II SA/Kr 231/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie AWSA : Mariusz Kotulski Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2005 r. sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miasta T. na rzecz T.K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] października 1999r., Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego miasta T. w dzielnicy G. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 24 marca 2003r. do 22 kwietnia 2003r. W dniu 30 kwietnia 2003r. T.K. złożył zarzut do wskazanego wyżej projektu planu podnosząc, że nie wyraża zgody na nowo zaplanowane drogi, podniósł, że droga biegnąca od ul. B. w kierunku południowym jest zaplanowana zbyt blisko jego domu i jako droga jednokierunkowa będzie stanowiła dla składającego zarzut utrudnienie komunikacyjne w porównaniu z obecnym stanem. W zarzucie podniesiono też, że drogi poprzeczne powinny przebiegać blisko sieci wysokiego napięcia, a projekt planu powinien być konsultowany z właścicielami terenów przed wyłożeniem do publicznego wglądu. Rada Miejska w T. uchwałą z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] postanowiła nie uwzględnić zarzutu. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że działka nr "1" obr. [...] położona w T. stanowiąca własność T.K. w części objętej opracowaniem planu przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o symbolu 13.MN.2.IV. Przez działkę tę czterokrotnie przebiega droga o symbolu 13.KDn. i jeden raz droga o symbolu 13.KLn, z tym że w granicach opracowania projektu planu droga o symbolu 13.KDn przecina działkę wnoszącego zarzut trzykrotnie. W stanie istniejącym powyższy teren jest zabudowany bliźniaczym domem jednorodzinnym i budynkiem gospodarczym. Na wniosek Zarządu Miasta T., Rada Miejska w T. w dniu [...] października 1999r. podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego T. - G. obejmującego między innymi wyżej wymienioną działkę. Przedmiotem opracowania planu były ustalenia określone wart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności dotyczące zasad i warunków zagospodarowania, użytkowania i podziału terenu na działki budowlane. Z powyższym projektem planu nie zgodził się T.K. wnosząc w ustalonym ustawowo terminie zarzut. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Rada Miejska w T. nie uwzględniła tego zarzutu. Na powyższą uchwałę T.K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2003r. sygnatura akt II SA/Kr 2076/02 stwierdził jej nieważność. Podstawą stwierdzenia nieważności było ustalenie, iż w/w zarzut został rozpatrzony po terminie oraz brak wskazania w protokole ilu radnych uczestniczyło w głosowaniu, ani ile głosów oddano za Projektem uchwały. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta T. ponownie wyłożył do Publicznego wglądu projekt planu w części dotyczącej terenu skarżącego. Podniesiono, że z wyłożonego projektu planu wynika, że przedmiotowa działka Przeznaczona będzie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na części działki nr "1" zaprojektowano drogi osiedlowe o symbolach 19.KLn i 11.KDx. Oznacza to, że k. 350 m kw. powierzchni przedmiotowej działki zostanie przeznaczone pod w/w projektowana droga o symbolu 11 KDx obejmuje teren działki nr "1" na odcinku naruszając istniejące ogrodzenie. Powyższy projekt również został zakwestionowany przez T.K. wniesionym zarzucie skarżący zakwestionował ustalenia przyjęte w projekcie i nie wyraził zgody na żadną z nowo projektowanych dróg przebiegających teren będący jego własnością. Zarządzeniem Prezydenta Miasta T. Nr [...] z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. - G. nie uwzględniono zarzutu wniesionego przez T.K. W tym stanie rzeczy Rada Miejska w T. ustaliła, że droga o symbolu 11.KDx na odcinku 15m obejmuje teren działki nr "1", naruszając istniejące ogrodzenie, co przy jej realizacji będzie wiązało się z jego przebudową. Natomiast droga o symbolu 19.KLn, stanowiąc najistotniejszy element projektowanego układu komunikacyjnego przebiega dwukrotnie przez teren stanowiący własność T.K. w granicach opracowania. Zapewnia ona obsługę komunikacyjną wydzielonych z jego własności 4 działek budowlanych. Utrzymanie przebiegu projektowanych dróg o symbolach 11.KDx i 19.KLn jest niezbędne dla zapewnienia ładu przestrzennego oraz poprawnych warunków bezpieczeństwa ruchu i funkcjonowania osiedla. Dlatego też Rada Miejska w T. uznała za zasadne i konieczne utrzymać projektowane drogi w parametrach i przebiegu proponowanym w projekcie planu. Podniesiono, że droga osiedlowa lokalna o symbolu 19.KLn jest podstawowym elementem układu komunikacyjnego w projekcie planu osiedla G. Połączona z ulicami B. i M. obsługiwać będzie projektowany zespół zabudowy obejmujący 35 działek w zabudowie jednorodzinnej oraz teren usług podstawowych osiedla. Przyjęte rozwiązanie stanowi optymalną dyspozycję funkcjonalno-przestrzenną w warunkach istniejącego zagospodarowania terenu. Zasadność projektowanego jej przebiega znajduje potwierdzenie w prowadzonych pracach planistycznych nad projektem. Charakter zmiany w przedmiotowym terenie polega tylko na wyznaczeniu nowego układu komunikacyjnego w celu dalszego zurbanizowania osiedla, o co wnoszą inni właściciele działek z opracowywanego terenu. Zakres przedmiotowej procedury został zminimalizowany, w sposób taki, żeby w jak najmniejszym stopniu naruszyć własność wnoszącego zarzut. Podkreślono przy tym, że przeznaczenie ok. 300 m kw. działki będącej własnością skarżącego pod budowę drogi 19.KLn, jak również ok. 50 m kw. pod budowę drogi 11.KDx nie narusza w istotny sposób aktualnego zagospodarowania działki. Stwarza natomiast warunki dalszego jej podziału na działki budowlane. Organ planistyczny wskazał też, że o ważności projektowanego rozwiązania świadczy fakt, że większość właścicieli działek, przez które biegnie wspomniana droga 19.KLn akceptuje ją i oczekuje szybkiej realizacji. Natomiast projektowana droga 11.KDx biegnie śladem drogi terenowej nieutwardzonej aktualnie istniejącej w terenie od wielu lat, stanowiąc dojazd do istniejących domów, a w przyszłości do Projektowanej zabudowy jednorodzinnej. Odnosząc się do kwestii podniesionej w zarzucie, dotyczącej braku konsultacji treści projektu planu z właścicielami działek, Rada Miejska stwierdziła, że powyższe jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że cała procedura planistyczna jest jawna, począwszy od ogłoszenia w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na indywidualnych zawiadomieniach na piśmie wszystkich właścicieli nieruchomości, których interes prawny może być naruszony w drodze ustaleń planu. Charakter społecznej konsultacji ma publiczne wyłożenie projektu planu, z którym każdy może w oznaczonym terminie się zapoznać. Skutkiem tego może być złożenie protestu lub zarzutu, które następnie podlegają rozpatrzeniu przez właściwe organy. Z powyższego wynika - w ocenie organu planistycznego, że w tej części zarzut można uznać za bezzasadny. Podniesiono, że plan zagospodarowania przestrzennego jest instrumentem, przy pomocy którego gmina kształtuje politykę przestrzenną do czego jest zobligowana poprzez art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym dotyczące planowania, tworzenia i budowania poprawnych rozwiązań komunikacyjnych, zapewniających ład przestrzenny oraz bezpieczeństwo ludzi i mienia przy jak najbardziej racjonalnym wykorzystaniu terenu należącego do skarżącej. Uwzględniono również treść art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z którego wynika obowiązek zagwarantowania w prawie inwestycyjnym (pochodnym do procesu planistycznego) dostępu do drogi publicznej osobom trzecim. Skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.K. podnosząc, że nowo projektowane drogi "kroją" bezzasadnie działkę skarżącego i niszczą nowe ogrodzenie. Ponadto droga niszcząca ogrodzenie przebiega w odległości 4m od domu skarżącego i jest wytyczona pomiędzy budynkami odległymi od siebie o 6m. Skarżący podnosi też, że na jego terenie nie został zaprojektowany ani jeden dom. Skarżący wskazuje, że "nowe domy są zaprojektowane zbyt blisko słupów wysokiego napięcia", gdzie powinna być strefa ochronna. Podtrzymując argumentację przedstawioną w zarzucie skarżący podnosi, że ustalenia dotychczasowego planu są prawidłowe i nie ma potrzeby ich zmieniać. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w T. wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej wyjaśniono, że nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że zniszczone zostanie całe ogrodzenie. Ogrodzenie będzie musiało być przebudowane na odcinku około 35 metrów czyli na części całego 100 metrowego ogrodzenia. Nieprawdziwym argumentem strony jest również to, że na swoim terenie nie ma ani jednego projektowanego domu. Tylko w jednym przypadku budowa wolnostojącego domu będzie musiała nastąpić po scaleniu jego działki z działką sąsiada, natomiast w pozostałych trzech przypadkach domy będą mogły być posadowione wyłącznie na działce wnoszącego skargę. Jednakże ze względu na konfigurację działki (długa i wąska) będzie to teren budownictwa mieszkaniowego Jednorodzinnego o bliźniaczym charakterze zabudowy. Organ planistyczny wskazał, że istotnie projektowana droga 11.KDx przebiega w odległości około 4 m od domu wnoszącego skargę, a nie jak to jest napisane w skardze mniej niż 4 m. Prawdą jest, że odległość między domami przy wlocie Projektowanej drogi 11.KDx do ulicy B. wynosi 6 m, jednakże jest to Prawidłowe dla zlokalizowania w tym miejscu ciągu pieszo jezdnego o szerokości 4.5 w liniach rozgraniczających. Będzie to ciąg pieszo-jezdny o lokalnym zasięgu obsługi i małej intensywności komunikacyjnej, pełniący rolę dojazdu i dojścia dla projektowanych domów. Jednokierunkowość projektowanego ciągu pieszo-jezdnego nie musi oznaczać uciążliwości dla skarżącego, ponieważ nie wiadomo dzisiaj jaki będzie kierunek tej drogi, a nadto różnice w dojazdach od ul. B. do posesji wnoszącego skargę są nieznaczne. Wskazano, że błędną jest podawana przez skarżącego odległość 1 km od jego domu do ul. B. przy niekorzystnych rozwiązaniach kierunkowości projektowanej drogi 11 .KDx. Otóż przy założeniu, że będzie to kierunek od osiedla do ul. B., wówczas do pokonania będzie odległość około 100 m, natomiast przy kierunku od ul. B. w głąb osiedla, żeby dojechać do ul. B. trzeba pokonać maksymalnie około 250 m. Nie jest to zbyt duża uciążliwość zważywszy, że zmiana organizacji ruchu bardzo poprawi stan bezpieczeństwa komunikacyjnego w osiedlu. Nieprawdą jest również - w ocenie organu - że zdecydowana większość z nowo projektowanych domów zlokalizowana jest zbyt blisko słupów wysokiego napięcia. Nowe domy projektowane są w terenie niezurbanizowanym w odpowiednio dużej i prawidłowej odległości od linii wysokiego napięcia. Projekt planu przewiduje strefę oddziaływania pola elektromagnetycznego od linii wysokiego napięcia, która jest wrysowana w projekcie planu i przeznaczona pod zieleń izolacyjną. Z projektu planu jednoznacznie wynika, że żaden budynek mieszkalny nie będzie realizowany ani pod linią WN ani w strefie od tej linii wyznaczonej w projekcie planu. Projekt był również uzgodniony i zaopiniowany przez Zakład Energetyczny - [...] S.A. Podniesiono, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania zapewniają właściwą obsługę komunikacyjną tego terenu, uwzględniając potrzeby społeczności lokalnej, dla której istnienie tych dróg jest istotnym i koniecznym warunkiem w procesie otrzymania decyzji administracyjnej - pozwolenie na budowę, gdyż otrzymanie takiego pozwolenia w terenach budowlanych warunkowane jest posiadaniem możliwości dojazdu do działek (art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego). Nie jest także - zdaniem organu - uzasadniony zarzut strony, że nie ma potrzeby projektowania dużej ilości dróg, ponieważ skarżący posiada bardzo małą działkę, na której nie może wybudować domu. Odnosząc się do tego problemu stwierdzono, że działka skarżącego nie jest mała, tylko jest działką bardzo długą o wąskim trakcie, co uniemożliwia budowę domów wolnostojących. Jednakże, co ilustruje część graficzna projektu planu, można budować na niej domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej, które właśnie dzięki nowym drogom będą posiadać dojazdy z dróg publicznych, co jest warunkiem koniecznym dla otrzymania pozwolenia na budowę w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stworzenie właściwego układu komunikacyjnego wiąże się ze spełnieniem wymogów prawa oraz gwarancji sprawnego i bezpiecznego ruchu samochodowego i pieszego. Taki charakter ma droga osiedlowa o symbolu 19.KLn, która jest podstawowym elementem układu komunikacyjnego w projekcie planu osiedla G. Stanowi ona kontynuację połączeń od ulicy B. poprzez ulicę M. w kierunku centralnie położonych obszarów osiedla. Droga ta będzie obsługiwać komunikacyjnie obszar o możliwościach zabudowy do ok. 35 budynków. Taka lokalizacja stanowi jedyną możliwość rozwiązania problemów komunikacyjnych w tej części obszaru objętego zmianą planu, gdyż ze względu na istniejący układ komunikacyjny każde inne rozwiązanie jest nieefektywne i nie pozwalające racjonalnie wykorzystać teren Pod zamierzone w projekcie planu przeznaczenie terenów. Podniesiono, że wytyczenie drogi w proponowanym lub bardzo podobnym przebiegu jest kontynuacją działań planistycznych od wielu lat, począwszy od planów szczegółowych poprzez aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, aż do dzisiejszego projektu planu. Projektowane drogi o symbolach 11.KDx i 19.KLn są koniecznym elementem powstałego na obszarze G. układu komunikacyjnego. Drogi te stanowią niezbędną część tego układu łączącego się z ulicą B., przy czym zasadniczym elementem tego układu na nowo tworzonym obszarze budowlanym stanowi droga 19. KLn. Jak bowiem powyżej stwierdzono droga ta będzie obsługiwać komunikacyjnie obszar o możliwościach zabudowy do ok. 35 budynków, co stanowi obszar o potencjalnie największych możliwościach inwestycyjnych. Dlatego też zarzut o braku uzasadnienia dla dokonywanych zmian - ponieważ obowiązujący plan jest bardzo dobry - jest bezzasadny, zwłaszcza że obowiązujący w dniu składania skargi miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta T. pochodzący z 1991r. z dniem 31 grudnia 2003r. utracił swoją ważność. Dlatego też zarzut o braku zasadności dokonywania zmian stał się bezpodstawny ze względu na skutki wynikające z nowego stanu prawnego (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Teren objęty zaskarżoną uchwałą nie ma planu, co oznacza, że jego uchwalenie jest ważne społecznie, gdyż znacznie skróci to procesy budowlane. W zakresie zarzutu braku zapewnienia skarżącemu udziału w tworzeniu projektu planu, organ planistyczny stwierdził, że również i ten zarzut jest bezzasadny. Udział zainteresowanych w tym postępowaniu reguluje art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a polega on na zawiadomieniu ich o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie poprzez ogłoszenia prasowe, ogłoszenia w miejscach publicznych, indywidualne zawiadomienia każdorazowo skierowane bezpośrednio do uczestników postępowania. Jawność tej procedury polega również na publicznym wyłożeniu projektu planu w terminie i miejscu publicznie oznaczonym. Udział mieszkańców w procedurze tworzenia projektu planu polega na prawie do składania wniosków, zarzutów i protestów, a skarżący skorzystał z możliwości wniesienia zarzutu. Akta sprawy wskazują na to, że wszystkie te powinności Gmina Miasta T. wykonała. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie Rada Miejska w T. rozpatrując wniesiony zarzut dokonała szczegółowej analizy stanu faktycznego sprawy poprzez ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania terenu należącego do strony i zbadania zgłoszonych przez nią postulatów. Wyniki tej analizy zostały przedstawione w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej uchwały. Organ dokonał również badania prawnego wniesionego zarzutu wskazując na to, iż projektowane zmiany przyczynią się do powstania korzystnych rozstrzygnięć przestrzennych. Zapewnione zostaną właściwe warunki dotychczasowego i przyszłościowego użytkowania i wykorzystania terenu. Spełnione zostaną w tym obszarze wymogi art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące właściwego organizowania przestrzeni poprzez stworzenie wzajemnie uporządkowanych relacji funkcjonalno-użytkowych i estetycznych. Organ planistyczny podnosi, że zaskarżona uchwała zgodna jest z treścią art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zawiera ona uzasadnienia faktyczne (wynik wnikliwego wyjaśniania wszystkich aspektów sprawy) i prawne (motywacja legalna zajętego stanowiska ze wskazaniem braku możliwości uwzględnienia postulatów strony). Nadto, podjęcie zaskarżonej uchwały poprzedzone zostało przeprowadzeniem procedury planistycznej w części wymienionej art. 18 ust. 2 pkt 1-9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności poprzez dokonania stosownych ogłoszeń i zawiadomień, dokonanie uzgodnień z organami oraz wyłożenie projektu planu wraz z prognozą oddziaływania łanu na środowisko przyrodnicze. Na rozprawie w dniu 12 września 2005r. skarżący nie stawił się. Radca prawny B.B. - pełnomocnik Prezydenta Miasta T. wnosiła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów Planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...] należy przytoczyć i podzielić ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 2003r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym plan jest przygotowywany na podstawie władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - przede wszystkim uzasadnienie prawne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treści uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie pozwala to na zweryfikowanie poprawności postępowania poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i samego rozstrzygnięcia. Nie można także ustalić legitymacji T.K. do złożenia zarzutu do projektu planu, gdyż w aktach brakuje dokumentacji pozwalającej ustalić, że ma on tytuł prawny do działki nr "1", obręb [...] położonej w T., a tylko wtedy przysługiwałoby mu prawo złożenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba podkreślić, że protesty i zarzuty na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiły odrębne środki prawne służące kwestionowaniu ustaleń projektu planu, z którymi przepisy ustawy łączyły różne wymogi formalne i materialne, i które rodziły odmienne konsekwencje prawne. Z zastrzeżeniem wyżej wskazanego uchybienia w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej uchwały, stwierdzić należy, że ta część uzasadnienia odpowiada wymogom, jakie powinno spełniać uzasadnienie faktyczne, a zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Uzasadnienie to w jeszcze większym stopniu spełniałoby swoją funkcję, gdyby wyjaśnienia zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, organ planistyczny przedstawił już w tekście zaskarżonej uchwały. Jednakże prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu planu powinno obok uzasadnienia faktycznego zawierać również uzasadnienie prawne, a to uzasadnienie uchwały Rada Miejskiej w T. z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do literalnego przytoczenia kilku przepisów wybranych ustaw, tj. .art. 2 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Uzasadnienie takie niewątpliwie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Nie można na jego podstawie ustalić, czy organ planistyczny prawidłowo rozpatrzył okoliczności podniesione w zarzucie oraz czy zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut, gdyż nie przedstawiono argumentacji prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego, a argumentacja faktyczna jest we wskazanym wyżej zakresie niepełna. W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i Prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że w prowadzonej przez Radę Miejską w T. procedurze planistycznej zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2003r. sygn. akt: II SA/Kr 2076/02 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania NSA była uchwała odrzucająca poprzedni zarzut T.K., a przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest uchwała odrzucająca zarzut z dnia 30 kwietnia 2003 r. Oznacza to, że w obecnej sytuacji, gdy stwierdzono nieważność dwóch uchwał odrzucających odrębne zarzuty do projektu planu, na organie planistycznym spoczywa obowiązek rozpatrzenia obydwu zarzutów złożonych przez T.K. w toku procedury planistycznej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna i art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.