IV SA/Po 367/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] marca 2004 r nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2003 r. Nr[...]; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącego K. P. kwotę 100,-(sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ M. Hrycaj TG Decyzją z dnia 3 marca 2004 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów, na podstawie art. 127 § 3, w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSSR (Dz. U. Nr 87 poz. 395 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2003 r. Nr [...], odmawiającą przyznania świadczenia pieniężnego K. P. Podejmując obie decyzje organ orzekający ustalił, że K. P. urodził się w dniu [...] stycznia 1944 r. w miejscowości Kammerau (obecnie Komorów), na terenie III Rzeszy, dokąd jego rodzice zostali deportowani do pracy przymusowej. Organ w tych okolicznościach uznał, że K. P. nie spełnia warunków określonych w art. 2 pkt 2 cyt. ustawy, ponieważ nie był deportowany do pracy przymusowej. Powyższy pogląd został zakwestionowany przez K. P. w skardze, jaką od wymienionej decyzji wniósł do sądu administracyjnego. Skarżący podniósł, że urodzenie na terenie III Rzeszy, w miejscu deportacji rodziców uznać należy za represję określoną w art. 2 pkt 2 ustawy. Organ orzekający, odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z motywów przedstawionych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Od czasu wejścia w życie ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich interpretacja art. 2 tej ustawy ulegała zmianie na korzyść osób represjonowanych. Aktualnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 r. III RN 161/01, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 834/01, z dnia 5 maja 2004 r sygn. akt OSK 176/04), że osobami represjonowanymi w rozumieniu cyt. przepisu są także małoletnie dzieci deportowane razem z rodzicami oraz dzieci urodzone w czasie deportacji. Wywożąc całe rodziny do III Rzeszy okupant przewidywał, że z upływem czasu małoletnie, na razie niezdolne do pracy, dzieci będą tworzyć siłę roboczą potrzebną Niemcom. Charakter deportacji - antyhumanitarny i restrykcyjny pozwala przyjąć, że rodzice i dzieci i to zarówno małoletnie w czasie deportacji jak i urodzone w miejscu wywiezienia podlegały represjom, o których mowa w powyższym przepisie. Odmienna interpretacja prezentowana w zaskarżonej decyzji narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i powoduje uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270). Stosownie do treści art. 119 pkt 2 cyt. ustawy Sąd na zgodny wniosek stron rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził od organu orzekającego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 tejże ustawy. /-/ M. Hrycaj TG