I FSK 1219/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Adam Bącal (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Madej Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Piotr Dębkowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2006r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Tomasza W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt III SA/Kr 843/05 w sprawie ze skargi Tomasza W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 23 maja 2005 r. (...) w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Na podstawie zarządzenia z dnia 18 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał Tomasza W. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie tygodniowym pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało skarżącemu doręczone 1 sierpnia 2005 r., a przedmiotowy wpis uiszczono 12 sierpnia 2005 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2005 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Tomasza W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu, po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności procesowej. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie skarżący postawił zarzut naruszenia art. 220 par. 1 oraz par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że Tomasz W. nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, następstwem czego było nieuzasadnione odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, iż dnia 5 sierpnia 2005 r. Tomasz W. dokonał wpłaty 100 zł na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Agencji "I.", która zajmuje się dokonywaniem przelewów oraz wpłat gotówkowych. Skarżący stwierdził, iż przepisy p.p.s.a. nie dają podstaw do odmiennego traktowania takich wpłat, a ponadto mając na uwadze, że art. 220 p.p.s.a. stanowi odpowiednik ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przytoczył szereg tez z orzecznictwa Sądu Najwyższego, które w jego ocenie potwierdzają prezentowane przez niego stanowisko w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej uznał, iż reguły dotyczące ustalenia daty wniesienia opłaty sądowej na rachunek Sądu za pośrednictwem komercyjnego banku winny znaleźć odpowiednie zastosowanie w przypadku dokonania tego za pośrednictwem przedsiębiorcy zawodowo trudniącym się dokonywaniem przelewów i wpłat gotówkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 219 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Zgodnie zaś z par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ przy uiszczaniu wpisu zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu, należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. Zarówno przepisy p.p.s.a., jak i przepisy powyższego rozporządzenia nie regulują trybu przeprowadzania rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem banków. Te kwestie reguluje art. 63 ust. 1-3 oraz art. 5 i art. 6a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./, a także zarządzenie Prezesa NBP z dnia 29 maja 1998 r. w sprawie form i trybu przeprowadzania rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem banków /M.P. nr 21 poz. 320 ze zm./. Rozliczenia pieniężne za pośrednictwem banków przeprowadza się w formie gotówkowej /czek gotówkowy lub wpłata gotówki do banku na rachunek wierzyciela/, albo bezgotówkowo; przy czym w obu przypadkach jedna ze stron rozliczających się, powinna posiadać rachunek bankowy /art. 63 ust. 1 Prawa bankowego oraz par. 2 i 3 zarządzenia/. Banki ponadto są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe /art. 66 Prawa bankowego/. Powyższe czynności, a w szczególności prowadzenie rozliczeń pieniężnych w formie gotówkowej wpłaty na rachunek wierzyciela /art. 63 ust. 1 Prawa bankowego/ oraz w formach bezgotówkowych /art. 63. ust. 3 Prawa bankowego/ zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa bankowego są tzw. czynnościami bankowymi możliwymi co do zasady do wykonywania przez banki /art. 5 ust. 4 Prawa bankowego/. Jednakże czynności te mogą wykonywać również inne jednostki jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego. Zgodnie z art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 1 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz o zmianie innych ustaw /Dz.U. nr 91 poz. 870/ bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu z zastrzeżeniem art. 6d /nie mającym w sprawie zastosowania/ wykonywanie wyłącznie w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności bankowych na podstawie umowy agencyjnej polegającego na m.in.: przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wpłat oraz obsłudze czeków związanych z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank, przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki, przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzenia bankowych rozliczeń pieniężnych związanych z prowadzeniem rachunków bankowych przez ten bank. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skoro o zachowaniu terminu zakreślonego przez sąd na dokonanie wpłaty, decyduje data złożenia zlecenia przez stronę w banku, to zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, taka sama zasada powinna dotyczyć również instytucji finansowych, działających na podstawie zawartych z bankami umów świadczenia usług pośrednictwa w czynnościach bankowych. Ponadto skoro dowodem zachowania terminu jest odcisk stempla bankowego na poleceniu przelewu, to nie ma podstaw by inaczej traktować odcisk stempla należący do właściwie umocowanej do działania w imieniu banku instytucji finansowej. W aktach sprawy znajduje się dowód wpłaty na rachunek Sądu pierwszej instancji, opiewający na kwotę 100 zł. Widnieje na nim pieczątka Agencji "I." potwierdzająca, iż skarżący dokonał wpłaty 5 sierpnia 2006 r., a więc z zachowaniem zakreślonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Na tej podstawie, zakładając, iż Agencja "I." działała na podstawie stosownej umowy pośrednictwa w czynnościach bankowych należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie przyjął, iż skarga została opłacona po terminie i wobec dokonania wadliwych ustaleń faktycznych w tym zakresie, odrzucił skargę z naruszeniem art. 220 par. 3 p.p.s.a. Wobec materiału dowodowego stanowiącego uzupełnienie skargi kasacyjnej data uiszczenia wpisu przez stronę nie pozostawia większych wątpliwości. Niewyjaśniony pozostaje jednak problem czy Agencja "I." działała w oparciu o umowę pośrednictwa w czynnościach bankowych. Wobec braku stosownej umowy nie będzie bowiem możliwości zastosowania wobec niej wskazanych wcześniej przepisów ustawy o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz o zmianie innych ustaw. W konsekwencji spowoduje to, iż za datę uiszczenia wpisu będzie trzeba uznać dzień 11 sierpnia 2006 r. tj. dzień obciążenia rachunku strony, co wynika z wydruku polecenia przelewu, na podstawie którego Sąd pierwszej instancji wydał zaskarżone postanowienie. Powyższa kwestia będzie musiała być dokładnie wyjaśniona przed wydaniem kolejnego orzeczenia w sprawie. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 p.p.s.a.