II OSK 1315/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser /spr./, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Anna Łuczaj, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 851/04 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla rozbudowy drogi krajowej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r. (IV SA/Wa 851/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z [...]. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nr S-l 1 [...] na odcinku [...] i zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w obrębie gminy [...]. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przede wszystkim Sąd stwierdził, że decyzja została prawidłowo wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.). Sąd zwrócił uwagę, że "decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi", a określenie tych powiązań następuje w decyzji wydawanej na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa i niedostatecznego zbadania sprawy przez organy obu instancji, Sąd uznał, że zarzuty te są niezasadne, ponieważ z akt sprawy wynika, że "organy zapoznały się ze wszystkimi wnioskami i dokumentami, które wpłynęły po wszczęciu postępowania administracyjnego". Podkreślił również, że "osoby zainteresowane miały zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu". W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła również - na podstawie art. 61 § 1 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) o wstrzymanie wykonalności decyzji Ministra Infrastruktury z [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 141 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa - choć z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca zarzuca naruszenie art. 141 § 4 ppsa) przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w związku z art. 19 i 20 k.p.a.) przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody Wielkopolskiego dotyczyła również dróg dojazdowych, które to drogi nie należą do dróg krajowych, a więc Wojewoda nie miał kompetencji do wydania decyzji w sprawie ich lokalizacji. Zarzut ten był podnoszony również w skardze na decyzję Ministra Infrastruktury, ale Sąd Wojewódzki nie odniósł się "w wystarczający sposób" do tego zarzutu, naruszając tym samym art. 141 § 4 ppsa. Ponadto - zdaniem skarżącej - "rozstrzygnięcie Wojewody Wielkopolskiego objęło również drogę gminną, nie będącą drogą dojazdową do drogi ekspresowej, nazwaną drogą serwisową (...), a w dalszym toku postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił kwestii przynależności do określonej kategorii drogi serwisowej", naruszając tym samym art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz art. 19 i 20 k.p.a. Skarżąca zwróciła uwagę, że WSA niesłusznie przyjął, iż wojewoda nie wyznacza ani nie koryguje trasy inwestycji, ponieważ taki pogląd prowadzi do tego, że "najbardziej zainteresowane strony postępowania są pozbawione możliwości obrony swoich praw". Ten pogląd Sądu jest - zdaniem skarżącej - błędną wykładnią art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w związku z art. 8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, Dz. U. z 2004 r. Nr 162 poz. 1692, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), Sąd ten rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. W rozpatrywanej sprawie zaskarżony został wyrok z dnia 3 czerwca 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalający skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla rozbudowy drogi krajowej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepis art. 141 § 4 ppsa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia, oraz jej wyjaśnienie. Z akt sprawy wynika, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 ppsa. WSA ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi. Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że Sąd naruszył art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zgodnie z treścią pierwszego z tych przepisów, ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, natomiast drugi z tych przepisów stanowi, że wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dy- rektora Dróg Krajowych i Autostrad. Należy podkreślić, że Sąd Wojewódzki nie orzekał na podstawie tych przepisów, a więc nie mógł dokonać ich błędnej wykładni ani zastosować niewłaściwie. Pierwszy z tych przepisów jest przepisem ogólnym, natomiast drugi był jedynie podstawą złożenia wniosku do urzędu wojewódzkiego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nr S-l 1. Nie ma racji skarżąca, twierdząc, że Wojewoda Wielkopolski przekroczył swoje kompetencje, wydając decyzję dotyczącą również dróg gminnych, a Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił kwestii przynależności dróg, o których mowa w decyzji, do kategorii dróg krajowych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA badał zgodność decyzji z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, uznając słusznie, że "decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi". Z uzasadnienia wynika ponadto, że Sąd słusznie uznał drogi dojazdowe za drogi krajowe (stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838, ze zm.). Sąd Wojewódzki także słusznie podkreślił, że osoby zainteresowane miały możliwość brania udziału w postępowaniu przed organami obu instancji. Należy również zwrócić uwagę, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisy k.p.a. nie mają zastosowania, a więc zarzut ich naruszenia jest bezzasadny. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z [...] należy podkreślić, że podstawą takiego wniosku może być art. 61 § 3 ppsa w związku z art. 193 ppsa, a nie - art. 61 § 1 ppsa, który - zapewne omyłkowo - powołała skarżąca. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie, wniosek taki jest dopuszczalny również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 oraz powoływana tam literatura, a także W. Ryms, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zagadnienia wybrane), Warszawa, grudzień 2003, s. 61). Zgodnie z art. 61 § 5 postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, ale nie ma żadnych przeszkód proceduralnych do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na rozprawie. A zatem, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z [...] oraz zważywszy, że skargę kasacyjną uznano za nieuzasadnioną, Sąd postanowił ten wniosek oddalić. Z tych względów Sąd na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.