II SA/Kr 249/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie AWSA : Mariusz Kotulski Wojciech Jakimowicz ( spr. ) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2005 r. sprawy ze skargi M.K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miasta T. na rzecz M.K. kwotę 300 (trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] października 1999r., Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. w dzielnicy G. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 24 marca 2003r. do 22 kwietnia 2003r. W dniu 21 kwietnia 2003r. M.K. złożyła zarzut do wskazanego wyżej projektu planu podnosząc, że nieuzasadnione jest projektowanie drogi 10 KDx o długości 300 m, która będzie obsługiwać tylko jedną działkę, gdy wystarczy zrobić krótki dojazd od drogi 19 KLn. Dlatego też wnosząca zarzut wyraziła zgodę na budowę tylko jednej drogi przez działki leżące pod liniami wysokiego napięcia podnosząc, że przy obecnym projekcie nikt nie będzie chciał budować domu w pobliżu linii wysokiego napięcia. Rada Miejska w T. uchwałą z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] postanowiła nie uwzględnić zarzutu. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że działka nr "1" obr. [...] położona w T. przy ulicy B. stanowiąca współwłasność M.K. i T.P. w obowiązującym planie w granicach opracowania przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o symbolu 13.MN.2.IV, przedzielona dwukrotnie drogą o symbolu 13.KDn. w granicach opracowania oraz jeden raz drogą o symbolu 13.KDn. i jeden raz drogą o symbolu 13. KLn poza granicą opracowania. W stanie istniejącym powyższy teren jest zabudowany domem jednorodzinnym i budynkami gospodarczymi. Na wniosek Zarządu Miasta T., Rada Miejska w T. w dniu [...] października 1999 r. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego T. - G. obejmującego między innymi wyżej wymienioną działkę. Przedmiotem opracowania planu były ustalenia określone wart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności dotyczące zasad i warunków zagospodarowania, użytkowania i podziału terenu na działki budowlane. Z powyższym projektem planu nie zgodziła się M.K. wnosząc w ustalonym ustawowo terminie zarzut. Uchwałą nr [...] z dnia 11 lipca 2002 r. Rada Miejska w T. nie uwzględniła tego zarzutu. Na powyższą uchwałę M.K. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2003r. sygnatura akt II SA/Kr 2074/02 stwierdził jej nieważność. Podstawą stwierdzenia nieważności było ustalenie, iż w/w zarzut został rozpatrzony po terminie oraz brak wskazania w protokole ilu radnych uczestniczyło w głosowaniu, ani ile głosów oddano za projektem uchwały. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta T. ponownie wyłożył do publicznego wglądu projekt planu w części dotyczącej terenu skarżącej. Podniesiono, że z wyłożonego projektu planu wynika, że przedmiotowa działka przeznaczona będzie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przez szerokość działki dwukrotnie przebiega droga o symbolu 19.KLn, natomiast z długości działki proponuje się przeznaczyć pas o długości około 115 m i szerokości około 2 m pod Projektowaną drogę o symbolu 10KDx. Oznacza to, że ok. 790 m kw. z Przedmiotowej działki zostanie przeznaczone pod w/w drogi. Powyższy projekt również został zakwestionowany przez M.K. We wniesionym zarzucie skarżąca zakwestionowała ustalenia przyjęte w projekcie planu i nie wyraziła zgody na żadną z nowo projektowanych dróg przebiegających przez teren będący jego własnością. Zarzuciła również, że plan przed opracowaniem powinien być konsultowany z właścicielami działek. Zarządzeniem Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. - G. nie uwzględniono zarzutu wniesionego przez M.K. W tym stanie rzeczy Rada Miejska w T. ustaliła, że usankcjonowanie prawne drogi o symbolu 10.KDx poprzez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego jest niezbędne dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej osiedla. Oprócz istniejących 5 domów, projekt planu zakłada powstanie kilku działek budowlanych, które będą obsługiwane przez drogę o symbolu 10.KDx. Utrzymanie w projekcie planu drogi 10.KDx służy zapewnieniu każdej ze stron występującej o pozwolenia na budowę dojazd od drogi publicznej. Natomiast droga 19.KLn jako droga osiedlowa lokalna jest jednym z ważniejszych elementów projektu planu. W granicach opracowania projektu planu przebiega przez działkę nr "1" dwukrotnie. Proponowane rozwiązanie w wyłożonym projekcie planu pozwala na bardziej racjonalne i ekonomiczne wykorzystanie terenu niż te w aktualnie obowiązującym planie. Utrzymanie przebiegu projektowanych dróg jest niezbędne dla prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania osiedla. To powoduje, że koniecznym elementem planu w tej części musi być stworzenie właściwego układu komunikacyjnego, spełniającego wymogi prawne oraz gwarantującego sprawny i bezpieczny ruch samochodowy i pieszy. Projektowana droga o symbolu 10.KDx wymagać będzie przebudowy ogrodzenia na odcinku około 120 m. Natomiast droga o symbolu 19.KLn nie narusza ogrodzenia wnoszącej zarzut. Droga 19.KLn przebiega dwukrotnie przez działkę nr "1" stanowiącą współwłasność M.K. z bratem T.P. stwarzając możliwość zabudowy z każdej strony projektowanej drogi. Powyższe przesłanki spowodowały, że Rada Miejska w T. uznała za konieczne utrzymać projektowane drogi w parametrach proponowanych w projekcie planu. Podniesiono, że droga osiedlowa lokalna o symbolu 19.KLn jest podstawowym elementem układu komunikacyjnego w projekcie planu osiedla G. Stanowi kontynuację połączeń od ulicy B. poprzez ulicę M. w kierunku centralnie położonych obszarów osiedla. Droga ta będzie obsługiwać komunikacyjnie obszar o możliwościach zabudowy do 35 budynków, co stanowi obszar o potencjalnie największych możliwościach inwestycyjnych. Taka lokalizacja stanowi jedyną możliwość rozwiązania problemów komunikacyjnych w tej części obszaru objętego zmianą planu, gdyż ze względu na istniejący układ komunikacyjny każde inne rozwiązanie jest nieefektywne i niepozwalające racjonalnie wykorzystać teren pod zamierzone w projekcie planu przeznaczenie. Wytyczenie drogi w proponowanym lub bardzo podobnym przebiegu jest kontynuacją działań planistycznych od wielu lat; począwszy od planów szczegółowych poprzez aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aż do dzisiejszego projektu planu. Podkreślono fakt, że przeznaczenie ok. 560 m kw. działki będącej współwłasnością skarżącej pod budowę drogi 19.Kl_n, jak również ok. 230 m kw. pod budowę drogi 10.KDx nie uniemożliwi stronie racjonalnego zagospodarowania terenu. Organ planistyczny wskazał też, że o ważności projektowanego rozwiązania świadczy fakt, że większość właścicieli działek, przez które biegnie wspomniana droga 19.KLn akceptuje ją i oczekuje szybkiej realizacji. Natomiast projektowana droga 10KDx biegnie śladem drogi terenowej nieutwardzonej istniejącej w terenie od wielu lat, stanowiąc dojazd do czterech istniejących, a w przyszłości czterech projektowanych domów jednorodzinnych. Odnosząc się do kwestii podniesionej w zarzucie, dotyczącej braku konsultacji treści projektu planu z właścicielami działek, Rada Miejska stwierdziła, że powyższe jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że cała procedura planistyczna jest jawna, począwszy od ogłoszenia w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na indywidualnych zawiadomieniach na piśmie wszystkich właścicieli nieruchomości, których interes prawny może być naruszony w drodze ustaleń planu. Charakter społecznej konsultacji ma publiczne wyłożenie projektu planu, z którym każdy może w oznaczonym terminie się zapoznać. Skutkiem tego może być złożenie protestu lub zarzutu, które następnie podlegają rozpatrzeniu przez właściwe organy. Ż powyższego wynika - w ocenie organu planistycznego, że w tej części zarzut można uznać za bezzasadny. Podniesiono, że plan zagospodarowania przestrzennego jest instrumentem, przy pomocy którego gmina kształtuje politykę przestrzenną do czego jest zobligowana poprzez art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym dotyczące planowania, tworzenia i budowania poprawnych rozwiązań komunikacyjnych, zapewniających ład przestrzenny oraz bezpieczeństwo ludzi i mienia przy jak najbardziej racjonalnym wykorzystaniu terenu należącego do skarżącej. Uwzględniono również treść art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, z którego wynika obowiązek zagwarantowania w prawie inwestycyjnym (pochodnym do procesu planistycznego) dostępu do drogi publicznej osobom trzecim. Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.K. wnosząc o "odrzucenie projektu budowy nowych dróg". Skarżąca podnosi, że nie jest prawdziwe twierdzenie organu planistycznego, że droga 10 KDx jest niezbędna, bo obsługuje 5 domów i planowane nowe działki, gdyż obecnie nikt nie dojeżdża tym pasem zieleni do swojego domu. Planowane działki znajdują się na terenie skarżącej, do których ma ona dojazd od ulicy B., bez potrzeby przebudowy ogrodzenia, jaka będzie konieczna jeśli powstanie droga10KDx. Zdaniem skarżącej drogi powinny być planowane na terenie tych właścicieli, którzy te drogi chcą. Nie powinno się zabierać terenu pod drogi po to, żeby wyznaczać działki pod liniami wysokiego napięcia, a obecny plan jest wystarczający i niepotrzebne są jego zmiany. Tym bardziej, że projekt planu nie jest konsultowany z właścicielami, którzy najbardziej na jego realizacji tracą. Skarżąca wskazuje także, że nie jest prawdą że większość właścicieli akceptuje projekt planu. Ludzie ci - jak podnosi skarżąca, nie mają czasu chodzić po rzędach, są nerwowi i bojaźliwi. Jest im wszystko jedno, bo jeszcze nikomu nie udało się w tym planie cokolwiek zmienić, mimo że był wykładany trzy razy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w T. wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej wyjaśniono, że projektowane drogi na terenie osiedla są zasadne i potrzebne dla prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania osiedla, przy założeniu minimalnego parametru tych dróg, co z kolei prowadzi do ograniczenia terenów należących do osób prywatnych, które muszą być wykupywane na cele publiczne. Nie jest możliwe zaprojektowanie układu komunikacyjnego na terenach tylko tych właścicieli, którzy chcą powstania nowych dróg mogących obsłużyć komunikacyjnie teren pod zabudowę mieszkaniową jest to sprzeczne z zasadami projektowania urbanistycznego. Układ łanowy pól stwarza sytuację, w której działki są bardzo długie i bardzo wąskie. Taka konfiguracja działek powoduje powstanie układu komunikacyjnego, w którym projektowane drogi muszą przecinać nawet kilkakrotnie działki na ich szerokości. Co do kwestii zasadności sporządzania planu, którego dotyczy skarga organ p[planistyczny zwrócił uwagę, że obowiązujący miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta T. pochodzący z 1991r. z dniem 31 grudnia 2003r. utracił swoją ważność. Dlatego też zarzut o braku zasadności dokonywania zmian stał się bezpodstawny ze względu na skutki wynikające z nowego stanu prawnego (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Teren objęty zaskarżoną uchwałą nie ma obecnie planu co oznacza, że jego uchwalenie jest ważne społecznie, gdyż znacznie skróci to procesy budowlane. W zakresie zarzutu braku zapewnienia skarżącej udziału w postępowaniu planistycznym, stwierdzono, że udział zainteresowanych w tym postępowaniu reguluje art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a polega on na zawiadomieniu ich o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie poprzez ogłoszenia prasowe, ogłoszenia w miejscach publicznych, indywidualne zawiadomienie każdorazowo skierowane bezpośrednio do uczestników postępowania. Jawność tej procedury polega również na publicznym wyłożeniu projektu planu w terminie i miejscu publicznie oznaczonym. Akta sprawy wskazują na to, że wszystkie te powinności Gmina Miasta T. wykonała, a wnosząca skorzystała ze swych praw. W ocenie organu nie jest prawdą że ludzie są bojaźliwi i nerwowi z tego powodu, że muszą chodzić do urzędu. Z pewnością nie jest im wszystko jedno, czy projekt planu zostanie uchwalony, czy nie, ponieważ dzięki temu będą mieć teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Podczas wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu, ludzie akceptowali proponowane rozwiązania, o czym informowali projektantów, jak również poprzez fakt nie składania przez nich zarzutów i protestów do projektu planu. Wobec powyższego w przekonaniu organu planistycznego podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Obszerny teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe musi mieć stworzony układ komunikacyjny dający gwarancję dojazdu do głównych dróg miejskich. Układ ten musi być zgodny z prawem i bezpieczny dla ludzi i mienia. Przy tworzeniu zupełnie nowej części mieszkaniowej G. nie było możliwe utrzymanie istniejącego stanu komunikacyjnego, dlatego też powstanie w tym rejonie nowych 35 działek budowlanych nie może być obsługiwanych tylko jedną drogą gdyż byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ta zasada powoduje również, że nie jest możliwe stworzenie układu komunikacyjnego na terenach należących tylko do zainteresowanych właścicieli. Organ planistyczny podnosi, że zaskarżona uchwała zgodna jest z treścią art. 94 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zawiera ona Uzasadnienia faktyczne (wynik wnikliwego wyjaśniania wszystkich aspektów sprawy) prawne (motywacja legalna zajętego stanowiska ze wskazaniem braku możliwości uwzględnienia postulatów strony). Nadto, podjęcie zaskarżonej uchwały poprzedzone zostało przeprowadzeniem procedury planistycznej w części wymienionej art. 18 ust. 2 pkt 1-9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności poprzez dokonania stosownych ogłoszeń i zawiadomień, dokonanie uzgodnień z właściwymi organami oraz wyłożenie projektu planu wraz z prognozą oddziaływania planu na środowisko przyrodnicze. Na rozprawie w dniu 12 września 2005r. skarżący nie stawił się. Radca prawny B.B. - pełnomocnik Prezydenta Miasta T. wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...] należy przytoczyć i podzielić ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m.jn. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003r, sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym plan jest przygotowywany na podstawie władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - przede wszystkim uzasadnienie prawne. nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treść/ uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie pozwala to na zweryfikowanie poprawności postępowania poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i samego rozstrzygnięcia. Nie można także ustalić legitymacji M.K. do złożenia zarzutu do projektu planu, gdyż w aktach brakuje dokumentacji pozwalającej ustalić, że ma on tytuł prawny do działki nr "1", obręb [...] położonej w T., a tylko wtedy przysługiwałoby jej prawo złożenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba podkreślić, że protesty i zarzuty na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiły odrębne środki prawne służące kwestionowaniu ustaleń projektu planu, z którymi przepisy ustawy łączyły różne wymogi formalne i materialne, i które rodziły odmienne konsekwencje prawne. Z zastrzeżeniem wyżej wskazanego uchybienia w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej uchwały, stwierdzić należy, że ta część uzasadnienia odpowiada wymogom, jakie powinno spełniać uzasadnienie faktyczne, a zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Uzasadnienie to w jeszcze większym stopniu spełniałoby swoją funkcję, gdyby wyjaśnienia zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, organ planistyczny przedstawił już w tekście zaskarżonej uchwały. Jednakże prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu planu powinno obok uzasadnienia faktycznego zawierać również uzasadnienie prawne, a to uzasadnienie uchwały Rada Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do literalnego przytoczenia kilku przepisów wybranych ustaw, tj. art. 2 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Uzasadnienie takie niewątpliwie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Nie można na jego podstawie ustalić, czy organ planistyczny prawidłowo rozpatrzył okoliczności podniesione w zarzucie oraz czy zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut, gdyż nie przedstawiono argumentacji prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego, a argumentacja faktyczna jest we wskazanym wyżej zakresie niepełna. W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że w prowadzonej przez Radę Miejską w T. procedurze planistycznej zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2003r. sygn. akt: II SA/Kr 2074/02 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 11 lipca 2002r., nr [...], podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania NSA była uchwała odrzucająca poprzedni zarzut M.K., a przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest uchwała odrzucająca zarzut z dnia 21 kwietnia 2003r. Oznacza to, że w obecnej sytuacji, gdy stwierdzono nieważność dwóch uchwał odrzucających odrębne zarzuty do projektu planu, na organie planistycznym spoczywa obowiązek rozpatrzenia obydwu zarzutów złożonych przez M.K. w toku procedury planistycznej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.