III SA/Gd 97/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skarg G. B. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oraz na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oraz orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 29 września 2003 r. nr [...]; 2. oddala skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji; 3. stwierdza, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 stycznia 2004 r. nr [...] nie może być wykonane. Orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 29 września 2003 r. nr [...] posterunkowy G. B., obwiniony o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego z art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 1971 r. nr 12, poz. 114 ze zm.) oraz z art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.), został uznany za winnego popełnienia zarzucanego czynu i ukarany karą dyscyplinarną - wydalenia ze służby. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu 24 czerwca 2003 roku, G. B. z innym policjantem spożywali alkohol. Następnego dnia około godz. 7.00 doprowadzony został do dyżurnego Szkoły Policji w S. i poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało 0,32 mg/l. W związku z tym, G. B. nie został dopuszczony do wykonywania zadań służbowych tj. programowych zajęć dydaktycznych. Jak dalej wskazał organ, tego samego dnia G. B. dostarczył zaświadczenie lekarskie, zwalniające go z zajęć dydaktycznych w dniu 25 czerwca 2003 r. Zaświadczenie to przedstawił swemu dowódcy, oświadczając, że otrzymał je w godzinach porannych, przed poddaniem się badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Z wyjaśnień lekarza wystawiającego zaświadczenie wynikało jednak, że G. B. zgłosił się po poradę lekarską o godz. 13.45, po czym otrzymał zwolnienie z pozostałych zajęć dydaktycznych w tym dniu. W tej sytuacji, Komendant Szkoły Policji w S. uznał iż G. B. naruszył zasady etyki policjanta i za to rozkazem nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia 27 czerwca 2003r. został usunięty ze szkolenia. W dniu 17 lipca 2003 r. wszczęto wobec niego postępowanie dyscyplinarne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a szczególnie przesłuchania świadków oraz samo przyznanie się obwinionego, w pełni potwierdziło zasadność zarzuconego mu czynu. W ocenie organu, charakter czynów jakich dopuścił się obwiniony, a także brak okoliczności mogących w znaczący sposób wpłynąć na jej złagodzenie, sprawił, że wymierzona kara jest jedyną możliwą do zastosowania i adekwatną do stwierdzonego uchybienia. Z powodu nieukończenia rozpoczętego kursu, G. B. nie może należycie wykonywać zadań jakie nakłada na niego służba w Policji, gdyż nie dysponuje wiedzą w stopniu umożliwiającym mu pozostanie w służbie, dlatego też przez okres dwóch lat nie może realizować zadań określonych w ustawie o Policji. Komendant Powiatowy Policji uznał, iż G. B. zachowaniem swym naruszył również przepisy: art. 70 § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, a także przepisy rozdziału VII ust. 2 pkt 1, 4 Decyzji nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie zasad pobytu i szkolenia słuchaczy w Szkole Policji w S. Od powyższej decyzji odwołanie złożył G. B., zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 2 K.w. poprzez niewłaściwą jego wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 134 ust. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez jego zastosowanie, a także obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów poprzez ich zastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący stwierdził, iż pozbawiony został jakiejkolwiek możliwości polemiki z oceną wyrażoną w orzeczeniu dyscyplinarnym ze względu na brak jakiejkolwiek argumentacji i rzeczonego uzasadnienia. Sformułowanie tym samym szczegółowych zarzutów było zatem niemożliwe. W ocenie odwołującego, oprócz przedstawienia stanu faktycznego, orzeczenie nie zawiera odniesień dotyczących kwalifikacji prawnej czynu, okoliczności łagodzących występujących w sprawie, zasadności wymierzenia tejże właśnie kary dyscyplinarnej przy zaniechaniu orzekania innej. Zdaniem odwołującego się organ dyscyplinarny błędnie przyjął, iż zebrany materiał dowodowy w pełni potwierdził zasadność zarzuconego czynu. Przede wszystkim odwołujący podkreślił, iż nie przyznał się do wykonywania czynności służbowych w stanie po spożyciu alkoholu. Nie doszło zatem w ogóle do spełnienia przesłanek wykroczenia z art. 70 § 2 K.w. Wykładnia art. 70 § 2 k.w. prowadzi do wniosku, iż odpowiedzialności za wykroczenie opisane w tym przepisie podlega tylko ten, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po spożyciu alkoholu lub podobnie działającego środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe. Dla bytu zatem wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. niezbędne jest wystąpienie łącznie dwóch elementów: znajdowania się w stanie po spożyciu alkoholu i podejmowanie w tym stanie czynności zawodowych. O ile pierwszy element nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż jak przyznał odwołujący - spożywał alkohol, to wystąpienie drugiego z elementów jest wykluczone. Samo bowiem stawienie się na odprawę nie jest podjęciem czynności służbowych. Nadto, w ocenie odwołującego, treść zarzutów mu postawionych nie koresponduje z kwalifikacją prawną przypisanego obwinionemu wykroczenia. Treść bowiem zarzutu wskazuje, że nie został dopuszczony do programowych zajęć dydaktycznych ze względu na stan po spożyciu alkoholu. Oznacza to, że można mu postawić jedynie zarzut usiłowania popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. Stosownie jednak do treści art. 11 § 2 k. w. odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Ze względu na fakt, iż art. 70 k.w. odpowiedzialności takiej nie przewiduje brak jest podstaw prawnych do przypisywania skarżącemu popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. Z kolei, odnosząc się do zarzutu dostarczenia zwolnienia lekarskiego od zajęć dydaktycznych wskazać należy, iż zwolnienie lekarskie obejmuje cały dzień, na które zostało udzielone, nawet wówczas, gdy zostało wystawione, jak w przedmiotowej sprawie po badaniu skarżącego na zawartość alkoholu. Oznacza to, że odpada zarzut nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na zajęciach dydaktycznych. A zatem, zdaniem odwołującego, jedynymi okolicznościami ważkimi w niniejszej sprawie jest to, że odwołujący wprowadził w błąd co do godziny uzyskania zaświadczenia lekarskiego oraz fakt stanu po spożyciu alkoholu. Miara jednak tych przekroczeń, zdaniem strony, nie uzasadnia w żaden sposób zastosowanej względem niego kary dyscyplinarnej. Występuje bowiem szereg okoliczności, które powinny być poczytane na korzyść odwołującego się, czego nie uczynił organ I instancji. Odwołujący się wskazał także, że wobec orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku z Konstytucją, przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne oparto na sprzecznym z Konstytucją akcie prawnym. Orzeczeniem z dnia 15 stycznia 2004 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż nie rozpoznał zaskarżonego orzeczenia w ustawowym terminie, gdyż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2003 r., utracił moc art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego. Dopiero po wejściu w życie z dniem 29 listopada 2003 r. ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. nr 192, poz. 1873) Komisja powołana decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji dokonała weryfikacji materiałów niniejszego postępowania. Stan faktyczny ustalony w toku postępowania przed organem pierwszej instancji został w pełni potwierdzony w postępowaniu odwoławczym, a jego ocena - w całej rozciągłości podzielona przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że odwołujący wyczerpał swym zachowaniem przesłanki zawarte w art. 70 § 2 k.w, gdyż penalizacji określonej w tym przepisie podlega zachowanie sprawcy "wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości". Zdaniem organu odwoławczego, powyższa wykładnia zobowiązuje do zachowania trzeźwości w czasie wykonywania jakichkolwiek czynności zawodowych związanych z wykonywaniem przez sprawcę określonego zawodu. Ponadto, obowiązek zachowania trzeźwości wynika wprost, jak wskazał organ, z art. 17 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a pośrednio także z art. 1 ustawy o Policji. Organ podkreślił dodatkowo, że dla bytu wykroczenia z art. 70 § 2 k.w obojętny jest charakter podejmowanych czynności zawodowych, a sprawca może je popełnić także z winy nieumyślnej. Organ podkreślił także, iż zachowaniem swym odwołujący dopuścił się nadto przestępstwa poświadczenia nieprawdy co do czasu uzyskania zaświadczenia lekarskiego. W tej sytuacji nie ma znaczenia dotychczasowa niekaralność dyscyplinarna policjanta i jego dobre wyniki w nauce, gdyż charakter popełnionego czynu stanowi okoliczność zaostrzającą wymiar kary dyscyplinarnej. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa procesowego przez zastosowanie art. 139 ust. 2 ustawy o Policji i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, organ odwoławczy podał, iż zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten i rozporządzenie obowiązywały do dnia 29 września 2003 r., a dopiero po tej dacie utraciły moc. Zatem, przed tą datą prowadzone w oparciu o wymienione akty prawne postępowanie było prawidłowe. Na powyższe orzeczenie skargę złożył G. B., domagając się jego uchylenia zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego - rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, poprzez zastosowanie tych przepisów przez Komendanta Powiatowego Policji w postępowaniu dyscyplinarnym; obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 2 K.w. poprzez niewłaściwą jego wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 134 ust. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez jego zastosowanie. W przypadku uznania możliwości zastosowania przez organy przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów skarżący orzeczeniu organu odwoławczego zarzucił: - obrazę przepisów prawa procesowego, tj. § 22 ust. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (poprzez nieprzeprowadzenie czynności stanięcia do raportu), jako naruszenia przepisów prawa procesowego mającego wpływ na treść orzeczenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zaskarżone orzeczenie zapadłe w sprawie oparto wadliwie na ustaleniu, iż możliwe jest zastosowanie przepisów niekonstytucyjnego rozporządzenia, oraz na błędnym ustaleniu, iż skarżący dopuścił się wykroczenia z art. 70 § 2 k. w. Skarżący podniósł wreszcie, że wprawdzie rozporządzenie, o którym mowa powyżej, utraciło moc z dniem 30 września 2003 r., to jednak nie oznacza by przepisy te w momencie ich stosowania nie były sprzeczne z Konstytucją. Zdaniem skarżącego należy odróżnić moc obowiązującą przepisów od sytuacji, w której przepisu nie można zastosować. W sytuacji o której mowa powyżej, w ocenie skarżącego, organ państwowy miał obowiązek powstrzymać się od stosowania niekonstytucyjnych przepisów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 § 2 k.w. skarżący stwierdził, iż w jego przypadku nie doszło w ogóle do spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Jak argumentował skarżący, odpowiedzialności za wykroczenie z art. 70 § 2 k.w. podlega tylko ten, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po spożyciu alkoholu lub podobnie działającego środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe. Dla bytu zatem wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. niezbędne jest wystąpienie łącznie dwóch elementów: znajdowania się w stanie po spożyciu alkoholu i podejmowanie w tym stanie czynności zawodowych. W ocenie skarżącego drugi z tych elementów w jego sprawie nie zaistniał. Skarżący wskazał, iż nie został prawidłowo, tj. zgodnie z wymogami k.p.a., zawiadomiony o terminie czynności stanięcia do raportu. Skoro zaś wezwanie to było nieskuteczne, to zdaniem skarżącego, czynności stanięcia do raportu winno się nie przeprowadzać. Należało natomiast wyznaczyć kolejny termin czynności i na ten termin wezwać skutecznie skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 4 lutego 2004 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji z dniem 15 lutego 2004 r. zwolnił G. B. ze służby w Policji. W uzasadnieniu organ podał, iż rozstrzygnięcie to stanowi obligatoryjną konsekwencję kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby orzeczonej w stosunku do G. B. W odwołaniu od powyższej decyzji G. B. wniósł o jej uchylenie oraz o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd skargi na orzeczenie dyscyplinarne. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 2 marca 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia przez organ wyższej instancji, a przełożony sprawach osobowych - po uprawomocnieniu się orzeczenia - niezwłocznie wykonuje karę wydalenia przez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego (art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji) i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku wskutek wniesienia przez niego omówionej wyżej skargi na orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby. W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania, organ podał, iż jest on całkowicie bezzasadny i jako taki - nie powinien zostać uwzględniony. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 maja 2004r. w sprawie III SA/Gd 230/04 na mocy art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączono niniejszą sprawę ze sprawą o sygnaturze akt III SA/Gd 97/04 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącego na orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu go ze służby w Policji zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2002r. sygn. akt K 36/00 publ. OTK-A 2002/5/63 stwierdził, że art. 139 ust. 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. i że traci moc z dniem 30 września 2003 r. Tym samym Trybunał skorzystał z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 190§3 Konstytucji RP i oznaczył termin utraty mocy obowiązującej przez akt normatywny na datę inną niż data ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zezwolenie przez ustawodawcę konstytucyjnego na przedłużenie mocy obowiązującej aktu prawnego uznanego za niekonstytucyjny oznacza, że organy Państwa, w tym również Sądy mają obowiązek - w imię chronionych przez Konstytucję wartości - stosować te przepisy, pomimo ich wadliwości, aż do utraty przez nie mocy obowiązującej. Skoro tak, to organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego był zobowiązany do stosowania aż do 30 września 2003r. przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 139 ust.2 ustawy o Policji, którego konstytucyjność zakwestionowano przywołanym wyżej orzeczeniem. Nie sposób w tej sytuacji dopatrzeć się naruszenia prawa w samym prowadzeniu postępowania przez powołane do tego organy na podstawie przywołanego rozporządzenia. Słuszny był natomiast zarzut naruszenia przepisów tego rozporządzenia w toku postępowania. Omawiane rozporządzenie kompleksowo regulowało kwestie związane z postępowaniem dyscyplinarnym wobec policjantów. Przepis §22 ust. 8 rozporządzenia stanowił, że w przypadku wniosku o wymierzenie kary wydalenia ze służby przełożony właściwy w sprawach dyscyplinarnych, przed wydaniem orzeczenia o ukaraniu, wzywa obwinionego do raportu w celu zapoznania go z wnioskami prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i wysłuchania obwinionego. W raporcie uczestniczy prowadzący postępowanie. O terminie raportu należy powiadomić organizację związkową, której przedstawiciel może uczestniczyć w raporcie. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem. Przepisu tego nie stosuje się jedynie w przypadku: I) tymczasowego aresztowania obwinionego, 2) odmowy obwinionego stawienia się do raportu, 3) nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego w wyznaczonym terminie, 4) przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia o zamknięciu postępowania dowodowego. Instytucję raportu, o którym mowa w przywołanym przepisie porównać można do rozprawy wieńczącej sądowe postępowanie karne. Celem raportu jest umożliwienie obwinionemu odniesienia się do przedstawionych mu zarzutów i zajęcia stanowiska bezpośrednio wobec przełożonego upoważnionego do wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Przeprowadzenie raportu stanowić ma gwarancję rzetelności postępowania dyscyplinarnego i poszanowania prawa do obrony obwinionego. Dlatego też tylko w szczególnych, ściśle określonych wypadkach dopuszczono możliwość odstąpienia od przeprowadzenia raportu. Żadna z przewidzianych w rozporządzeniu przesłanek odstąpienia od przeprowadzenia raportu nie zaistniała w odniesieniu do skarżącego. Notatki służbowe znajdujące się w aktach postępowania dyscyplinarnego na kartach 107 - 109 wskazują na to, że termin raportu wyznaczono skarżącemu na dzień 29 września 2003r. o nieokreślonej bliżej godzinie i tego samego dnia - w nieokreślonym czasie rozpoczęto próby telefonicznego powiadomienia skarżącego. Z notatek nie wynika, by do wiadomości skarżącego zawiadomienie o raporcie w ogóle doszło. Zatem nie sposób przyjąć, że doszło do odmowy stawienia się przez obwinionego do raportu lub do nieusprawiedliwionej jego nieobecności. Podnieść należy, że organ odwoławczy orzekał już w stanie prawnym ukształtowanym zmianą ustawy o Policji dokonaną ustawą z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U.03.192.1873 ). W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy jej przepisy stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie. Przepis art. 2 ust. 2 stanowi, że czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia 30 września 2003 r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów dotychczasowych. Skoro zatem czynności dokonane przez organ l instancji naruszały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów to nie mogły zostać uznane za skuteczne. W konsekwencji rzeczą organu odwoławczego było uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 135 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania sprawy w II instancji. Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut dotyczący wadliwego zastosowania przepisu art.70§2 Kodeksu wykroczeń przez organy prowadzące postępowanie dyscyplinarne. Przepis ten mówi bowiem o podejmowaniu czynności zawodowych pod wpływem alkoholu, natomiast z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że skarżącego nie dopuszczono do udziału w wykonywaniu zadań służbowych z uwagi na pozostawanie pod wpływem alkoholu. Zatem materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy wskazuje na to, że uniemożliwiono skarżącemu podejmowanie czynności zawodowych. Niewątpliwie natomiast sama próba podjęcia czynności zawodowych pod wpływem alkoholu jest istotnym naruszeniem etyki zawodowej policjanta, do przestrzegania której skarżący był zobowiązany. Podobnie ocenić należy zachowanie skarżącego związane z uzyskaniem i przedłożeniem zwolnienia lekarskiego przełożonym. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone i poprzedzające je orzeczenie dyscyplinarne, zaś stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, iż zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane. Konsekwencją niniejszego wyroku w części dotyczącej orzeczenia dyscyplinarnego jest konieczność kontynuowania przez właściwy organ postępowania dyscyplinarnego w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o Policji i zakończenie tego postępowania w sposób zgodny z tymi przepisami. Kolejnym przedmiotem zaskarżenia w sprawie była decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymująca w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Powiatowego Policji zwalniającą G. B. ze służby w Policji. W myśl art. 41 u. 1 pkt 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zatem decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji wydana w oparciu o powyższy przepis ma charakter związany, co oznacza, że wobec istnienia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby właściwy organ ma ustawowy obowiązek zwolnienia policjanta ze służby. Zarzuty dotyczące nie decyzji o zwolnieniu ze służby, lecz postępowania dyscyplinarnego, które doprowadziło do wydania orzeczenia o wydaleniu ze służby w Policji nie mogą być przedmiotem badania przez Sąd w sprawie, w której zaskarżona jest jedynie decyzja o zwolnieniu ze służby. Reasumując powyższe wywody stwierdzić należy, że wystarczającą przesłanką wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji było istnienie prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu go ze służby. Przesłanka ta została spełniona a zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Należy równocześnie podkreślić, że jeśli dojdzie do uprawomocnienia się wyroku uchylającego orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby to art. 145§ 1 pkt 8 k.p.a., umożliwi wznowienie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 marca 2004 r. jest zgodna z prawem, a zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).