I SA/Go 161/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant: specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 04 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę I SA/Go 161/05 UZASADNIENIE Urząd Celny decyzją z dnia 07 października 2003r. wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 § 2, art. 9, art. 13 § 1, § 3 i § 5, art. 23 § 1 i § 7, art. 25 § 1 i § 2, art. 38, art. 57 § 1, art. 210 § 1 pkt 1, § 2, § 3 pkt 3, art. 222 § 3, art. 223 § 2, art. 226 § 1, art. 230 § 1, art. 231 § 1 pkt 1, art. 242 § 3, art. 262 ustawy z dnia 09 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.), Taryfy celnej będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000r. w sprawie ustalenia Taryfy Celnej (Dz. U. nr 119, poz. 1253 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 11 lit. c, art. 11 f, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – uznał, że towar w postaci skóry bydlęcej wyprawionej pociętej w kawałki, w ilości 200 sztuk, został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, a tym samym w dniu 15 października 2001r. powstał dług celny oraz wymierzył kwotę długu i określił kwotę podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 44.738,90 zł. Organ celny I instancji ustalił następujący stan faktyczny. Firma [...] Spółka z o. o. w dniu [...] marca 2003r. złożyła w Urzędzie Celnym wniosek o uznanie zgłoszenia celnego uzupełniającego z dnia 15 października 2001r., zarejestrowanego w Urzędzie Celnym w dniu [...] listopada 2001r. pod pozycją [...], za nieprawidłowe w części dotyczącej m. in. wartości celnej, wskazując, iż dokonując zgłoszenia celnego firma przyjęła dane zawarte w fakturach, natomiast po rozładunku i przeliczeniu towaru stwierdzono nadwyżkę towaru. Do wniosku załączono raport rozbieżności towaru z dnia [...] października 2001r., dokument SAD [...] z dnia [...] listopada 2001r., fakturę nr [...] z dnia [...] października 2001r., wyciąg z rejestru procedury uproszczonej, dokument tranzytowy T2 nr [...] z dnia [...] października 2001r. Postanowieniem z dnia 07 kwietnia 2003r. Urząd Celny przekazał zgodnie z właściwością do Urzędu Celnego sprawę dotyczącą nielegalnego wprowadzenia skóry bydlęcej wyprawionej na polski obszar celny. W dniu 13 czerwca 2003r. Urząd Celny wszczął postępowanie celne w sprawie uregulowania statusu celnego towaru wprowadzonego na polski obszar celny z pominięciem kontroli celnej. W oparciu ustalony stan faktyczny organ celny I instancji stwierdził, że na podstawie raportu rozbieżności towaru z dnia 15 października 2001r., że chwilą najwcześniejszą w jakiej istnienie długu celnego mogło zostać ustalone jest dzień 15 października 2001r. Organ celny wskazał również, że wartością celną towaru zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego jest wartość transakcyjna, co oznacza faktycznie zapłaconą cenę lub cenę należną za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Urząd Celny podkreślił, że strona w niniejszej sprawie nie przedstawiła faktur dotyczących przedmiotowego towaru. W przypadku, gdy wartość transakcyjna nie może zostać przyjęta za wartość celną, należy wartość celną ustalić stosując w kolejności art. 25 – 28 Kodeksu celnego. Organ celny, zgodnie z art. 25 Kodeksu celnego oraz w oparciu o materiał porównawczy, tj. cen zawartych w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2001r., stanowiącej załącznik do odpraw celnych dokonanych dla identycznego towaru wprowadzonego na polski obszar celny w zbliżonym czasie ustalił najniższą spośród dostępnych wartość celna towaru w postaci skóry bydlęcej wyprawionej i pociętej w kawałki. Organ I instancji wskazuje, że firma [...] nie przedstawiła dokumentów potwierdzających pochodzenie towaru ujętego w raporcie różnic ilościowych, ponieważ nadwyżka nie została potwierdzona przez dostawcę tj. firmę [...] z Wielkiej Brytanii. W związku z powyższym Urząd Celny na podstawie pkt 7 postanowień wstępnych Taryfy celnej, zgodnie z którym do towarów, dla których nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100 % lub stawkę celną konwencyjną, podwyższoną o 100%, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej, zastosował stawkę celną autonomiczną 70 % podwyższoną o 100%, tj. w wysokości 140%. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wskazując w szczególności, że organ celny zastosował nieprawidłowo stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100%. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ celny II instancji wskazał, że podstawą do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 65 § 2 Kodeksu celnego). Zgłoszenie celne w formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem, powinno być podpisane i zawierać wszelkie niezbędne dane do objęcia towaru procedurą celną, do której towar jest zgłoszony. (art. 64 § 1 Kodeksu celnego) Do zgłoszenia celnego, zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru określoną procedurą celną. (art. 64 § 2 Kodeksu celnego) Strona jest odpowiedzialna za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towarów właściwą procedurą celną. Również na stronie dokonującej obrotu towarowego z zagranicą ciąży obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów, z których wynika rodzaj, ilość i wartość towaru celnego i stan towaru z chwili zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego strona nie kwestionowała stanu towaru w chwili dokonywania odprawy celnej – w aktach sprawy brak jest bowiem dowodu wskazującego, że strona przed lub w czasie odprawy celnej miała wątpliwości, co do wartości i ilości towaru. Natomiast z raportu rozbieżności z dnia 15 października 2001r. wynika, że nie zgłoszono do odprawy celnej 200 sztuk skór o łącznej wartości 16.343,00 zł. Organ II instancji wskazuje w uzasadnieniu decyzji, że wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny ustalono o ile jest to z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie na podstawie art. 25 Kodeksu celnego ustalono wartość jednostkową towaru, przyjmując jako materiał porównawczy cenę identycznego towaru wykazaną w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2001r., będącą załącznikiem do zgłoszenia celnego z dnia 06 listopada 2001r. Zgodnie z art. 13 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania. Pochodzenie towaru i reguły pochodzenia dzieli się na niepreferencyjne i preferencyjne w zależności od tego czy są one wykorzystywane dla potrzeb wymiany towarowej z zagranicą do stosowania stawek celnych na poziomie podstawowym czyli stawek konwencyjnych lub autonomicznych, czy stawek na poziomie niższym czyli obniżonych lub preferencyjnych. W punkcie 14 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz. U. nr 112, poz. 1199) wymienia się przypadki odmowy preferencyjnego traktowania bez weryfikacji, w których uważa się, że dowód pochodzenia nie ma zastosowania, jeżeli jest wystawiony dodatkowo na towary, które były uprzednio przywiezione nielegalnie. Wskazany przepis wyklucza w ocenie organu II instancji możliwość zastosowania dla towarów nielegalnie wprowadzonych na polski obszar celny stawek celnych obniżonych. W przedmiotowej sprawie pochodzenie towaru należy rozpatrywać według niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Oznacza to, że do towarów dla których nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną powiększoną o 100% lub stawkę konwencyjną powiększoną o 100%, jeżeli jest ona wyższa od stawki autonomicznej. Organ odwoławczy podkreśla, że strona w toku postępowania nie przedłożyła faktur dotyczących spornego towaru jak również potwierdzających jego pochodzenie. Strona przedstawiła jedynie faktury, które obejmowały towary o takich samych symbolach towarowych i wydruki systemowe dokumentu kontraktowego w których nie był wyszczególniony zapis pozwalający uznać, że wprowadzony nielegalnie towar posiadał potwierdzenie pochodzenia. Nadwyżka wprowadzonego na polski obszar celny towaru nie została również potwierdzona przez dostawcę zagranicznego dokumentem w postaci np. faktury korygującej. W oparciu o powyższe okoliczności organ odwoławczy kierując się § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towaru, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm.) stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100%. Strona wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji w całości i zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności zawartych w art. 13 § 1 i 3 pkt 2, art. 19, art. 23 – 29 oraz art. 83 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802) oraz § 11 ust. 2 pkt 2 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu niepreferencyjnego pochodzenia towaru, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. - naruszenie art. 122 i 180 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że stosownie do treści art. 19 § 1 ustawy Kodeks celny, ustalenie pochodzenia towarów określonych w art. 16 i art. 17 dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów. Zgodnie z przepisem zawartym w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być dokumentowane świadectwem pochodzenia, pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 winno być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Dowodem pochodzenia pozostałych towarów może być także trwałe oznaczanie kraju pochodzenia na towarze albo faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, jeżeli zawiera informacje o kraju pochodzenia. Co prawda w toku postępowania celnego skarżąca nie przedłożyła faktur dotyczących spornego towaru ale przedstawiła faktury, obejmujące towary o takich samych symbolach towarowych i wydruki systemowe dokumentu kontraktowego, dokumenty EUR 1 oraz dotyczące transportu bezpośredniego, pozwalające na określenie pochodzenia kraju zgodnie z wymogami powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. W ocenie skarżącej spółki argumentacja Dyrektora Izby Celnej zawarta w zaskarżonej decyzji, iż załączone do akt sprawy dowody pochodzenia identycznych towarów nie mogą stanowić podstawy do ustalenia kraju pochodzenia, jest całkowicie błędna. Skoro bowiem organy celne uznały porównywane towary za identyczne dla celów ustalenia wartości, to również były zobligowane uznać za identyczne pochodzenie towaru. W konsekwencji należne cło winno być wymierzane z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej. Skarżąca spółka podkreśliła również, że w treści art. 122 Ordynacji podatkowej została zawarta zasada prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek uzyskania takiego materiału dowodowego i obrazu stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością i pozwoli na prawidłowe rozstrzygnięcie. Z powołaną zasadą współbrzmi w ocenie skarżącej procesowa zasada zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego uregulowana w art. 180 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej organy celne nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia istniejącego w sprawie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził, aby organy celne naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób, który skutkowałby potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej ustalony przez organy celne stan faktyczny jest prawidłowy i niesporny a spór dotyczy jedynie prawnocelnych jego skutków. Niesporne jest bowiem, że skarżąca złożyła w dniu 27 marca 2003r. w Urzędzie Celnym wniosek o uznanie zgłoszenia celnego uzupełniającego z dnia 15 października 2001r. za nieprawidłowe w części m.in. wartości celnej, wskazując iż dokonując zgłoszenia celnego przyjęła dane zawarte w fakturach, a po rozładunku oraz przeliczeniu stwierdziła nadwyżkę towaru. Do wniosku skarżąca dołączyła dokumenty takie jak raport rozbieżności z dnia 15 października 2001r., dokument SAD z [...] listopada 2001r., fakturę z dnia [...] października 2001r., wyciąg z procedury uproszczonej oraz dokument tranzytowy z dnia [...] października 2001r. Skarżąca spółka wyprowadziła w oparciu o przedłożone dokumenty wniosek, że skoro organy celne ustaliły wartość celną nadwyżki towaru w oparciu o powyższe dokumenty – faktura VAT nr [...] z dnia [...] października 2001r., to również w oparciu o te same dokumenty winny ustalić – przyjąć kraj pochodzenia towaru. Tym samym zastosowana przez organy celne stawka celna autonomiczna podwyższona o 100% jest nieprawidłowa. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. W ocenie Sądu organy celne prawidłowo określiły wartość celna towaru jak również prawidłowo zastosowały stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100%. Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Podstawa zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym, stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej – art. 65 § 2 Kodeksu celnego. Przepis art. 80 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego przewiduje możliwość uproszczenia czynności niezbędnych do objęcia towaru procedurą celną poprzez wpisanie towaru do rejestru prowadzonego przez osobę posiadającą pozwolenie na stosowanie takiej procedury a wpis do rejestru ma taką samą moc prawną jak przyjęcie zgłoszenia celnego na formularzu SAD – art. 80 § 5 zdanie trzecie. Zgłoszenie celne, bez względu na to, czy jest dokonane na formularzu, czy poprzez wpis do rejestru, musi być rzetelne i niewadliwe. Cena faktycznie zapłacona lub należna nie jest elementem stanu towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego, dlatego też może być w terminie późniejszym zmienione, jeżeli tylko od samego początku istniały okoliczności według których cena ta winna być inna niż podana. Prawidłowo wskazują organy podatkowe, iż zgodnie z art. 83 § 3 Kodeksu celnego jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, obowiązkiem organów celnych jest podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane. Z ustaleń faktycznych wynika bezspornie, że w dniu 15 października 2001r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci skóry bydlęcej wyprawionej, pociętej w kawałki, umieszczonej na trzech paletach o wadze 840 kg, wskazanej w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2001r., podczas gdy faktycznie przesyłka obejmowała dodatkowo 200 sztuk. W związku z takim ustaleniem organy celne zobowiązane były do przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej towaru, okoliczności jego wprowadzenia oraz nadania towarowi nieobjętemu zgłoszeniem celnym dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celna towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Zasada ta podlega ograniczeniu w przypadkach, o których mowa w art. 23 § 2 i § 7 Kodeksu celnego. W świetle art. 23 § 7 Kodeksu celnego wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego. W tych okolicznościach wartość celna towaru winna zostać ustalona stosując w kolejności art. 25 – 28 Kodeksu celnego (art. 24) Wskazując na powyższe uregulowania organy celne zasadnie przyjęły za wartość celną skór nie objętych zgłoszeniem celnym wartość transakcyjną ustaloną dla skór wymienionych w zgłoszeniu celnym z dnia 15 października 2001r. w oparciu o art. 25 § 1 Kodeksu celnego, przyjmując cenę 13,33 GBP za sztukę. Według tak ustalonej wartości celnej dla towaru nie zgłoszonego, organy celne ustaliły należności celne i podatkowe. Z art. 13 § 3 Kodeksu celnego wynika m.in., że taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 119, poz. 1253 ze zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 § 6 Kodeksu celnego, określiło stawki celne różnych kategorii. Zróżnicowanie stawek celnych dotyczy cech przedmiotowych towarów, jak i dodatkowych warunków – preferencji lub ograniczeń – wynikających z umów międzynarodowych. W części wstępnej taryfy celnej stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia, wskazano, że taryfa celna określa stawki konwencyjne, autonomiczne, preferencyjne, obniżone oraz ryczałtowe, wskazując zarazem, kiedy należy stosować poszczególne stawki. W rozporządzeniu określono, że dla towarów pochodzących z enumeratywnie wymienionych krajów (pkt 5.1 – 13) należy stosować stawkę celną konwencyjną (pkt 2 ), względnie autonomiczną (pkt 3) jeśli taryfa celna dla danego towaru nie przewidziała stawki celnej obniżonej lub też nie zostało udokumentowane pochodzenie takiego towaru w sposób przewidziany w określonej umowie międzynarodowej. Zarazem w pkt 3 lit b oraz pkt 3 lit c wskazano, że stawkę celną autonomiczną stosuje się wtedy, gdy jest ona niższa od stawki konwencyjnej lub też wtedy, gdy ta ostatnia nie została określona w taryfie. Za trafne należy uznać stwierdzenie organów celnych, że stosowanie stawek preferencyjnych oraz obniżonych stawek celnych następuje tylko na wniosek zgłaszającego, jeżeli towary, do których to się odnosi spełniają warunki do ich zastosowania – art. 13 § 4 Kodeksu celnego. Kodeks celny dopuszcza również w art. 13 § 4 retrospektywne stosowanie stawek obniżonych lub preferencyjnych ale tylko wtedy, kiedy spełnione zostały warunki określone przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi. Z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm.) wynika, że pochodzenie enumeratywnie wymienionych towarów musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Natomiast w stosunku do towarów, których nie wymienia załącznik nr 3, o którym mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia może to być świadectwo pochodzenia, faktura, specyfikacja, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, jeżeli jest w nim zamieszczony zapis o kraju pochodzenia, względnie trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze - § 11 ust. 2 rozporządzenia. Strona skarżąca nie przedstawiła na nadwyżkę towaru faktury ani świadectwa pochodzenia, jak również dostawca towaru nie wystawił dokumentu potwierdzającego pochodzenie przedmiotowych skór a na towarze brak było oznaczeń wskazujących na kraj pochodzenia. Stosownie do § 14 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz. U. nr 112, poz. 1199) w przypadku, gdy dowód pochodzenia jest wystawiony dodatkowo na towary, które były uprzednio przywiezione nielegalnie, organ celny odmawia preferencyjnego traktowania takiego bez weryfikacji. Ponieważ w toku postępowania ustalono, że nadwyżka towaru wprowadzona została na polski obszar celny nielegalnie, organ celny zobowiązany był zastosować zasady wynikające z części A załącznika do taryfy celnej w szczególności pkt 7, na mocy którego do towaru dla którego nie ustalić kraju lub regionu pochodzenia, stosuje się stawkę celną autonomiczną, podwyższoną o 100% lub też stawkę celną konwencyjną podwyższoną o 100%, jeżeli jest wyższa od stawki autonomicznej. Wskazując na powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organy celne prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszeń w zakresie prawa procesowego. Sąd mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania oraz w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Jacek Niedzielski Alina Rzepecka