I SA/Gl 1687/04

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Kołaczek – spr. Sędziowie : NSA Małgorzata Wolf-Mendecka Asr. Teresa Randak Protokolant: H. M. po rozpoznaniu w dniu [...]r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia należnego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w kwocie [...] zł H.K.. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności odniesiono się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wyjaśniono, że aktem notarialnym z dnia [...] 2000 r. Rep. Nr [...] H. i A. K. sprzedali posiadane na zasadzie wspólności ustawowej: - prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w Ś. ([...] nr [...]), - prawo użytkowania wieczystego działki gruntu o numerze [...] położonej w Oleśnie oraz prawo własności budynku stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności ([...] nr [...]), - część składową budynku w postaci myjni automatycznej oraz ruchomości w postaci urządzenia myjącego firmy [...] i kompresora. Z § 3 w/w umowy wynikało, iż łączna cena przedmiotu sprzedaży wynosiła [...] zł z tym, że prawo własności budynku i ruchomości wynosiły [...] zł, w tym podatek od towarów i usług [...] zł i prawo własności użytkowania wieczystego gruntu [...] zł. Z treści aktu notarialnego wynikało również, że prawo własności zabudowanej nieruchomości oraz prawo wieczystego użytkowania wieczystego działek zostały nabyte przez A. i H. K. umową sprzedaży z dnia [...] 1996 r. Po sprzedaży, w dniu [...] 2000 r., podatnicy złożyli oświadczenie, iż całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży tj. [...] zł przeznaczą w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ podatkowy ustalił, że w okresie dwóch lat od dnia przedmiotowej sprzedaży tj. do dnia [...] 2002 r. podatnicy ponieśli wydatki na spłatę kredytu mieszkaniowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie [...] zł. Na potwierdzenie powyższego przedłożyli umowę o kredyt na cele mieszkaniowe z dnia [...] 1996 r.. Z § 2 w/w umowy wynikało, że kredyt zaciągnięto na sfinansowanie inwestycji polegającej na dobudowie części mieszkalnej do istniejącego budynku na nieruchomości podatników, dla której prowadzona jest przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w L. księga wieczysta [...] nr [...]. Na podstawie przedłożonych faktur VAT ustalono, iż w okresie od [...] 2000 r. do [...] 2002 r. podatnicy wydatkowali sumę [...] zł na dobudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...]. Łączna wartość poniesionych wydatków na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyniosła [...] zł ([...] zł + [...] zł) z czego na H. K. przypada połowa poniesionych wydatków tj. [...] zł. W dalszej części uzasadnienia dodano, iż biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotem sprzedaży były również ruchomości organ podatkowy wyłączył ich wartość ([...] zł) z podstawy opodatkowania. Ustalono również, że koszty odpłatnego zbycia nieruchomości i ruchomości poniesione przez podatników wynosiły [...] zł. Wyliczono, że podstawa opodatkowania wynosiła [...] zł z czego na H. K. przypadała kwota [...] zł, którą pomniejszono o kwotę przychodu wydatkowaną przypadającą na podatnika w wysokości [...] zł. Wobec powyższego podstawa opodatkowania wyniosła [...] zł, od której obliczono 10% zryczałtowany podatek dochodowy w kwocie [...] zł. Organ podatkowy I instancji uznał, że odpłatne zbycie nie nastąpiło w ramach wykonywanej działalności gospodarczej ponieważ działalność prowadzona przez H. K. w 2000 r. nie miała w swoim zakresie obrotu nieruchomościami. Stwierdzono, że przedmiot sprzedaży był wykorzystywany przez H. K. przy prowadzeniu działalności gospodarczej i stanowił środek trwały firmy. Wobec powyższego przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania nie mogą być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik podatnika wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że organ podatkowy nie precyzuje przyczyny i podstawy prawnej wyeliminowania z rozliczenia podatkowego przedmiotowej transakcji w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem pełnomocnika, podstawa opodatkowania była także zawyżona o kwotę [...] zł. Brak również ujęcia w rozliczeniu kwot [...] zł i [...] zł. Ponadto poddał w wątpliwość fakt czy organ podatkowy ustalił stan prawny związany z objęciem majątku przez podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko w pierwszej kolejności przywołał treść art. 10 ust. 1 pkt 8 a i c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym, źródłem przychodów jest sprzedaż nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli sprzedaż nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania ustalono, iż przedmiot sprzedaży był wykorzystywany przez H. K. przy prowadzeniu działalności gospodarczej i stanowił środek trwały firmy. Stwierdzono, że organ podatkowy I instancji uznał, że odpłatne zbycie nie nastąpiło w ramach wykonywanej działalności gospodarczej ponieważ działalność prowadzona przez H. K. w 2000 r. nie miała w swoim zakresie obrotu nieruchomościami. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej nie będących nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8. Stwierdził, że z powyższego wynika, iż przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości i prawa wieczystego użytkowania gruntu nie mogły być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodu ze sprzedaży lub zamiany nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami z innych źródeł. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że podatek, o którym mowa, ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10% uzyskanego przychodu. Podatek ten jest płatny bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika, chyba, że podatnik w tym samym terminie złoży oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 a ustawy. Z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika natomiast, że przychodem ze sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Organ odwoławczy zauważył, że zgodne z powołanym wyżej przepisem wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a i c w części wydatkowanej na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia stanu prawnego związanego z objęciem majątku podatnika w wyniku spadku lub darowizny, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z treści decyzji organu I instancji wynika, że ustaleń w tym zakresie dokonano na podstawie przedłożonego przez podatników aktu notarialnego z dnia [...] 2000 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że błędem jest stwierdzenie przez organy podatkowe, iż podmiot gospodarczy za jaki uważa się H. K., nie miał w swoim zakresie prowadzenia działalności gospodarczej obrotu nieruchomościami. Wyraził pogląd, że żaden przepis prawa w przypadku zbycia środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej nie nakłada na niego obowiązku posiadania wpisu o takim charakterze w zaświadczeniu o działalności gospodarczej. Stwierdził, że każdy podmiot gospodarczy ma prawo zbyć składnik majątku trwałego, wyposażenia jako w wykonaniu czynności jednorazowej i nie o charakterze ciągłym. Zarzucił, że organ podatkowy nie wyjaśnił i nie podał podstaw prawnych do takiego stosowania prawa, co jest rażącym naruszeniem zasad postępowania podatkowego. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika, naruszono zasady postępowania dowodowego określone w art. 180 oraz art. 120, 121, 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając zarzut pominięcia przez organy podatkowe konkretnych wydatków, które winny zmniejszać podstawę opodatkowania podniósł, że część tych środków trwałych była zakupiona w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej, część z nich była modernizowana. Znacząca wartość w tym majątku była inwestycją w środki trwałe a potwierdzają ją nakłady finansowe, które stanowiły kredyt inwestycyjny. Podniósł, że podatnik w prowadzonej działalności nie rozliczał poniesionych nakładów finansowych i obciążeń w postaci odsetek od kredytu inwestycyjnego w kwocie [...] zł dotyczącego myjni w O.. W zakończeniu skargi stwierdził, że w interpretacji sprawy opierał się na stanowisku Ministra Finansów określonym w szeregu pismach ( z dnia [...] 2003 r. [...], z dnia [...] 2004 r. [...], z dnia [...] 2002 [...]). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izba Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zważyć należy, że zasadniczy spór dotyczy pojęcia przychodu ze sprzedaży spornej nieruchomości. Pełnomocnik podatników sformułował pogląd, że żaden przepis prawa w przypadku zbycia środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej nie nakłada na podatnika obowiązku posiadania wpisu o takim charakterze w zaświadczeniu o działalności gospodarczej. Stwierdził, że każdy podmiot gospodarczy ma prawo zbyć składnik majątku trwałego, wyposażenia jako w wykonaniu czynności jednorazowej i nie o charakterze ciągłym. W konsekwencji przychód ze sprzedaży spornej nieruchomości jest przychodem z działalności gospodarczej. Organy podatkowe nie kwestionowały, iż sporna nieruchomość stanowiła środek trwały i miała służyć prowadzonej działalności. Uznały natomiast, że odpłatne zbycie nie nastąpiło w ramach wykonywanej działalności gospodarczej ponieważ działalność prowadzona przez H. K. w 2000 r. nie miała w swoim zakresie obrotu nieruchomościami. Stwierdzić trzeba, iż stanowisko organów podatkowych prawa nie narusza. Sprzedaż w wykonaniu działalności gospodarczej to czynność prawna stanowiąca realizację przedmiotu działalności gospodarczej. Innego rodzaju sprzedaż, podobnie jak szereg innych czynności prawnych i faktycznych niezbędnych lub gospodarczo uzasadnionych w prowadzeniu działalności gospodarczej, jeżeli nie stanowi realizacji przedmiotu działalności podmiotu gospodarczego - nie następuje w wykonaniu tej działalności, ale tylko w związku z nią, czego art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie obejmuje, (tak wyroki NSA z 28 VIII 1997 r., sygn. I SA/Łd 641/96, z 1 X 2003 r., sygn. I SA/Gd 2219/00 opubl. POP 2004/1/12). Okoliczność, że skarżący prowadzili działalność gospodarczą nie wpływa na to, iż w zakresie i przedmiocie ich działalności nigdy nie znajdował się obrót nieruchomościami. Prawidłowo zatem organy podatkowe zakwalifikowały sprzedaż nieruchomości będącej składnikiem majątku wspólnego małżonków do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Znajduje to też podstawę w art. 14 ust. 2 pkt 1. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będące nieruchomościami lub prawami, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 i jako taki podlega opodatkowaniu w trybie art. 28 tej ustawy - jeśli sprzedaż nastąpiła przed upływem 5 lat od nabycia tej nieruchomości. Powyższe ustalenia wskazują więc na obowiązek podatników wynikający z art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli opodatkowanie dochodu ze sprzedaży lub zamiany nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) bez wezwania w terminie 14 dni od dnia dokonania sprzedaży, chyba że podatnik w tym terminie złoży oświadczenie, że przychód uzyskany ze sprzedaży wyda na cele określone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a), tj., gdy zostanie wydatkowany na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub na nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Po sprzedaży, w dniu [...] 2000 r., podatnicy złożyli oświadczenie, iż całą kwotę uzyskaną ze sprzedaży tj. [...] zł przeznaczą w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy podatkowe ustaliły, że w okresie dwóch lat od dnia przedmiotowej sprzedaży tj. do dnia [...] 2002 r. podatnicy ponieśli wydatki na spłatę kredytu mieszkaniowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie [...] zł, wydatkowali sumę [...] zł na dobudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...]. Łączna wartość poniesionych wydatków na cele wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyniosła [...] zł ([...] zł + [...] zł) z czego na H. K.przypadła połowa poniesionych wydatków tj. [...]zł. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotem sprzedaży były również ruchomości organy podatkowe prawidłowo wyłączyły ich wartość ([...]zł) z podstawy opodatkowania. Ustalono również, że koszty odpłatnego zbycia nieruchomości i ruchomości poniesione przez podatników wynosiły [...] zł. Wyliczono, że podstawa opodatkowania wynosiła [...] zł z czego na H. K. przypadała kwota [...] zł, którą pomniejszono o kwotę przychodu wydatkowaną przypadającą na podatnika w wysokości [...] zł. Wobec powyższego podstawa opodatkowania wyniosła [...] zł, od której obliczono 10% zryczałtowany podatek dochodowy w kwocie [...] zł. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów Sąd stwierdził, że ocena dowodów jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (tak B. Adamiak w "Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996 r. str.376-378). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do wszystkich, zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń i powołanych przez nią dowodów. Mając na uwadze przedstawione w zaskarżonej decyzji wyliczenie podstawy opodatkowania należy uznać, że zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia przez organy podatkowe "poniesionych nakładów finansowych i obciążeń w postaci odsetek od kredytu inwestycyjnego w wartości ponad [...] zł" należy uznać za chybiony, zwłaszcza, że pełnomocnik nie przedstawił żadnego wyliczenia w tym zakresie. Kolejny zarzut dotyczył "niewyjaśnienia stanu prawnego związanego z objęciem majątku podatnika w wyniku spadku lub darowizny". Zarzut ten jest całkowicie chybiony jeśli zważyć, że ustaleń w tym zakresie dokonano na podstawie przedłożonego przez podatników aktu notarialnego z dnia [...] 2000 r., z którego wynikało, iż przedmiotową nieruchomość i prawo wieczystego użytkowania podatnicy nabyli na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] 1996 r. Mając powyższe na uwadze postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 180, 120, 121, 122, 123 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu skargi, że w interpretacji sprawy pełnomocnik opierał się na stanowisku Ministra Finansów określonym w szeregu pismach ( z dnia 20.10.2003 r. PB 2/MW-033-0417-1718/03, z dnia 20.01.2004 r. PB 2/MK-033-0395-1629/03, z dnia 10.01.2002 PB 2/MK-033-02-4/02) należy zauważyć, że pisma te dotyczą szeregu kwestii i co do zasady, stanowisko Ministerstwa Finansów zawarte w powołanych pismach potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organy podatkowe zaś pełnomocnik w ogóle nie uzasadnił swego twierdzenia. W sumie zatem wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia. Mając zatem powyższe względy na uwadze Sąd uznał że, zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem, co stanowi o konieczności oddalenia skargi, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). .