III SA/Łd 397/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na § 2 uchwały Rady Miasta w Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany cen biletów komunikacji miejskiej 1) stwierdza nieważność § 2 zaskarżonej uchwały; 2) orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rada Miasta Z. działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 18 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990roku o samorządzie gminy (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późń.zm.), art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r. Nr 9 poz. 43 z późń.zm.) i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001roku o cenach (Dz.U. z 2001r. Nr 97, poz. 1050 z późń.zm.) podjęła w dniu [...] Uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany Uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany cen biletów komunikacji miejskiej. W § 1 pkt 3 przedmiotowej uchwały postanowiono, że "w kolumnie Rodzaj biletów, dodaje się pozycję o brzmieniu: bilet okresowy 7 i 14 dniowy" oraz w kolumnie Cena, w tym samym poziomie pozycję o brzmieniu "cena biletu jednorazowego x ilośc dni x 2" W § 2 tej uchwały postanowiono, że: "1. Upoważnia się Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Sp. z o.o. w Z. do stosowania przy sprzedaży biletów, o których mowa w § 1 pkt 3, bonifikat do 40% wartości ceny biletu. 2. Zasady udzielania bonifikat ustala i podaje do publicznej wiadomości łącznie z cennikiem – Zarząd Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Sp. z o.o. w Z". Pismem z dnia 17 lutego 2004r. Nr [...] Wojewoda [...] zawiadomił Radę Miasta w Z. o wszczęciu w dniu 5 lutego 2004r. postępowania w sprawie kontroli zgodności z prawem uchwały Nr [...] z dnia [...] Zdaniem organu nadzoru postanowienie § 2 powyższej uchwały budzi wątpliwości co do jej zgodności z prawem, a zwłaszcza z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r. Nr 9 poz. 43 z późń.zm.) i art. 8 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001roku o cenach (Dz.U. Nr 97 poz. 1050 z późń.zm.) W ocenie organu nadzoru powołane przepisy nie dają upoważnienia co do możliwości stosowania bonifikat i przeniesienia uprawnień stanowiących w tym zakresie na inny niż rada gminy organ lub podmiot. W tej sytuacji Wojewoda [...] w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia poprosił o złożenie stosownych wyjaśnień. W przedstawionych wyjaśnieniach Rada Miasta Z. zaprezentowała stanowisko , że art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej nie rozstrzyga tylko o kompetencji ustalania wysokości cen i opłat, ale umożliwia również uchwalenie sposobu ich ustalania, co Rada Miasta Z. uczyniła m.in. w kwestionowanym § 2 uchwały, upoważniając prezesa zarządu do stosowania bonifikat. Rada Miasta Z. podniosła, że art. 9 ustawy z dnia 5 lipca 2001r. o cenach wprowadza generalną zasadę, że ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych nie mogą więc ograniczać przewoźników np. Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji w Z. i zakazywać im stosowania niższych cen. W skardze z dnia 25 marca 2004r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990roku o samorządzie gminnym (tekstr jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późń.zm.) wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] w sprawie zmiany Uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] w sprawie zmiany cen biletów komunikacji miejskiej. W ocenie Wojewody [...] kwestionowany § 2 ust. 1 Uchwały Rady Miasta Z. upoważniający Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Sp. z o.o. w Z. do stosowania przy sprzedaży biletów, o których mowa w § 1 pkt 3 tej uchwały bonifikat do 40% wartości ceny biletu, a Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Sp. z o.o. w Z. do ustalenia zasad udzielania tych bonifikat i podania ich do publicznej wiadomości łącznie z cennikiem pozostaje w wyraźnej sprzeczności z obowiązującymi w tej materii regulacjami prawnymi, a zwłaszcza z art. 8 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o cenach. Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej uchwały art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Taką szczególną regulacją w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej w zakresie stanowienia cen za usługi transportu zbiorowego jest art. 8 ust. 1 zdanie 1 ustawy o cenach, według którego rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. Treść powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że stanowienie cen w zakresie lokalnego transportu zbiorowego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy. Pod pojęciem ceny urzędowej według art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o cenach rozumieć należy cenę ustaloną w rozporządzeniu wydanym przez właściwy organ administracji rządowej lub w uchwale wydanej przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego, przy czym według art. 9 ww ustawy ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych, chyba, że organ administracji publicznej w przepisach wydanych na podstawie uchwały ustali inaczej. Z przytoczonych przepisów wynika, że Rada Miasta Z. była wyłącznie legitymowana do uchwalenia stawek cen – zarówno tych mających charakter cen maksymalnych, jak i cen ulgowych za usługi przewozowe w komunikacji publicznej w tym z zastosowaniem bonifikat – a zatem przekazanie w § 2 kompetencji stanowiących w zakresie udzielania bonifikat oraz zasad ich ustalania na inny podmiot tj. Prezesa Zarządu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Sp. z o.o. nie znajduje oparcia w ustawie o cenach, ani nawet w ustawie o gospodarce komunalnej wskazanej także w uchwale Nr [...] z dnia [...] Rady Miasta Z. jako prawna podstawa jej przyjęcia. Ową nieprzenoszalność kompetencji potwierdza fakt, że uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 29 stycznia 2004roku mając swe źródło w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest przepisem powszechnie obowiązującym i może być podjęta wyłącznie przez Radę Miasta Z. jako organ upoważniony do uchwalania przepisów gminnych. W ocenie skarżącego § 2 powyższej uchwały w sposób istotny narusza prawo, wobec powyższego wniosek o stwierdzenie jej nieważności jest uzasadniony. W odpowiedzi na skargę Miasto Z., w imieniu którego działa Prezydent wniosło o odrzucenie skargi z powodu nieposiadania przez Radę Miasta Z. legitymacji biernej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podniesiono, że Rada Miasta nie jest stroną w procesie. Legitymowana biernie w niniejszym postępowaniu jest tylko Gmina Miasto Z., jako osoba prawa działająca poprzez swoje organy, której interes prawny i kompetencje zostały podważone, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że powoływany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce komunalnej w związku z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym daje organom gminy prawo do postanawiania o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Zarzut skarżącego jakoby miało miejsce przekazanie przez Radę Gminy nadanych jej przez ustawę uprawnień innym podmiotom jest nietrafny. W skarżonej uchwale rada ustaliła ceny biletów w dokładny sposób, a więc kwotowo. Natomiast upoważnienie zawarte w § 2 skarżonej uchwały jest jedynie określeniem zasad ustalania wysokości bonifikat niezależnym od zastrzeżonego radzie upoważnienia ustawowego ustalania wysokości konkretnych opłat. Nie można mówić o przekazaniu kompetencji, albowiem prezes zarządu nie ma swobody w określaniu wysokości ceny. Ceny ustalone przez Radę Gminy mają charakter cen maksymalnych. Stosowanie bonifikat nie wykracza poza uprawnienia ustawy. Stanowi jedynie potrzebę ekonomiczną przewoźnika komunalnego, który głownie utrzymuje się ze sprzedaży biletów. Użycie w ustawie terminu " ustalenie cen lub sposób ustalania cen" daje radzie gminy pełną swobodę regulacji w tym zakresie. Nie wyklucza np. wprowadzenia uchwałą przez radę zasad według których organy zarządzające podmiotów komunalnych w określonych granicach będą mogły samodzielnie ustalać ceny na świadczone przez siebie usługi. Wydaje się, że w przypadku gdy rada gminy zdecyduje się uregulować kwestie cen urzędowych i związać nimi wszystkich przewoźników na terenie gminy rozwiązanie takie jest nawet pożądane. Zapewni to kierownictwu firm komunalnych możliwość odpowiednio szybkiego reagowania i dostosowania się do potrzeb rynku. Szczególnie w przypadku występowania na terenie gminy konkurencji – zamiast ograniczać ją administracyjnie w oparciu o ustawę o transporcie drogowym – szczególnie dla użytkowników zdać się na mobilność kierownictwa własnych jednostek organizacyjnych. Podniesiono, że art. 8 ustawy o cenach nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do ustalania cen przewoźnikom komunalnym. Może jednak stanowić podstawę prawną regulowania maksymalnych cen obowiązujących wszystkich przewoźników świadczących usługi na terenie gminy. Skarżona uchwała zawiera więc wytyczne dla kierownictwa jednoosobowej spółki gminy w zakresie zasad i trybu kształtowania cen usług przewozowych określonego rodzaju. Pojęcie zasad nie może określać ścisłej wysokości opłat. Samo zaś ustalanie cen pozostaje w kategorii uprawnień uchwałodawczych rady. Wobec powyższego przedmiotowa uchwała nie jest sprzeczna z prawem, tym bardziej, że nie naruszyła prawa w sposób rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Przede wszystkim należało rozważyć kwestie dopuszczalności skargi. W tej mierze należy podkreślić, że w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 z późń.zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własna odpowiedzialność. Zgodnie z art. 2 ust. 2 gmina posiada osobowość prawną. Organami gminy jak wynika z art. 11a ww ustawy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent miasta). Rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie (art. 15), zaś wójt jest organem wykonawczym gminy (art. 26). Równocześnie wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31). Przepisy regulujące publicznoprawną sferę działalności gminnej, w tym również przepisy samej ustawy o samorządzie gminnym , niejednokrotnie odwołują się do pojęcia "organy gminy", traktując je jako sposób na określenie podmiotowego zakresu normy kompetencyjnej. W świetle art. 91 ust. 1 ww ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93).Zgodnie z brzmieniem tego przepisu Wojewoda Łódzki zaskarżył do sądu uchwałę Rady Miasta Z. . Mając powyższe na uwadze wskazanie Rady Miasta Z. jako strony postępowania sądowoadministracyjnego w ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, nie stanowi podstawy odrzucenia skargi o co wnioskował pełnomocnik gminy. Przechodząc do meritum sprawy należy podnieść, że rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu między stronami sprowadza się do ustalenia organów kompetentnych do określania wysokości oraz zasad stosowania bonifikat przy sprzedaży biletów komunikacji publicznej, okresowych - 7 i 14 dniowych. Mając na względzie przedmiot zaskarżenia należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ustawy o samorządzie gminnym do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone na rzecz innych podmiotów. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzyganie w sprawach, o których mowa w ust. 1 należy do gminy. Stosownie do brzmienia tego artykułu zasadą jest domniemanie zakresu działania w sprawach zadań publicznych, mających charakter lokalny na rzecz gminnego samorządu terytorialnego, a następnie także domniemanie kompetencji, czyli domniemanie stosowania atrybutów władztwa administracyjnego na rzecz gminy, w tak zarysowanym zakresie działania. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy. Do zadań tych m.in. ustawa zalicza sprawy lokalnego transportu zbiorowego. W świetle art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: Na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001 roku o cenach (Dz. U z 2001r. Nr 97 poz. 1050 ze zm.) rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. Pod pojęciem ceny urzędowej według art. 3 ust. 1 pkt 7 powyższej ustawy należy rozumieć cenę ustaloną w rozporządzeniu wydanym przez właściwy organ administracji rządowej lub w uchwale wydanej przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego, przy czym według art. 9 tej ustawy ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych, chyba, że organ administracji publicznej w przepisach wydanych na podstawie uchwały ustali inaczej. Z powyższych przepisów wynika, że wyłącznie legitymowana do ustalania cen biletów komunikacji publicznej była Rada Miasta Z. Z faktu, iż ceny urzędowe mają charakter cen maksymalnych , nie można wnioskować, iż przepis ten uprawnia przewoźników np. MPK w Z. do stosowania niższych cen, poprzez zastosowanie bonifikat, których wysokość i zasady ustalania zostaną określone przez organy jednostek komunalnych zajmujących się wykonywaniem transportu lokalnego. Nie można się zgodzić z argumentacją pełnomocnika Gminy, że podstawą prawną przeniesienie kompetencji w tym zakresie na Prezesa Zarządu i Zarząd Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Sp. z o.o. w Z. jest art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r. Nr 9 poz. 43 z późń.zm.) W świetle tego artykułu: Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o: wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 4 ust. 2: Uprawnienia o których mowa w ust. 1 pkt 2 organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek. W świetle powyższego przepisu w ocenie Sądu słusznym jest zarzut Wojewody nieuprawnionego przeniesienia kompetencji do ustalenia sposobu ustalenia cen biletów komunikacji lokalnej na Prezesa i Zarząd MPK. Gmina dając Prezesowi MPK możliwość swobodnego ustalania wysokości bonifikaty w wysokości do 40% ceny biletu, a Zarządowi MPK możliwość ustalenia zasad udzielania tej bonifikaty w konsekwencji upoważniła Prezesa i Zarząd MPK Sp. z o.o. w Z. do ostatecznego ustalenia ceny tych biletów. Jest to zatem w tym zakresie przekazanie uprawnień , które z mocy ustawy o gospodarce komunalnej przysługują tylko organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego lub organom wykonawczym w wyniku delegacji z art. 4 ust. 2 ww ustawy. Zarówno możliwość określenia wysokości bonifikaty jak i zasad jej ustalania mieszczą się zdaniem Sądu w zakresie pojęciowym sposobu ustalania cen i mają wpływ na określenie ostatecznej ceny. Argument pełnomocnika Gminy, jakoby takie działanie umożliwiało przewoźnikowi komunalnemu szybkie reagowanie na potrzeby rynku , co jest szczególnie uzasadnione wobec zbierania się rady miejskiej tylko raz na trzy miesiące nie stanowi usprawiedliwienia dla nieuprawnionego działania Gminy. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że zadania użyteczności publicznej do których bez wątpienia należy kwestia lokalnego transportu zbiorowego, z samej istoty, nie będą stanowiły działalności gospodarczej gmin. Zobowiązanie do bieżącego i nieprzerwanego zaspokajania zbiorowych potrzeb ludności przez świadczenie usług powszechnie dostępnych zakłada brak uwzględniania takich aspektów, jak: istniejąca koniunktura rynkowa, wzrost lub spadek cen, zmiana zakresu i rozmiarów prowadzonej działalności, zawieszenie lub likwidacja działalności w przypadku braku zysku. W wyroku z dnia 16 listopada 1994r. sygn. akt S.A./Ł 2283/94 (publikowany "Wokanda" z 1995r. nr 4, s. 35) sąd stwierdził m.in., że świadczenie usług przewozowych na liniach podmiejskich na zasadach rynkowych, na warunkach mających zapewnić przewoźnikowi rentowność nie miałaby charakteru zadania publicznego. Mielibyśmy do czynienia z działalnością gospodarczą polegająca na zarobkowym, bezpośrednim świadczeniu przez Gminę usług przewozowych, wykraczających poza granice zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej, a co za tym idzie, także poza zadania o charakterze użyteczności publicznej. Sąd w obecnym składzie w pełni podziela ten pogląd. Stanowisko pełnomocnika Gminy, że stosowanie bonifikat nie wykracza poza uprawnienia ustawy i stanowi jedynie potrzebę ekonomiczną przewoźnika komunalnego, który głównie utrzymuje się ze sprzedaży biletów jest sprzeczne z generalnymi założeniami gospodarki komunalnej nie mającej celu zarobkowego nastawionej na nieprzerwane zaspakajanie potrzeb wspólnoty w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Reasumując, powierzenie przez Radę Gminy Prezesowi i Zarządowi MPK Sp. z o.o. w Z. uprawnień, które jak wyjaśniono wyżej w konsekwencji decydowałyby o ostatecznej cenie urzędowej biletów komunikacji publicznej stanowi naruszenie wyłącznej kompetencji rady gminy określonej w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia o cenach i nie znajduje uzasadnienie również w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Tylko rada gminy jest legitymowana do ustalania tych cen i ustawodawca nie przewidział możliwości przeniesienia tych kompetencji na inny organ lub podmiot. Odnośnie zarzutu pełnomocnika Gminy braku podstaw do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, bowiem nie narusza ona prawa w sposób rażący należy wyjaśnić, że obowiązująca ustawa nie wymaga, aby uchwała w sposób rażący naruszała prawo. Przepis przewiduje, że każda uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna. Ustawa wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Ustawa nie wylicza rodzaju wad, które należą do istotnego naruszenia prawa. Zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem NSA-istotne naruszenie prawa powodujące nieważność uchwały organu gminy nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Z poglądem tym należy się zgodzić, uwzględniając jednak, że na podstawie konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważność uchwały organu gminy. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przepisów art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2001roku o cenach (Dz.U. z 2001r. Nr 97, poz. 1050 z późń.zm.) oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997r. Nr 9 poz. 43 z późń.zm.) Sąd w oparciu o art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 152 cytowanej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.