II SA/Rz 768/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia drogi /placu/ do kategorii dróg gminnych I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; II. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Gminy [...] kwotę 540 zł /słownie: pięćset czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 768/04 U Z A S A D N I E N I E Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] lipca 2004 r., [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...] w sprawie zaliczenia placu w B. do kategorii dróg gminnych i nadania imienia księdza Adolfa Kowala. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że zaliczony do dróg publicznych plac nie spełnia warunków jakim powinna odpowiadać droga publiczna, w szczególności nie zachowuje warunków technicznych dla drogi. Dlatego objęty uchwałą ciąg drogowy o nieznacznej długości wraz z parkingami i placami manewrowymi znajdującymi się przy budynkach szkolnych może stanowić tylko drogę wewnętrzną. Z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody nie zgodziła się Gmina [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody jako niezgodnego z prawem, w szczególności z art. 1, art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. nr 71, z 2000 r., poz. 838 ze zm./ oraz art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. nr 142, z 2001 r., poz. 1591 ze zm./. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że gmina ma prawo zaliczać do kategorii dróg publicznych wszystkie te drogi, które zgodnie z przepisami prawa nie zostały zaliczone do innych kategorii wskazanych przez ustawę o drogach publicznych. Zaliczenie takie możliwe jest zawsze, jeżeli dokonuje się ono zgodnie z przepisami prawa, przy czym dla takiego rozstrzygnięcia bez znaczenia są wskazane przez organ nadzorczy przepisy techniczne odnoszące się do budowy dróg publicznych, gdyż te wydane zostały na podstawie ustawy prawo budowlane, a nie ustawy o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych nie może być uzależnione od jej długości. Z tych względów skarżąca uznała skargę za zasadną i dodatkowo wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm prawem przepisanych. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę zważył, co następuje: Sądowa kontrola działań administracji stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., polega na stosowaniu przez sądy administracyjne prawem określonych środków. Realizując tak wyznaczony zakres kontroli sądy administracyjne zgodnie z treścią art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie są związane zarzutami skargi, jej podstawami czy formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Rozpoznając skargę Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie i to z przyczyny w niej wskazanej. Faktem oczywistym i znajdującym potwierdzenie w art. 7 ustawy o drogach publicznych jest przyznanie gminie uprawnienia do zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Skarżąca dokonując zaliczenia do tej kategorii drogi położonej na działkach o nr 386/2, nr 387/4, nr 387/5, nr 388/1 i nr 481/8 zdaniem Sądu nie naruszyła prawa, gdyż nie można zgodzić się z argumentacją rozstrzygnięcia nadzorczego, że zaliczana do określonej kategorii droga ma spełniać warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 czerwca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich sytuowanie /Dz. U. nr 71, poz. 838 z późn. zm./. Wskazane przepisy jako wykonawcze do prawa budowlanego mogą mieć zastosowanie tylko do budowy drogi publicznej. Żadną miarą nie mogą być stosowane przy kwalifikowaniu drogi do jednej z kategorii dróg przewidzianej ustawą o drogach publicznych. Dla takiego rozstrzygania organy mogą posługiwać się tylko przepisami ustawy o drogach publicznych. Z treści tych przepisów – art. 4 pkt 2) wynika, że drogą jest budowla wraz z obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami /jeżeli w konkretnym przypadku one występują/ stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Wskazana definicja nie wypowiada się na temat właściwości technicznych drogi, ale zwraca uwagę na jej funkcjonalne znaczenie. Sąd przyjmuje, że budowla objęta uchwałą Rady Miejskiej [...], następnie usuniętą z obrotu prawnego przez rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody spełnia wymogi definicyjne. W szczególności służy do prowadzenia ruchu i jest dostępna dla nieograniczonego kręgu użytkowników. Sąd dodatkowo zauważa, że organ nadzoru w zaskarżonym rozstrzygnięciu popada w sprzeczność gdy twierdzi, że objęta uchwałą droga nie może być publiczną, a w uzasadnieniu przyjmuje, że jest to droga wewnętrzna. Dla rozpoznawanej sprawy istotne jest to, że jest to droga, natomiast jaki będzie ona miała charakter to zależy tylko od woli Gminy, która w trybie prawem przewidzianym, realizując swoją samodzielność poprzez uchwałę opartą na podstawie art. 7 ustawy o drogach może zmieniać status prawny drogi. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie.