III SA/Lu 210/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Olga Michalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2005r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości cła, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60), art. 13 § 1 i § 3 pkt 4, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 3 i ust. 5 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej (Dz. U. nr 146, poz. 1639 ze zm.), art. 13, art. 16, art. 21, art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony (załącznik do Dz. U. z 1997 r. nr 104, poz. 662 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 623), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. z dnia [...] stycznia 2005 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] i określenia cła i podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym samochód osobowy marki Opel Kadett, sprowadzony z Holandii, taryfikowany do kodu PCN 8703 23 909. Ze względu na fakt, że pochodzenie towaru zostało udokumentowane deklaracją na fakturze sporządzoną na umowie kupna-sprzedaży z dnia [...] stycznia 2002 r. do obliczenia kwoty cła zastosowano obniżoną stawkę celną w wysokości 0%. W związku z wątpliwościami co do autentyczności przedmiotowej deklaracji przedmiotowa deklaracja została przesłana do weryfikacji przez władze celne kraju eksportera. Holenderskie władze celne pismem z dnia [...] września 2002 r. nr [...] poinformowały, że dane na rachunku dotyczące sprzedającego są fałszywe, deklaracja o pochodzeniu jest wystawiona niesłusznie, towar nie spełnia warunków pochodzenia określonych w Protokole. Podczas wznowionego przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowania strona przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2003 r. przedłożyła świadectwo przewozowe [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Organ przesłał to świadectwo do weryfikacji przez holenderskie władze celne, które pismem z dnia [...] listopada 2004 r. poinformowały, że świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione zostało nieprawnie. W związku z tym decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. w części dotyczącej stawki celnej kwoty długu celnego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oraz wezwał do uiszczenia kwoty cła obliczonej z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustaleń, ze importowany towar nie posiada odpowiedniego statusu pochodzenia. Strona powołując się na zakres przedmiotowy procedury weryfikacyjnej oraz ustalenia holenderskich władz celnych stwierdziła, ze skoro świadectwo przewozowe EUR.1 jest autentyczne, to nie istnieją podstawy do odmowy zastosowanych wobec przedmiotu importu preferencji celnych. Według organu drugiej instancji zgodnie z art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego obniżone stawki celne wynikają z umów międzynarodowych, które są podstawą ich stosowania. Umowy te zawierają własne protokoły definiujące pojęcie "produktów pochodzących" oraz zasady umożliwiające zastosowanie obniżonych stawek celnych. Przepis ust. 5 części pierwszej A postanowień wstępnych do Taryfy celnej stanowi, że obniżone stawki celne wynikające z umów zawartych przez RP z niektórymi krajami lub grupami krajów, z zastrzeżeniem ust. 6, stosuje się do niektórych towarów pochodzących z między innymi państw członkowskich Unii Europejskiej. Umową międzynarodową regulującą obrót towarowy Polski z państwami Unii Europejskiej jest Układ Europejski, obowiązujący na mocy Oświadczenia Rządowego z dnia 23 grudnia 1993 r. w sprawie wejścia w życie Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Europejskimi z drugiej strony, sporządzony w Brukseli w dniu 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. nr 11, poz. 39 ze zmianami). Integralną część umowy stanowi Protokół nr 4 dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej. Przepis art. 13 ust. 1 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego stanowi, że preferencyjne traktowanie przewidziane w Umowie dotyczy tylko produktów spełniających wymogi tego Protokołu, które są transportowane bezpośrednio między Wspólnotami i Polską, zaś zgodnie z art. 16 ust. 1 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego produkty pochodzące z Polski korzystają w imporcie do Wspólnoty, z postanowień Umowy, pod warunkiem przedłożenia: a) świadectwa przewozowego EUR.1..., lub b) w przypadkach określonych w artykule 21 (1) – deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji (zwanej "deklaracją na fakturze"). W niniejszej sprawie nie został dochowany warunek udokumentowania pochodzenia przedmiotu importu świadectwem przewozowym EUR.1 lub "deklaracją na fakturze". W kontekście ustaleń weryfikacyjnych nadesłanych przez holenderskie władze bezspornym jest, że preferencyjne dowody pochodzenia w postaci "deklaracji na fakturze" i świadectwa przewozowego EUR.1 nie mogą zostać potraktowane jako prawidłowe dokumenty uprawniające do zastosowania wobec przedmiotu importu preferencji celnych. Należy podkreślić, że świadectwo przewozowe EUR.1 jest wystawiane przez władze celne kraju eksportera na pisemny wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego przedstawiciela, zaś "deklarację na fakturze" wystawia eksporter lub upoważniona przez niego osoba. Ww. osoby są zobowiązane do przedłożenia, na żądanie władz celnych kraju eksportu wszystkich odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak również wypełnienia innych wymogów Protokołu nr 4 (art. 17 ust. 3 i art. 21 ust. 3 Protokołu). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu, natomiast w myśl art. 32 ust. 5 Protokołu nr 4 wyniki te muszą być takie, żeby umożliwiły wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub Polski, lub z innego kraju wymienionego w artykule 3 i 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego Protokołu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że władze celne Holandii, jako jedyny organ uprawniony do weryfikacji preferencyjnych dowodów pochodzenia stwierdziły, że wyżej wymienione dowody pochodzenia są nieprawidłowe. Organ podniósł również, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 32 pkt 6 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego, zgodnie z którym jeżeli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji. Oceniając moc dowodową pism weryfikacyjnych w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i zauważając, że przepisy ordynacji regulują kwestie dowodów stosunkowo zwięźle, organ odwołał się do art. 1138 k.p.c., którego istota polega na tym, ze zrównuje zagraniczne dokumenty urzędowe z polskimi dokumentami urzędowymi w zakresie ich mocy dowodowej. Przepis art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Fakt wynikający z takiego dowodu traktuje się jako udowodniony, bez potrzeby przeprowadzania innych dowodów. W ocenie organu nie został również naruszony art. 190 § 1-2 w związku z art. 262 Kodeksu celnego. W świetle obowiązującego prawa nie ma obowiązku zawiadamiania strony o przeprowadzaniu dowodu z dokumentu (urzędowego tłumaczenia). Na decyzję organu odwoławczego Z. S. reprezentowany przez radcę prawnego A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając decyzji naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, poprzez błędną i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie ustaleń, że importowany towar nie posiada odpowiedniego statusu pochodzenia, art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez niezawiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego tłumacza oraz niezapewnienie stronie możliwości zadawania pytań biegłemu, naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji poprzez zastosowanie wobec towaru posiadającego status pochodzenia z kraju Unii Europejskiej stawki cła 35% zamiast zastosowania stawki celnej obniżonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału pierwszego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Na wstępie podnieść należy, że istotne w sprawie jest, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2004 r. zapadła po uprzednim wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2002 r. dotyczącą zgłoszenia celnego Z. S. o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z dnia 25 stycznia 2002 r. Jako podstawę prawną wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm. obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60), tj. wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję. Z akt administracyjnych wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. uznano zgłoszenie celne [...] Z. S. dotyczące samochodu Opel Kadett za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, ustalono prawidłową wartość celną, objęto towar procedurą dopuszczenia do obrotu i zwolniono do procedury. Do obliczenia kwoty cła zastosowano obniżoną stawkę celną w wysokości 0%. Preferencyjne unijne pochodzenie towaru zostało przez importera Z. S. udokumentowane tzw. "deklaracją na fakturze". Przed dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej towary pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej, transportowane bezpośrednio między Wspólnotą i Polską lub przez terytoria krajów wymienionych w art. 4 Protokołu nr 4 poddane były preferencyjnemu traktowaniu, tj. stosowaniu do nich obniżonych stawek celnych 0% (art. 13 § 1 i § 3 Kodeksu celnego, ust. 5 pkt 1 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej ustanowionej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm., w związku z art. 13 ust. 1 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego), przy czym jeżeli na towary pochodzące z państw, o których mowa w ust. 5 (między innymi państw Unii Europejskiej), nie została określona obniżona stawka celna lub nie zostało udokumentowane pochodzenie towarów zgodnie z wymogami określonymi w umowach, o których mowa w tym przepisie (zatem między innymi w Układzie Europejskim), stosowano stawkę celną autonomiczną (ust. 5 pkt 1 części A postanowień wstępnych załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej). Zgodnie z art. 16 ust. 1 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego warunkiem skorzystania przez importerów przy imporcie produktów pochodzących ze Wspólnoty z preferencyjnego traktowania było przedłożenie: 1) świadectwa przewozowego EUR.1 lub 2) deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze. Skarżący Z. S. przedłożył tzw. "deklarację na fakturze". Po zwolnieniu przedmiotowego towaru, organ celny powziął wątpliwości co do autentyczności tzw. "deklaracji na fakturze" o unijnym preferencyjnym pochodzeniu towaru i skorzystał z przewidzianej w art. 83 Kodeksu celnego możliwości dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru czyli tzw. kontroli postimportowej, polegającej w szczególności na skontrolowaniu dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W oparciu zatem o postanowienia art. 31-32 Protokołu nr 4 Układu Europejskiego dotyczące współpracy administracyjnej władz celnych poszczególnych państw organ celny wystąpił do organów celnych kraju eksportu o dodatkową weryfikację dowodów pochodzenia przedmiotowego pojazdu. Organy celne Holandii, z której importowano towar, w odpowiedzi na wystąpienie polskiego organu celnego nadesłały pismo z dnia [...] września 2002 r. oceniając dane podane w "deklaracji na fakturze" dotyczące sprzedającego jako fałszywe, a także podnosząc, że deklarację wystawiono nieprawnie oraz że towar nie spełnia warunków pochodzenia wymienionych w Protokole nr 4. Postępowanie weryfikacyjne deklaracji na fakturze przeprowadzono i zakończono przed dniem 1 maja 2005 r. (dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej), zatem prawidłowo zastosowano do niej postanowienia Protokołu nr 4. Czynności weryfikacyjne dotyczące deklaracji na fakturze zamieszczonej na umowie kupna-sprzedaży z dnia [...] stycznia 2002 r. zostały przeprowadzone pod rządami ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz Protokołu nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolita Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony (Załącznik do Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662). Wprawdzie w odniesieniu do dostarczonego przez skarżącego w toku wznowionego postępowania świadectwa przewozowego wystawionego retrospektywnie również podjęto czynności weryfikacyjne, jednakże w ocenie sądu dowód z odpowiedzi władz holenderskich nadesłanej w toku czynności weryfikacyjnych był wyłącznie dowodem uzupełniającym, potwierdzającym okoliczność udowodnioną dowodem z odpowiedzi holenderskich władz celnych dotyczącej deklaracji na fakturze. Podkreślić należy, że niezależnie od okoliczności wynikającej ze środka dowodowego przeprowadzonego w odniesieniu do świadectwa przewozowego EUR.1, w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy organ celny był zobowiązany wznowić postępowanie celne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2002 r. i w świetle okoliczności faktycznej wynikającej z dowodu z dokumentu będącego tłumaczeniem odpowiedzi holenderskich władz celnych dotyczącej deklaracji na fakturze wydać decyzję o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. oraz określeniu cła i podatków akcyzowego i VAT w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do powołanej przez organy podstawy wznowienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy wskazać należy, że wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji ograniczone jest kumulatywnym wystąpieniem dwóch warunków. Po pierwsze w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu. Jak podnosi B. Adamiak w Komentarzu do Ordynacji podatkowej (Unimex, Wrocław 2004, s. 800-802) w przypadku dokumentu, przyjmuje się, że za fałszywy uważa się dokument, który nie spełnia jednej z następujących cech: 1) został wystawiony przez osobę lub instytucję, która powinna go wystawić, 2) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości, 3) dokument posiada treść niezmienioną, tj. tę, którą nadał mu wystawca. Po drugie sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego (art. 240 § 2 ordynacji), a także chyba że postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych prawnie określonych przyczyn (art. 240 § 3 ordynacji). Po trzecie fałszywy dowód musi być podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie przesłanki spełnienia art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie zachodziły. Prawidłowo natomiast organ celny uznał, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydal decyzję. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 1999 r. (sygn. akt I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000, Nr 2, poz. 74) z analogicznego do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Do zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji nie jest konieczne, by obok nowych okoliczności ujawniono istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dacie wydania decyzji. W świetle ustalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego uzyskanie danych o importowanym towarze, mających wpływ na właściwą dla niego stawkę celną, w drodze badania tego towaru przeprowadzonego po uprawomocnieniu się pierwotnej decyzji celnej, jest nowa okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji) i stanowi przesłankę wznowienia postępowania celnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt III RN 151/01, Monitor Podatkowy 2002/10/2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 21 maja 2002 r. (sygn. akt III RN 71/01, opublik. W Legalis), w myśl którego wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów po wydaniu decyzji ostatecznej, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania; w analogicznym do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, posługując się kategorią "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów" ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji (por. również wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt III RN 75/01, OSNP 2002/17/4001). Organ celny w przedmiotowej sprawie prawidłowo zatem uznał uzyskanie danych o importowanym Oplu Kadecie, mających wpływ na właściwą dla niego stawkę celną, w następstwie czynności weryfikacyjnych dotyczących deklaracji na fakturze przedstawionej wraz ze zgłoszeniem celnym – za nową okoliczność faktyczną będącą podstawą wznowienia postępowania w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Poddając ocenie kwestię określenia w odniesieniu do przedmiotowego towaru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, podnieść należy, że organy prawidłowo określiły podatek akcyzowy oraz podatek od towarów i usług w odniesieniu do importowanego pojazdu, jednakże błędnie zastosowały przepisy proceduralne zawarte w ustawie z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.), bowiem obie decyzje wydane zostały pod rządami nowych przepisów (ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, która weszła w życie w dniu 20 kwietnia 2004 r.; Dz. U. nr 54, poz. 535 oraz ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, która weszła w życie w dniu 1 marca 2004 r.; Dz. U. nr 29, poz. 257). Nowe ustawy nie zawierają przepisów intertemporalnych nakazujących w przypadku obejmowania towarów procedurą celną dopuszczenia do obrotu stosowanie do określania prawidłowej kwoty podatku od towaru i usług w razie stwierdzenia nieprawidłowości pod tym względem w zgłoszeniu celnym przepisów obowiązujących w chwili wszczęcia postępowania weryfikacyjnego. Dlatego zgodnie z kolizyjną dyrektywą systemową "późniejsza norma prawna rozwiązuje wcześniejszą normę prawną" zastosowanie do czynności w postępowaniu podatkowo-celnym, dotyczących określenia kwot podatków, miały przepisy proceduralne ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Jednakże uchybienie powołania w podstawie prawnej przepisów prawnych identycznie brzmiących z tymi, które należało podać, nie jest naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i skutkującym uchyleniem decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.