II GSK 1/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. P. R. S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1531/05 w sprawie ze skargi Z. P. R. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 22 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie patentu postanawia oddalić skargę kasacyjną Sygn. akt II GSK 1/06 1 UZASADNIENIE Zaskarżonym. postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. P. R. S.A., uznając iż jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. W motywach postanowienia Sąd wyjaśnił, że pismem skierowanym do pełnomocnika skarżącej spółki, wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia określonych w wezwaniu braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono w dniu 24 sierpnia 2005 r., a uzupełnienie braków nastąpiło w dniu 1 września 2005 r., a zatem z uchybieniem terminu, co skutkowało odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ustawą procesową. Na to postanowienie Z. P. R. S.A, reprezentowane przez rzecznika patentowego, wniosły skargę kasacyjną zarzucając orzeczeniu: - naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy procesowej poprzez uznanie daty złożenia wymienionych w wezwaniu dokumentów i daty dokonania wymaganego wpisu jako jeden dzień po wyznaczonym terminie - naruszenie art. 65 § 2, art. 67 § 5 oraz art. 69 ustawy procesowej poprzez uznanie doręczenia wezwania za skuteczne. W uzasadnieniu postawionych zarzutów autor skargi kasacyjnej i równocześnie uprzedni adresat wezwania Sądu I instancji, podniósł, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi nie zostało jej skutecznie doręczone, gdyż w tym czasie przebywała na urlopie, a odbiór pisma "pokwitowała w dniu 24 sierpnia 2005 r. wspólniczka ze spółki cywilnej L.-P. ". Na skargę kasacyjną odpowiedział uczestnik postępowania - N.-I. C. D A. domagając się jej oddalenia i prezentując pogląd o skutecznym doręczeniu wezwania do uzupełnienia braków skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z niekwestionowanych ustaleń Sądu I instancji wynika, że skarga wniesiona do tego Sądu została podpisana przez rzecznika patentowego R. W.–S., powołującą się na to, że występuje w imieniu mocodawcy - Z. P. R. S.A. W tej sytuacji wezwanie do usunięcia braków skargi /polegające m.in. na braku pełnomocnictwa/ zostało skierowane do wskazanego w skardze pełnomocnika. W znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniu odbioru wezwania odnotowano, że doręczono je adresatowi w dniu 24 sierpnia 2005 r. i żaden zapis na tym dokumencie nie wskazuje na to, aby wezwanie "pokwitował" ktokolwiek inny niż R. W. -S. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania. Doręczenie nastąpiło bowiem zgodnie z art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ustawą procesową jak i § 4 ust. l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym /Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm./, który ma zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w oparciu o art. 65 § 2 ustawy procesowej. Okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej pozostają w oczywistej sprzeczności z danymi zawartymi w niekwestionowanym wszak przez stronę skarżącą pocztowym potwierdzeniu odbioru zarządzenia Sądu z dnia 19 sierpnia 2005 r. Zarządzenie to zostało doręczone adresatowi w dniu 24 sierpnia 2005 r., a wykonane w ósmym dniu od jego otrzymania. W myśl art. 58 ust 1 pkt 3 ustawy procesowej Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków. Ten obowiązek spoczywa na Sądzie zawsze wówczas, gdy strona uchybiła sądowemu terminowi, a jego zniesienie odnosi się jedynie do sytuacji, gdy uchybiony termin został na wniosek strony przywrócony, co w tej sprawie nie miało miejsca. Bezsporne uchybienie terminu obligowało zatem Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy procesowej. Z naprowadzonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy procesowej i w oparciu o art. 184 tej ustawy w zw. z jej art. 182 § 1 i 3 oddalił skargę kasacyjną.