II SA/Gd 2305/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Protokolant: Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 sierpnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia kominka oraz zamurowanie otworu wlotowego do przewodu kominowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, iż nie może ona być wykonana Decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia l lutego 2002 r. oraz nałożył na Z. B., w należącym do niego lokalu nr [...] w S., obowiązek wykonania w terminie do dnia 15 maja 2002 r. następujących czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem: odłączenie, pod nadzorem osoby uprawnionej, kominka w lokalu nr 5 od istniejącego przewodu kominowego i zamurowanie otworu wlotowego do tego przewodu oraz przedłożenie oświadczenia osoby uprawnionej o zgodnym z przepisami wykonaniu ww. robót oraz protokołu kominiarskiego potwierdzającego prawidłowość podłączeń kominowych. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że skarżący w okresie pomiędzy 1990 r. a 1992 r. wykonał w mieszkaniu nr 5 kominek, który pełnił funkcję dekoracyjną i nie był podłączony do przewodu kominowego, a według oświadczenia skarżącego, zamierzał on wykonać w tym kominku imitację paleniska zasilaną energią elektryczną. Na przełomie lat 2000/200l skarżący dokonał podłączenia kominka do przewodu kominowego przeznaczonego do odprowadzania spalin gazowego pieca c.o. zainstalowanego w mieszkaniu nr [...] w budynku przy ul. [...] Wskazane podłączenie dokonane zostało z naruszeniem przepisów prawa budowlanego (wykonane bez pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem warunków technicznych, powodując zagrożenie życia ludzi). Organ wskazał jednak, że zaskarżona decyzja nie może się ostać z powodu braku określenia danych adresowych lokalu mieszkalnego, którego dotyczyła decyzja. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przepis ten dotyczy tylko budowy obiektów budowlanych lub ich części, a wykonanie podłączenia kominka do przewodu kominowego nie stanowi budowy obiektu, ani też części takiego obiektu. Ze względu na to, że piec gazowy w lokalu nr 3 został podłączony do komina na podstawie decyzji Prezydenta Miasta, nie można kwestionować legalności podłączenia wskazanego pieca do przewodu kominowego. Decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Z. B., w mieszkaniu nr [...] budynku przy [...] w S. w pokoju usytuowanym od strony ulicy, zamurować otwór wlotowy do przewodu komina odprowadzającego dym z kominka usytuowanego w pokoju od strony ul. [...] (wlot do komina wypełnić cegłą ceramiczna i uszczelnić materiałem odpornym na wysoką temperaturę), to jest doprowadzić obiekt do stanu poprzedniego. Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało wskutek niewywiązania się przez Z. B. o z nałożonych na niego decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. obowiązków. Skarżący bowiem nie wykonał nakazanych robót budowlanych oraz nie dostarczył stosownego oświadczenia osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Kierując się dyspozycją art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 3 prawa budowlanego z 1994 r., zgodnie z którą w razie niewykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 wskazanego prawa, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, podjęto wskazane rozstrzygnięcie. Organ uznał, iż wobec uchylania się przez skarżącego od nałożonych na niego obowiązków zaistniała potrzeba wydania orzeczenia o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, tj. do stanu sprzed dokonania przez skarżącego przebicia ściany przewodu kominowego w budynku przy ul. [...] w S. i wykonania, bez pozwolenia na budowę, robót budowlanych polegających na włączeniu odprowadzenia dymu kominka w pokoju mieszkania nr [...] w tym budynku do przewodu kominowego pieca c.o. mieszkania nr [...]. Dla wsparcia podjętej decyzji organ przywołał dyspozycję art. 70 prawa budowlanego, w myśl którego na właścicielu mieszkania spoczywa obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych mających na celu usunięcie stwierdzonych braków lub uszkodzeń budynku, które mogłyby spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi. W świetle bowiem powyższego organ uznał, iż nałożone na skarżącego obowiązki zobowiązany winien był wykonać niezwłocznie, czego nie uczynił. W odwołaniu skarżący zarzucił, że decyzja organu I instancji podjęta została w sprawie już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie wyjaśniono istotnych w sprawie okoliczności, a zwłaszcza czy skarżący dopuścił się samowoli budowlanej, a jeżeli tak to, w jakim czasie. Nadto, wskazał, że zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego i wydana została bez wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że w sprawie zachodzi przesłanka nieważności z art. 156 § l pkt 3 k.p.a., albowiem przedmiotowa sprawa została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r., która stała się ostateczna. W toku postępowania administracyjnego organ dopuścił się również naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, 10, 77 § 1, 81, 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący wskazał bowiem na okoliczność nieotrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, nieumożliwienia mu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i ustosunkowania się do niego. Podstawową jednak, w ocenie skarżącego, wadą zaskarżonej decyzji jest nieustalenie przez organ najistotniejszych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie faktu dopuszczenia się samowoli budowlanej. Skarżący, jak podał, od początku postępowania konsekwentnie twierdził, że nie może być zobowiązany do przywrócenia stanu poprzedniego, jak nakazuje decyzja, gdyż nigdy stanu przewodu kominowego nie zmieniał. Organ tej okoliczności natomiast nie zbadał, czym naruszył art. 77 § l k.p.a. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy decyzją z dnia 8 sierpnia 2002 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia kominka wykonanego samowolnie, znajdującego się w mieszkaniu nr [...] budynku przy ul. [...] w S. oraz zamurowanie otworu wlotowego przewodu kominowego, do którego ww. kominek jest podłączony. Nadto, organ odwoławczy zobowiązał skarżącego do powiadomienia organu nadzoru budowlanego o wykonaniu nałożonych obowiązków i przedłożenia protokołu kominiarskiego potwierdzającego prawidłowość podłączeń kominowych w lokalu nr [...]. Organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych, kierując się zasadami postępowania administracyjnego. Organ wskazał jednak, iż orzeczenie zaskarżoną decyzją jedynie zamurowania otworu wlotowego do przewodu kominowego było nieprawidłowe. Wobec bowiem niewykonania nałożonych na skarżącego obowiązków organ winien był orzec o rozbiórce samowolnie wykonanej instalacji kominkowej. Organ zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji błędnie powołano się na art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego 1994 r., który nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że zarzut nieważności postępowania jest nietrafny, gdyż zaskarżona decyzja wydana została prawidłowo w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Również materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza sformułowanych przez skarżącego zarzutów procesowych. Skarżący Z. B. zaskarżył przedmiotową decyzję w części nakazującej usunięcie samowolnie wykonanego kominka oraz zamurowania otworu wlotowego przewodu kominowego i powiadomienia organu nadzoru budowlanego o wykonaniu tej decyzji. Skarżący zarzucił powtórnie rażące naruszenie prawa wskutek rozstrzygnięcia sprawy, w której już wydano decyzję ostateczną oraz poprzez nakazanie zamurowania otworu wlotowego, co uniemożliwiło skarżącemu korzystanie z komina, co stanowi jednocześnie czyn zabroniony z art. 288 k.k., i czym naruszono przepisy ustawy o własności lokali oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych. Nadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 83 W zw. z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 19 i 20 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy rzeczowo i naruszenie zasady instancyjności. Nadto, naruszenie art. 51 w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zastosowanie przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. do zdarzeń zaistniałych pod rządami ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Wskazał również na naruszenie art. 81 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a zatem i złożenia własnych wniosków dowodowych oraz naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie najistotniej szych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie, że skarżący nigdy nie wykonał otworu w przewodzie, a zatem nie może być zobowiązany do przywrócenia stanu poprzedniego. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, iż organ odwoławczy orzekając wyszedł poza granice odwołania i uczynił to nie niekorzyść skarżącego, albowiem orzekł o usunięciu kominka. Zaskarżona część decyzji z przyczyn niezależnych od skarżącego nie mogła być wykonana. Skarżący bowiem nie może przywrócić stanu poprzedniego skoro go nie zmieniał. W jego ocenie, otwór w przewodzie kominowym był wykonany wraz z budynkiem, ponieważ lokal był ogrzewany piecem kaflowym. W skazując na naruszenie ustawy o własności lokali skarżący wyjaśnił, iż nakazując zamurowanie otworu wlotowego uczynionoby niezdatnym do użytku komin, który niewątpliwie jest przedmiotem jego współwłasności, z której winien on swobodnie korzystać. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi organ odwoławczy uznał za nietrafny zarzut niewłaściwości rzeczowej organu odwoławczego oraz naruszenia zasady instancyjności. Organ odwoławczy bowiem w zgodzie z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 kp.a. orzekł co do istoty sprawy. Dalej stwierdził, że z ekspertyz technicznych z 1992 r. zgromadzonych w aktach sprawy wynikało, że kominek ma charakter dekoracyjny i nie jest podłączony do przewodu kominowego. Organ potwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż na przełomie 2000 i 2001 r. skarżący dokonał podłączenia kominka do przewodu kominowego przeznaczonego dla odprowadzania spalin gazowego pieca c.o. zainstalowanego w mieszkaniu nr [...] ww. budynku. Wbrew zarzutom skargi organ stwierdził, że powyższe ustalenie wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów i opinii kominiarskich. Organ nadto wskazał, iż ocena, czy wykonane podłączenie jest zgodne z prawem, należy do organu administracji i brak jest podstaw do przeprowadzania dodatkowego dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy. Nadto, organ wyjaśnił, iż zarzut zastosowania niewłaściwych przepisów prawa jest niezasadny , albowiem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. ma zastosowanie do budowy obiektów budowlanych lub ich części, a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy uzasadnione było nieprawidłowościami polegającymi na tym, że organ winien był orzec nie tylko o zamurowaniu otworu wlotowego do przewodu kominowego, ale również o rozbiórce samowolnie wykonanej instalacji kominowej. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło prawidłowo w trybie przewidzianym przez art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego i dlatego też nie sposób uznać za trafny zarzutu rozstrzygnięcia sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył. co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Z uwagi na treść podniesionych zarzutów zasadne wydaje się odniesienie w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jako iż jego podzielenie wywołuje skutek w postaci nieważności zaskarżonej, a dotkniętej tą wadą decyzji administracyjnej. W tej kwestii należy odwołać się do treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., z którego to przepisu wynika, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest ustalenie, że dotyczy ona sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Uregulowanie to nie pozostawia wątpliwości, że dotyczy ono tylko tych przypadków, gdy w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna. Jak to trafnie stwierdzono w wyroku NSA z dnia 14 października 1991 r. (I SAB 29/91, niepub1.), powołany przepis odnosi się do wydanych kolejno po sobie decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty, czyli spraw tożsamych. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (wyrok z NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., IV SA 1061/96, LEX nr 45166). Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanym przypadku. Decyzją ostateczną z dnia 19 kwietnia 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nałożył na skarżącego obowiązki mające doprowadzić wykonane przez niego samowolnie roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Następnie zaś w przedmiotowym postępowaniu, wszczętym w następstwie niewykonania przez skarżącego obowiązków z decyzji z dnia 19 kwietnia 2002 r., najpierw organ I instancji, a następnie organ odwoławczy, zastosował tryb przewidziany w art. 51 ust. 2 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego, zmierzający do przywrócenia stanu sprzed dokonanej samowoli. Sprawa doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem jest inną sprawą niż sprawa doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Między decyzjami wydanymi w tych sprawach nie zachodzi stosunek rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej w rozumieniu art. 56 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem nie zachodzi tożsamość stanu faktycznego. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy zmieniony został o tyle, względem sprawy zakończonej decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r., że skarżący nie wykonał wskazanej decyzji, wobec czego organ mógł zastosować dyspozycję art. 51 ust. 2 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie zresztą z twierdzeniami skarżącego, przesądza fakt, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. W niniejszej sprawie organ I instancji nakazał skarżącemu zamurować otwór wlotowy do przewodu kominowego w należącym do niego lokalu w celu przywrócenia stanu poprzedniego, czyli sprzed zaistnienia samowoli. Organ odwoławczy uznając natomiast za nieprawidłowe orzeczenie I instancji uchylił je i orzekł co do istoty sprawy, tzn. nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia kominka wykonanego samowolnie we wskazanym lokalu oraz zamurowania otworu wlotowego przewodu kominowego. Tym działaniem organ odwoławczy, po pierwsze wyszedł poza granice sprawy rozpatrywanej przed organem I instancji, i co więcej uczynił to z pokrzywdzeniem skarżącego. Istota administracyjnego toku instancji polega na tym, iż w instancji odwoławczej następuje, tak samo jak w I instancji, merytoryczne rozpoznanie sprawy i organ w granicach tej samej sprawy, wyznaczonych przez jej podmiot, przedmiot i stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa materialnego, winien rozpatrzeć ją ponownie. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wyszedł poza granice sprawy orzekając o obowiązku usunięcia samowolnie wykonanego kominka. Wniosek taki jest uprawniony, albowiem przedmiotem rozważań i ustaleń organu I instancji nie było zastosowanie wobec skarżącego sankcji rozbiórki, do czego w istocie sprowadza się wykonanie obowiązku usunięcia komina, ale doprowadzenie ujawnionych nieprawidłowości do stanu poprzedniego. Zatem organ odwoławczy nakładając na skarżącego dodatkowo obowiązek usunięcia komina pozbawił go możliwości ochrony interesu prawnego w dwóch instancjach administracyjnych, czyli rozpatrzenia tej samej sprawy w administracyjnym toku instancji. Taki sposób rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy nie tylko narusza postanowienia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale uchybia także zasadzie dwuinstancyjności wyrażonej wart. 15 k.p.a. Organ odwoławczy bowiem - w ramach kontroli instancyjnej rozstrzyga ponownie sprawę pod względem merytorycznym, nie może natomiast rozstrzygać sprawy co do istoty w sytuacji, gdy organ I instancji nie badał sprawy merytorycznie pod kątem możliwości zastosowania sankcji rozbiórki. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Istota powyższego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującej się strony. Dokonując takiego porównania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji orzekł na niekorzyść skarżącego i pogorszył jego sytuację w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy za nietrafny zarzutu naruszenia zasad właściwości rzeczowej i zasady dwuinstancyjności. Zgodnie art. 127 § 2 k.p.a. organem odwoławczym jest organ bezpośrednio wyższego stopnia, ustalony zgodnie z art. 17 k.p.a., w stosunku do organu wydającego zaskarżoną decyzję. O właściwości rzeczowej organu przesądza, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, treść prawa materialnego, czyli w niniejszej sprawie ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. W myśl przepisów art. 83 ust. 1 wskazanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ, do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. art. 51. Zgodnie zaś z przepisem art. 83 ust. 2 wskazanej ustawy organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zarzuty stawiane przez skarżącego w powyższej materii nie polegają na prawdzie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uchybienia procesowe, na które zwrócił uwagę w skardze, nie miały miejsca w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że podłączenia komina w lokalu nr [...] dokonano po pierwsze, na przełomie 2000/2001, po drugie, uczyniono to nie dopełniając ustawowego obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru podłączenia, a podłączenie to spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Nie można zatem skutecznie postawić organom administracji błędów w ustaleniach faktycznych i naruszenia zasad postępowania, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów i nieustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Nie może budzić również wątpliwości fakt niewywiązania się przez skarżącego z obowiązków nałożonych przez organ decyzją z dnia 19 kwietnia 2002 r. Okoliczność ta umożliwiła zaś zastosowanie wobec skarżącego dyspozycję art. 51 ust. 2 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Mając powyższe rozważania na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że należy uwzględnić skargę i na zasadzie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę określił, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.