu przychodu i podatku należnego w deklaracjach VAT. W powyższym stanie faktycznym organy podatkowe stwierdziły, że L. F. wykonywał na rzecz wynajmującego w czasie trwania umowy najmu usługę /roboty budowlano-montażowe/ w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o VAT. Mając na uwadze brzmienie art. 6 ust. 8b pkt 2d ustawy o VAT, zgodnie z którym obowiązek podatkowy w usługach budowlanych i budowlano-montażowych powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od wykonania usług oraz fakt, że L. F. dzierżawił stację od czerwca 2001 r. do lutego 2003 r. dokonując jednocześnie inwestycji uznano, że zapłata za wykonanie usługi budowlano-montażowej nastąpiła z dniem upływu roku w postaci udostępnienia przedmiotu dzierżawy. Organy podatkowe wskazały, że w sprawie nastąpiła czynność zamiany, tj. między stronami występuje ekwiwalentność świadczenia, co zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT jest zamianą usługi na usługę. Z tych względów organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania o błędnej interpretacji art. 6 ust. 8b pkt 2d i § 40 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 268 ze zm./ oraz stwierdził, iż argumenty odwołania dotyczące niedotrzymania warunków umowy przez S. K. nie mają znaczenia dla rozpatrzenia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. F. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej jako wydanych z naruszeniem art. 2 ust. 3 pkt 3 i 6 ust. 8b pkt 2d ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./ i art. 20 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi, opisując stan faktyczny sprawy wskazuje, że jest nadal posiadaczem przedmiotu dzierżawy w części uzgodnionej w umowie a opodatkowanie podatkiem VAT nastąpi dopiero w chwili zakończenia umowy najmu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W złożonym na rozprawie piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego zarzuca organom podatkowym brak analizy stanu faktycznego pod kątem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, co stanowi naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej oraz wywodzi, że skarżący wykonał prace na własną rzecz, ponadto niektórych z nich nie można zakwalifikować jako usługi świadczonej na rzecz właściciela stacji. Wskazuje, że na mocy wyroku Sądu z dnia 28 lipca 2003 r. skarżącemu zostało przywrócone posiadanie stacji paliw, na której nadal prowadzi działalność gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Poza sporem jest, że na mocy umowy z dnia [...] czerwca 2001 r. na wynajętej stacji paliw skarżący wykonał roboty budowlane, które zgodnie z treścią umowy stanowiły ekwiwalent czynszu określonego na kwotę 1.500 zł, płatnego w stosunku rocznym. Po upływie dwóch lat czynsz płatny miał być w gotówce. Analizując wskazany stan faktyczny prawidłowo organy podatkowe oceniły, iż między stronami nastąpiła zamiana usługi najmu na usługi budowlano-montażowe, która to czynność, zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu 22 % stawką podatku VAT. Mimo iż, jak podniesiono w piśmie procesowym, organy podatkowe nie analizowały stanu faktycznego w świetle art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, brak jest podstaw do uznania, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący wykonywał wskazane usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT w swoim imieniu i na własny rachunek, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy, nawet gdy wykonane zostały jednorazowo. Wskazany w umowie jednoznaczny sposób dokonywania rozliczeń, nieuzasadnionym czyni zawarte w skardze twierdzenie, iż opodatkowanie podatkiem VAT winno nastąpić dopiero z datą zakończenia umowy najmu. Prawidłowo i bez naruszenia przepisów art. 6 ust. 8b pkt 2d ustawy o VAT organy podatkowe wskazały, iż na skarżącym ciążył obowiązek wystawienia faktury VAT dla wydzierżawiającego oraz wykazania z tego tytułu przychodu i podatku należnego w deklaracjach VAT-7 z upływem roku od udostępnienia dzierżawy. Zauważyć też należy, że do rozliczenia wzajemnych usług przyjęto, zgodnie z umową, kwotę stanowiącą równowartość miesięcznego czynszu za okres faktycznej dzierżawy stacji uwzględniając wartość wykonanych robót budowlano-montażowych zgodnie z dokumentacją i zeznaniem przesłuchanego w charakterze świadka skarżącego. Brak jest także podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 20 Konstytucji RP, bowiem organy podatkowe nie kwestionowały ustalonego w umowie z dnia [...] czerwca 2001 r. sposobu wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami z tytułu tej umowy, dokonując wyłącznie oceny skutków podatkowych przedmiotowej umowy. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, należało oddalić.