II FSK 495/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Nowak, , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 559/05 oddalającego skargę B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 559/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. R. na decyzję Izby Skarbowej w Katowicach (powinno być: Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach) z dnia 4 lutego 2005 r., Nr PBC 3-4306/39/5/04, odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją Izby Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie podatku od spadków i darowizn od darowizny otrzymanej od E. R., z powodu braku przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku jej autor, wykonujący zawód radcy prawnego pełnomocnik B. R. zarzucił wyrokowi "brak zachowania zasady równego traktowania podatnika i organu podatkowego oraz oparcie uzasadnienia (...) wyroku na błędnym dowodzie nie mającym związku merytorycznego ze sprawą". W uzasadnieniu skargi wskazał, że: - istotą sprawy było rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania mającego na celu wyjaśnienie wpłaty do umowy darowizny zawartej dnia 15 stycznia 1992 r., zatem obszerne wywody dotyczące dowodów w zakresie decyzji ustalającej wobec B. R. podatek od spadków i darowizn nie były ze sprawą merytorycznie związane, - notatka wewnętrzna spisana przez pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego w Częstochowie stwierdzająca brak wpłaty podatku obejmowała okres od 2 stycznia 1998 r. do 25 kwietnia 2003 r., zatem twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że nie dokonano wpłaty podatku od umowy darowizny z 15 stycznia 1992 r. było całkowicie bezpodstawne i niedopuszczalne, - dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest sprawdzenie pełniej dokumentacji z I kwartału 1992 r., czemu miało służyć wznowienie postępowania i o co wnosi B. R., - nałożenie takiego wymogu wypełniłoby zasadę równego traktowania stron w przedmiotowym postępowaniu, gdyż w przypadku, gdy podatnik nie posiada pokwitowania wpłaty organ podatkowy jako druga strona postępowania, winien również być zobowiązany do przeprowadzenia pełnego wyjaśnienia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można ją oprzeć na dwu podstawach: - naruszeniu (przez wsa) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), - naruszeniu (przez wsa) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Art. 176 ustawy wymaga, aby skarga poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych zwierała ich uzasadnienie. Uzasadnienie powinno wskazywać, na czym polegała błędna wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego, dokonana przez WSA dla potrzeb oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i jaka - zdaniem strony skarżącej - powinna być wykładnia prawidłowa, bądź też na czym polegało niewłaściwe zastosowanie takiego przepisu (błąd subsumcji) i jakie powinno być zastosowanie właściwe. Stawiając zarzut naruszenia przepisów procesowych skarżący winien wskazać jaki i s t o t n y wpływ to naruszenie miało na treść rozstrzygnięcia; czy gdyby WSA tego uchybienia nie popełnił, możliwy byłby inny (co do istoty sprawy) wyrok. B. R. nie wskazał na żadną możliwą podstawę kasacyjną; siłą rzeczy jej skarga nie zawierała uzasadnienia podstaw kasacyjnych; nie czyniła też zadość innym wymogom wynikającym z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że "skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany". Jak z powyższego wynikało, skarga kasacyjna sporządzona została niejako "poza" przepisami procedury sądowoadministracyjnej, co uniemożliwiało jej merytoryczne rozpoznanie. Jedynie ubocznie Sąd zauważył, że "notatka wewnętrzna" opisana w skardze zawierała informację - z podaniem podstawy prawnej - o czasokresie przechowywania dowodów kasowych, zatem żądanie nałożenia wymogu (przez kogo?) sprawdzenia przez Urząd Skarbowy takich dowodów za I kwartał 1992 r. było bezprzedmiotowe. Ponadto w tych samych aktach (K-4) znajduje się inna notatka służbowa, z której wynikało, że sprawdzono "rejestr darowizn" za lata 1992 - 2002 i br. i nie stwierdzono zgłoszenia żadnej darowizny między E. a B. R. Wobec wskazanych braków skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.