IV SA/Wa 627/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA T. Cysek (spr.), Sędziowie sędzia WSA K. Napiórkowska, sędzia WSA Ł. Krzycki, Protokolant D. Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] Wojewoda [...] – po rozpoznaniu odwołania W. M. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy ponad 2 miesiące M. M. wraz z córką A. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ administracji II instancji wskazał, iż podnoszony przez W. M. brak jego zgody na zameldowanie żony M. M. wraz z córka A. w przedmiotowym lokalu nie ma znaczenia w sprawie dotyczącej zameldowania, w której przedmiotem badania organu jest jedynie fakt zamieszkiwania określonych osób w danym lokalu. Wojewoda [...] podkreślił, iż na podstawie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego stwierdzono, że M. M. wraz z córką A. faktycznie zamieszkują w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., albowiem przebywają w spornym lokalu, posiadają w nim swoje rzeczy osobiste i mają swobodny dostęp do mieszkania. Tym samym w ocenie organu została spełniona wyłączna przesłanka wydania decyzji o zameldowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. M. wnosił o uchylenie decyzji organów I i II instancji podnosząc, iż naruszają one zasady Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Dodał nadto, iż jako ojciec A. M. posiada władzę rodzicielską nad dzieckiem i tym samym nie mogą być podejmowane żadne decyzje, które naruszałyby jego uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Organ administracji podkreślił ponownie, że zameldowanie jako czynność materialno-techniczna ma charakter rejestracyjny, a przesłanką uprawniającą do dokonania tej czynności jest wyłącznie faktyczne zamieszkiwanie przez osoby zainteresowane w określonym lokalu. Aktu rejestracji zaś dokonuje organ gminy prowadzący ewidencję ludności na podstawie zgłoszenia przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. W przedmiotowej sprawie ustalono jednoznacznie, że M. M. wraz z córką A. faktycznie przebywają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., przez co spełniona została jedyna przesłanka do wydania decyzji o ich zameldowaniu w tymże mieszkaniu. Wojewoda [...] podniósł nadto, iż główną funkcją ewidencji ludności jest wyłącznie rejestracja rzeczywistego pobytu osób, która wymaga daleko idącej zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisem ewidencyjnym. Prowadzenie ewidencji ludności nie jest bowiem formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. W przedmiotowej sprawie zameldowanie na pobyt czasowy córki W. M. – A., zgodnie z faktycznym miejscem pobytu dziecka, zdaniem organu, nie ogranicza władzy rodzicielskiej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego legalności. Skarga W. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Nie stwierdzono bowiem, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Stosownie do regulacji art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej prze upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Dla zapewnienia bowiem zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (vide Wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2003 r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8 z 2004 r., poz. 55). Organ gminy prowadzący ewidencję ludności – stosownie do treści art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych – jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z regulacją ust. 2 art. 47 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. W tym przypadku następuje odstępstwo od zasady, iż obowiązek meldunkowy, wynikający wprost z przepisów ustawy nie wymaga konkretyzacji w decyzji administracyjnej (czynność zameldowania ma z reguły tylko materialno-techniczny charakter). Wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. – decyzja administracyjna winna być poprzedzona przeprowadzeniem przez rozstrzygający organ postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie zachodzących wątpliwości. W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż M. M. oraz córka jej i skarżącego A. faktycznie przebywała w lokalu nr [...] przy ulicy [...]. Kwestia ta była zaś decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu. Zwrócić należy uwagę zresztą, że skarżący tego najistotniejszego w sprawie ustalenia nie kwestionował. Bez znaczenia dla wyniku sprawy potraktować należy zarzuty skarżącego o braku jego zgody na zameldowanie jego córki (a wcześniej także i żony w przedmiotowym mieszkaniu). Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem wcale uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby, uregulowania między małżonkami sporów majątkowych (podziału majątku dorobkowego). W odniesieniu do dziecka nie musi być poprzedzona wydaniem rozstrzygnięcia sądu powszechnego w zakresie władzy rodzicielskiej. Skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być też traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania), jak i co do władzy rodzicielskiej. W szczególności wydanie decyzji o zameldowaniu w niniejszej sprawie córki skarżącego nie będzie stało na przeszkodzie, aby zwrócił się on do sądu prowadzącego sprawę rozwodową o wydanie na podstawie art. 443 kpa stosownych zarządzeń , co do pieczy nad dzieckiem. Tego rodzaju zarządzenie, jeżeli zostanie wydane i określi miejsce pobytu dziecka inaczej, niż jest to faktycznie w stanie dotychczasowym będzie mogło być egzekwowane niezależnie od tego iż zaskarżona decyzja jest legalna. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Au. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).