I OSK 1310/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz (spr.), Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Warmińsko-Mazurskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 września 2005r. sygn. akt II SA/Ol 412/05 w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Braniewie z dnia 2 lutego 2005 r. Nr XXVI/126/05 w przedmiocie regulaminu nagród dla nauczycieli za osiągnięcia dydaktyczno-opiekuńczo-wychowawcze 1. oddala skargę kasacyjna, 2. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz Rady Miejskiej w Braniewie 718,24 zł (słownie: siedemset osiemnaście złoty i dwadzieścia cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 9 IX 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 412/05 oddalił skargę Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Braniewie z 2 II 2005 r. nr XXVI/126/05 w przedmiocie regulaminu nagród dla nauczycieli za osiągnięcia dydatkowyczno-opiekuńczo-wychowawcze. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że Rada Miejska w Braniewie podjęła w dniu 2 II 2005 r. uchwałę w sprawie wprowadzenia Regulaminu nagród dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach i przedszkolach prowadzonych przez Gminę Miasto Braniewo za ich osiągnięcia dydaktyczno-opiekuńczo-wychowawcze. Uchwałę tą podjęto na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 1 i art. 49 ust. 2 ustawy z 26 I 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym. W dniu 29 IV 2005 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski działając na podstawie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały. Zarzucił, iż w § 4 tej uchwały rada gminy zadecydowała o jej wejściu w życie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Zdaniem skarżącego przyjęty tryb wejścia w życie zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z postanowieniami art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z 20 VII 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718). Stosownie do powołanych przepisów akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące są obowiązkowo ogłaszane w dziennikach urzędowych i wchodzą w życie w terminie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt określi termin dłuższy. Przedmiotowa uchwała nie jest jednak – zdaniem skarżącego – aktem normatywnym w rozumieniu art. 4 powołanej ustawy, nie jest bowiem aktem powszechnie obowiązującym o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Jest ona adresowana do organów podporządkowanych – dyrektorów gminnych jednostek organizacyjnych, którzy ustalają wynagrodzenia nauczycieli. Jej adresatem nie jest abstrakcyjny krąg mieszkańców wspólnoty samorządowej, gdyż dyrektor szkoły czy przedszkola prowadzonego przez gminę będzie obowiązany do jej realizacji w zakresie swojej właściwości. Uchwała taka nie stanowi przepisów powszechnie obowiązujących w rozumieniu art. 40 ustawy o samorządzie gminnym (vide: uchwała SN z 18 XII 1992 r., III AZP 30/92, OSNCP 1993, nr 7–8, poz. 122). Ponieważ wejście w życie aktu normatywnego przekłada się na ważność aktu jako całości, zasadny jest wniosek o stwierdzenie nieważności całej uchwały Rady Miejskiej w Braniewie z 2 II 2005 r. nr XXVI/126/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego za zasadną. Sąd podkreślił, iż istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy charakteru prawnego zaskarżonej uchwały podjętej w sprawie ustalenia regulaminu nagród dla nauczycieli (...) na podstawie art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Karty Nauczyciela, które to przepisy stanowiły podstawę prawną uchwały. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 26 I 1982 r. Karta Nauczyciela w brzmieniu nadanym ustawą z 15 VII 2004 r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 179, poz. 1845) tworzy się specjalny fundusz na nagrody dla nauczycieli za ich osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze: 1) w budżetach organów prowadzących szkoły w wysokości co najmniej 1% planowanych rocznych wynagrodzeń osobowych, z przeznaczeniem na wypłaty nagród organów prowadzących szkoły i dyrektorów szkół. Organy prowadzące szkoły ustalają kryteria i tryb przeznaczania nagród dla nauczycieli ze środków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 uwzględniając w szczególności osiągnięcia w zakresie pracy dydaktyczno-wychowawczej, pracy opiekuńczo-wychowawczej oraz realizacji innych zadań statutowych szkoły, sposób podziału środków na nagrody organów prowadzących szkoły i dyrektorów szkół, tryb zgłaszania kandydatów do nagród oraz zasadę, że nagroda może być przyznana nauczycielowi po przepracowaniu w szkole co najmniej roku (ust. 2). Wobec powyższego poszczególne składniki wynagrodzenia nauczyciela – m.in. nagrody za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze określa: 1) bądź minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w drodze rozporządzenia (art. 49 ust. 3 Karty Nauczyciela), 2) bądź organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego w drodze uchwały odpowiednio: rady gminy, powiatu, sejmiku województwa (art. 91d pkt 1 Karty nauczyciela w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym). Mając na uwadze okoliczności, iż wynagrodzenie nauczycieli – obejmujące także system nagród – stanowi integralną całość nie można zdaniem Sądu przyjąć stanowiska, że niektóre ze składników wynagrodzenia dla określonej kategorii nauczycieli są ustalane przepisem prawa – rozporządzeniem właściwego ministra, niektóre zaś w drodze uchwały określonej mianem regulaminu niemającego charakteru aktu normatywnego. W ocenie Sądu regulamin nagradzania nauczycieli określony przez organ prowadzący szkołę, będący jednostką samorządu terytorialnego ma charakter aktu prawa miejscowego w rozumieniu przepisów ustaw samorządowych. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja aby część składników wynagrodzenia nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego była ustalana w drodze aktu normatywnego określonego zbiorczo jako "akt prawa miejscowego", zaś inne – nagrody – były ustalane w drodze uchwały, której odmówionoby charakteru aktu prawa miejscowego. Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości Sądu charakter prawny regulaminu wynagradzania (art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela) nauczycieli ustalany w formie uchwały przez organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, który jest aktem prawa miejscowego. Sąd zauważył, że wprawdzie kwestia charakteru prawnego uchwał stanowiących regulaminy nagradzania nauczycieli nie była pierwotnie w orzecznictwie sądowym postrzegana jednolicie, to wskazać należy na uchwałę skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 IX 2001 r. sygn. akt OPS 7/01 (ONSA 2002, nr 1, poz. 8), w której stwierdzono m.in., że regulamin, o którym mowa w art. 30 ust. 6 ustawy z 26 I 1982 r. Karta Nauczyciela, ma charakter prawa miejscowego w rozumieniu przepisów ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z 5 VI 1998 r. o samorządzie powiatowym i ustawy z dnia 5 VI 1998 r. o samorządzie województwa. Powyższe stanowisko znalazło powszechną akceptację w orzecznictwie NSA (vide: wyrok NSA z 20 III 2001 r. sygn. akt II SA 109/01, wyrok z 10 VII 2001 r. sygn. akt SA/Wr 2729/00 OSS 2002, nr 1, poz. 19, wyrok WSA w Opolu z 22 VI 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 2566/03) jak również – Sąd Najwyższy w wyroku z 14 X 2004 r. sygn. I PZP 7/04 (opubl. "Wspólnota" 2004, nr 23, s. 54) podzielił pogląd, że regulamin wynagradzania nauczyciela szkoły samorządowej ma charakter prawa miejscowego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę także stanął na stanowisku, że regulamin wynagradzania nauczycieli, uchwalony przez organ prowadzący szkołę, na podstawie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela ma charakter prawa miejscowego, a wobec tego także uchwała ustalająca kryteria i tryb przyznawania nagród dla nauczycieli na podstawie art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela ma charakter aktu prawa miejscowego. Każdy bowiem akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nieodnoszące się do indywidualnie oznaczonego podmiotu, lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) i abstrakcyjnym (czyli nie są konsumowane przez jednokrotne zastosowanie, lecz mogące być wykorzystane w nieograniczonej liczbie przypadków w przyszłości) wydany przez ustawowo wskazany organ administracji, staje się aktem normatywnym należącym do prawa miejscowego. Powyższemu kryterium odpowiada właśnie uchwała ustalająca regulamin nagród dla nauczycieli, bowiem jak słusznie podniósł organ gminy adresatami tej uchwały nie są dyrektorzy szkół i przedszkoli prowadzonych przez Gminę Miejską Braniewo lecz wszyscy nauczyciele zatrudnieni w tych placówkach, jak również ci, którzy podczas obowiązywania tej uchwały zostaną w nich zatrudnieni, co świadczy o generalnym charakterze uchwały, zaś o jej abstrakcyjnym charakterze świadczy okoliczność, że normy w niej określone będą konsumowane nie przez jednokrotne zastosowanie, lecz będą wykorzystane w nieograniczonej liczbie przypadków. Fakt, że regulaminy nagradzania nauczycieli są podejmowane na podstawie upoważnień ustawowych i w ich granicach kwalifikując je właśnie jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 94 ustawy z 2 IV 1997 r. Konstytucja RP (Dz.U. Nr 78, poz. 483). Przyjęcie, że regulamin nagród dla nauczycieli jest przepisem prawa miejscowego obowiązującym na obszarze jednostki samorządu terytorialnego przesądza o kompetencjach i proceduralnych aspektach ich stanowienia i ogłaszania. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Rada Miejska w Braniewie prawidłowo uznała uchwałę w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli za akt prawa miejscowego i stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z 20 VII 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.) dokonała jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego ze wskazaniem, iż uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia we wskazanym publikatorze. Obowiązek ogłaszania aktów normatywnych został wyrażony wprost w art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Natomiast zgodnie z treścią art. 42 ustawy o samorządzie gminnym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z 20 VII 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził aby § 4 zaskarżonej uchwały dotyczący jej wejścia w życie naruszał art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ww. ustawy z 20 VII 2000 r. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę kasacyjną wniósł Wojewoda Warmińsko-Mazurski reprezentowany przez radcę prawnego E. O. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię: 1) art. 93 Konstytucji RP, 2) art. 49 ust. 2 ustawy z 26 I 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.), 3) art. 4 ust. 1 ustawy z 20 VII 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.), 4) art. 41 ust. 1 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) polegającą na przyjęciu, że ustalony przez radę gminy regulamin nagród dla nauczycieli, o którym mowa w art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela stanowi akt prawa miejscowego. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności uchwały nr XXVI/126/05 Rady Miejskiej w Braniewie z 2 II 2005 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że uchwała ustalająca kryteria i tryb przyznawania nagród dla nauczycieli na podstawie art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela ma charakter prawa miejscowego. Według Sądu jest to akt o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, bowiem adresatami tej uchwały nie są dyrektorzy szkół i przedszkoli lecz wszyscy nauczyciele zatrudnieni w tych placówkach, jak również ci, którzy podczas obowiązywania tej uchwały zostaną w niej zatrudnieni. Świadczy to o generalnym charakterze tej uchwały, zaś o jej abstrakcyjnym charakterze świadczy to, że normy w niej określone będą konsumowane nie przez jednokrotne zastosowanie, lecz będą wykorzystane w nieograniczonej liczbie przypadków. Wnoszący skargę kasacyjną z tym stanowiskiem Sądu nie zgadza się. Konstytucja RP dzieli źródła prawa na dwie kategorie: źródła prawa powszechnie obowiązującego (art. 87) oraz akty o charakterze wewnętrznym (art. 93). Kwestią tą zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z 1 XII 1998 r. K 21/98, OTK 1998, nr 7, poz. 116 stwierdził, że "Akty powszechnie obowiązującego prawa charakteryzują się tym, że mogą regulować postępowanie wszelkich kategorii adresatów: wszystkich obywateli, organów państwowych, wszelkich instytucji i organizacji publicznych i prywatnych. Natomiast (...) aktów prawa wewnętrznego dotyczy art. 93 Konstytucji". W dalszej części uzasadnienia TK stwierdza, że "(...) art. 93 nie dokonał wyczerpującego wyliczenia wszystkich aktów wewnętrznych, jakie mogą być wydawane pod rządami Konstytucji z 1997 r. a więc, że co do formy i uprawnionych podmiotów nie zamknął katalogu aktów prawa wewnętrznego. uzupełnienie katalogu aktów wewnętrznych może natomiast następować zarówno z mocy wyraźnych postanowień konstytucyjnych, jak i z mocy postanowień ustawowych, które do wydawania takich aktów mogą upoważniać, gdy respektują one ogólną zasadę podległości organizacyjnej adresata aktu w systemie organów państwowych. Tylko taka wykładnia odpowiada, zdaniem TK istocie aktów prawa wewnętrznego i potrzebom funkcjonowania aparatu państwowego". I tak akty wewnętrzne mieścić się muszą w modelu określonym w art. 93 Konstytucji. Przepis ten stanowi bowiem nie tylko podstawę do wydawania uchwał przez Radę Ministrów oraz zarządzeń przez premiera i ministrów, ale też traktowany być musi jako ustanawiający ogólny – i bezwzględnie wiążący – model aktów o charakterze wewnętrznych. Każdy taki akt może bowiem obowiązywać tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu ten akt (art. 93 ust. 1), każdy może być wydany tylko na podstawie ustawy (art. 93 ust. 2), każdy podlega kontroli co do jego zgodności z powszechnie obowiązującym prawem (art. 93 ust. 3), żaden nie może stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów (art. 93 ust. 2). Za podstawowy element tego modelu trzeba uznać zakres aktu wewnętrznego, który w żadnym wypadku nie może dotyczyć jakichkolwiek podmiotów, które nie są podległe organowi wydającemu taki akt. Z uzasadnienia powyższego wyroku TK wynika, że przez kryterium "podległości", od spełnienia którego zależy dopuszczalność stanowienia aktów prawa wewnętrznego pod adresem danego organu należy rozumieć bardzo szeroko – nie tylko jako podległość organizacyjną, ale jako wszelki układ stosunków między organami. Z tego względu skarżący uważał, że konstytucyjny model aktu wewnętrznego odpowiada ujęciu doktrynalnemu jak i orzeczniczemu aktu normatywnego kierownictwa wewnętrznego. Takim aktem – w ocenie organu – jest regulamin, o którym mowa w skardze. Jest on adresowany do organów podporządkowanych – dyrektorów gminnych jednostek organizacyjnych, którzy ustalają wynagrodzenie nauczycieli. Jego adresatem nie jest abstrakcyjny krąg mieszkańców wspólnoty samorządowej, gdyż to dyrektor szkoły czy przedszkola prowadzonego przez gminę obowiązany jest do jego realizacji w zakresie swej właściwości. Nie ma tu więc skuteczności erga omnes, będącej cechą aktu prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Miasta Braniewo wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 września 2005 r., o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Kwestionowana przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego uchwała nr XXVI/126/05 Rady Miejskiej w Braniewie z 2 lutego 2005 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu nagród dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach i przedszkolach prowadzonych przez Gminę Miasto Braniewo za ich osiągnięcia dydaktyczno-opiekuńczo-wychowawcze, która została oparta na przepisach art. 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.) jest aktem prawa miejscowego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej akt ten zawiera normy prawne o charakterze generalno-abstrakcyjnym i stąd nie może być uważany za akt kierownictwa wewnętrznego. Akt wewnętrzny charakteryzuje się tym, że jest on skierowany tylko do jednostek organizacyjnie podporządkowanych organowi akt ten wydającemu. Nie można tego odnieść, zdaniem Sądu, do przedmiotowej uchwały. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż adresatami tej uchwały nie są dyrektorzy szkół i przedszkoli – gminnym – funkcjonujących na terenie Gminy Miasto Braniewo. Wprawdzie przy realizacji regulaminu w praktyce podmioty te będą odgrywały znaczącą rolę ale nie przesądza to o charakterze omawianego aktu jako aktu kierownictwa wewnętrznego. Zarówno z treści § 1 przedmiotowej uchwały jak i stanowiącego do niej załącznika Regulaminu określającego tryb i kryteria przyznawania nagród dla nauczycieli ze specjalnego funduszu nagród za ich osiągnięcia dydaktyczno-opiekuńczo-wychowawcze wynika, że uchwała ta przede wszystkim jest skierowana do nauczycieli zatrudnionych w szkołach i przedszkolach prowadzonych Gminę Miasto Braniewo, a także również do tych osób, które w trakcie jej obowiązywania podejmą pracę w tych placówkach jako nauczyciele. Akt ten reguluje na terenie miasta Braniewa sytuację prawną nauczycieli zatrudnionych w szkołach i przedszkolach prowadzonych przez Gminę Miasto Braniewo w zakresie nagród. Zwrócić należy uwagę, że art. 49 w ust. 1 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela zobowiązuje do utworzenia specjalnego funduszu na nagrody dla nauczycieli za ich osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze: 1) w budżetach organów prowadzących szkoły, 2) w budżetach wojewodów oraz 3) w budżecie ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, a w ust. 2 zobowiązuje organy prowadzące szkoły do ustalenia kryteriów i trybu przyznawania nagród dla nauczycieli ze środków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zaś w ust. 3 zobowiązuje ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania do określenia trybu i kryteriów przyznawania nagród ze środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 (z budżetu wojewodów i budżetu ministra) przy czym minister czyni to w drodze rozporządzenia. Tak więc tryb i kryteria przyznawania nagród nauczycielom ze środków wydzielonych z budżetu wojewodów i ministra regulowane są przepisami prawa powszechnie obowiązującego w randze rozporządzenia. Nie ma żadnych podstaw do tego by uznać, tak jak twierdzi Wojewoda Warmińsko-Mazurski, że podobne kryteria i tryb przyznawania nagród dla nauczycieli ustalane przez organ prowadzący szkołę, tyle że ograniczające się do jego właściwości miejscowej są aktem kierownictwa wewnętrznego a nie aktem prawa miejscowego. Przedmiotowa uchwała skierowana jest jak zaznaczono do nauczycieli (którzy nie są organizacyjnie podporządkowani Gminie Miasto Braniewo) i określa ich uprawnienie w zakresie nagród. Precyzuje ona przesłanki, których spełnienie warunkuje uprawnienie nauczyciela do uzyskania nagrody, a także wskazuje podmioty uprawnione do zgłaszania kandydatów do nagrody (dyrektor, rada pedagogiczna, rada rodziców, zakładowe organizacje związkowe). Charakter tego aktu wskazuje, że jest to akt prawa miejscowego. Stąd też zgodnie z art. 2 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 z późn. zm.) uchwała ta jako akt normatywny podlegała obowiązkowemu ogłoszeniu w dzienniku urzędowym a jej wejście w życie zgodne jest z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Z tych względów skargę kasacyjną Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.