II OSK 17/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska Sędziowie Alicja Plucińska - Filipowicz Halina Kuśmirek /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 305/05 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 305/05 oddalona została skarga J. J. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "B." na działce nr [...] w Ś. Sąd I instancji nie dopatrzył się w wydanych decyzjach naruszenia art. 7 i 10 kpa. Skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a stan faktyczny sprawy wykazywał się niskim stopniem złożoności. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż raport oddziaływania na środowisko sporządzony został na podstawie danych dostarczonych przez inwestora, bez zbadania czy urządzenia te zostały dopuszczone do stosowania na terenie Polski i czy odpowiadają one wymaganiom stawianym im przez właściwe przepisy. Autorzy raportu sformułowali jednoznaczne wnioski, że stacja telefonii komórkowej nie będzie wywoływać przekroczenia dopuszczalnych norm w strefie przebywania ludzi. Na etapie pozwolenia na budowę określane są jedynie obowiązujące parametry urządzeń, które stanowią przedmiot decyzji. Żaden przepis prawa materialnego nie nakłada na organy architektoniczno-budowlane obowiązku badania, czy konkretne urządzenie, które inwestor zamierza instalować, jest dopuszczone do stosowania na terenie kraju. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. określało dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Istotne jest więc określenie mocy projektowanych urządzeń, gdyż tylko takie precyzyjne urządzenia inwestor może wybudować. Określenie mocy urządzenia w projekcie budowlanym determinuje określony stopień w zakresie ochrony środowiska. Niedostatki w dokumentacji, zdaniem Sądu I instancji, nie są takiej wagi, aby przesądzały o zdyskwalifikowaniu projektu jako niezgodnego z obowiązującymi przepisami. Sąd również nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż projektowana inwestycja narusza interes prawny skarżącego. W momencie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie nr 34/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 3.12.2004 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w Województwie kujawsko-pomorskim, które nie zalicza do obszarów chronionego krajobrazu Doliny Osy i Wardęgi (błąd). Od wyroku tego wniósł skargę kasacyjną w imieniu J. J. radca prawny J. K. Skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi: naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie , - art. 11 ustawy prawo ochrony środowiska oraz art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody; naruszenie przepisów § 1 rozporządzenia nr 26/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 18.08.2004 r. w sprawie zakazów obowiązujących w obszarze chronionego krajobrazu w województwie kujawsko-pomorskim; naruszenie przepisów o postępowaniu polegających na naruszeniu art. 145 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej powołał się na przepisy rozporządzenia nr 21/92 Wojewody Toruńskiego w sprawie wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu w województwie toruńskim, rozporządzenie nr 46/99 z dnia 25.03.1999 r. oraz nr 26/2004 z dnia 18.08.2004 r. i nr 35/2004 z dnia 3.12.2004 r. Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Z rozporządzeń tych wynika, że istnieje nieprzerwanie obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi. Dla obszaru tego istnieje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc również projektowanej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Przedmiotem kontroli jest wyrok Sądu I instancji, a nie decyzja administracyjna, która była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej winny zmierzać do wykazania, jakie błędy w granicach określonych w art. 174 p.p.s.a. popełnił Sąd I instancji. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych określonych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy zauważyć, iż postawienie zarzutu naruszenia przepisów art. 145 p.p.s.a. nie może być rozpoznawane w oderwaniu od skuteczności postawionych zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a") bądź prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"). Skarga kasacyjna powołuje się na naruszenie art. 145 ustawy, nie wskazuje w sposób prawidłowy przepisów, które miały zostać naruszone przez Sąd, a także nie określa na czym to naruszenie polegało oraz jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna zawiera natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego. Rozporządzenie nr 26/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 18 sierpnia 2004 r. w sprawie zakazów obowiązujących w obszarach chronionego krajobrazu w województwie kujawsko-pomorskim (Dz. Urz. Woj. Kujawsko-Pomorskiego nr 94, poz. 1646), obowiązujący od września 2004 r. zakazywał realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska na obszarach chronionego krajobrazu wymienionych w § 1 rozporządzenia. W pkt 22 znajdował się obszar na którym zaprojektowana została przedmiotowa inwestycja. Powyższe rozporządzenie straciło moc z dniem wejścia w życie nowych rozporządzeń nr 34/2004 i 35/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 3 grudnia 2004 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie kujawsko-pomorskim (dz. Urz. Woj. Kujawsko-Pomorskiego nr 120, poz. 2014 i 2015). Nowe rozporządzenia wprowadzały również zakaz sytuowania na terenach chronionego krajobrazu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołuje się na okoliczność, iż w momencie wydawania decyzji odwoławczej nie obowiązywało już rozporządzenie nr 26/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 18.08.2004 r., a nowe rozporządzenie tego organu nr 34/2004 nie zalicza się do obszarów chronionego krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi. Sąd ten nie uwzględnił faktu, iż w dniu 3.12.2004 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał również rozporządzenie nr 35/2004 w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie kujawsko-pomorskim, w którym § 1 pkt 4 wyszczególniony został Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi. Powyższe rozporządzenie zawiera również zakaz realizacji na obszarach chronionego krajobrazu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - do których niewątpliwie należy projektowana inwestycja budowy stacji telefonii komórkowej. Co prawda z akt sprawy jednoznacznie nie wynikają ustalenia, iż inwestycja ta została zaprojektowana na Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Osy i Gardęgi, jednakże tak należy przypuszczać z argumentacji Sądu I instancji. Zaprojektowanie zaś inwestycji na terenie, na którym istnieje zakaz realizacji tego typu przedsięwzięć narusza nie tylko przepisy ww. rozporządzeń Wojewody Kujawsko-Pomorskiego obowiązujących w czasie orzekania przez organ odwoławczy, ale również przepisów ustawy o ochronie przyrody, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016) nakazującego sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Sąd I instancji błędnie więc w uzasadnieniu wyroku powołał się na przepisy rozporządzenia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego nr 34/2004 z dnia 3.12.2004 r., które w niniejszej sprawie nie miały zastosowania, pomijając przepisy rozporządzenia 35/2004 z dnia 3.12.2004 r., które dla oceny legalności zaskarżonej decyzji miały zasadnicze znaczenie. Z tych względów na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.