I SA/Wr 4444/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Asesor WSA Maria Tkacz - Rutkowska Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca/ Protokolant Edyta Luniak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w P. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2002 r. oddala skargę. Skarżąca A z o.o. zaskarżyła decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] o nr [...]. W dniu [...] skarżąca złożyła deklarację podatkową VAT -7 za miesiąc maj 2002 r., w której wykazała kwotę w wysokości [...] do przeniesienia na następny miesiąc oraz kwotę w wysokości [...] do zwrotu na rachunek bankowy wraz z wnioskiem o jej zwrot w ciągu 25 dni od dnia złożenia rozliczenia. Urząd Skarbowy, z uwagi na potrzebę sprawdzenia prawidłowości rozliczenia i zasadności żądanego zwrotu, w dniu [...] wszczął postępowanie kontrolne, w wyniku którego ustalił, iż do dnia złożenia deklaracji skarżąca nie dokonała w całości zapłaty należności wynikających z faktur VAT ujętych w ewidencji zakupu za maj 2002 r. oraz nie uiściła kwoty podatku naliczonego wynikającego z dokumentu celnego SAD nr [...] z dnia [...] w wysokości [...]. W związku z powyższym organ I instancji odmówił skarżącej przyspieszonego zwrotu. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca składając wniosek o wcześniejszy zwrot nie spełniła jednej z przesłanek ( nie uiściła w całości kwoty należności) zawartych w art. 21 ust. 6a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm. - zwanej dalej ustawą o VAT). . Izba Skarbowa w wyniku rozpatrzenia odwołanie utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca w skardze z dnia [...] zarzuciła naruszenie: * prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 21 ust. 6a ustawy o VAT, poprzez uznanie, że prawo do zwrotu VAT w terminie 25 dni przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy cały podatek naliczony uwzględniony w deklaracji za dany miesiąc jest w całości zapłacony do dnia złożenia wniosku o zwrot, * zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 oraz w art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 - zwanej dalej Ordynacją podatkową), poprzez nie dokonanie analizy podziału kwoty podatku naliczonego na podatek wykazany do zwrotu bezpośredniego oraz do przeniesienia, jak również nie zbadania faktu zapłaty części podatku naliczonego wykazanej do zwrotu bezpośredniego, * zasady przekonywania wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia argumentacji podniesionej przez organ oraz dokonanie rozszerzającej wykładni art. 21 ust. 6a ustawy o VAT i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż dla otrzymania przyspieszonego zwrotu nie jest konieczne, aby podatek naliczony wykazany w deklaracji wynikał z zapłaconych w całości faktur i dokumentów celnych, a jedynie, aby kwota podatku naliczonego, w stosunku do której podatnik wystąpił o zwrot. Stąd też, zdaniem skarżącej, była ona uprawniona do otrzymania przyspieszonego zwrotu, gdyż niezapłacona kwota [...] nie została przez skarżącą wykazana do zwrotu. Skarżąca podniosła również, iż Urząd Skarbowy badając zasadność zwrotu ograniczył się jedynie do analizy rejestru VAT pomimo, iż skarżąca żądała zbadania zarówno deklaracji VAT - 7 za maj 2002 r., jak również przedmiotowego wniosku. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Pełnomocnik Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej u.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Przystępując do oceny zgodności z prawem- zaskarżonej decyzji należy wskazać na art. 21 ustawy o VAT, który reguluje kwestie odzyskania przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Tak więc, gdy kwota podatku naliczonego w danym okresie rozliczeniowym jest wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W przypadku zastosowania instytucji bezpośredniego zwrot podatku naliczonego na rachunek bankowy podatnika urząd skarbowy jest zobowiązany do dokonania tego zwrotu w terminie 60 dni lub 25 dni od daty złożenia deklaracji, stanowiącej rozliczenie podatnika za dany miesiąc. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią przesądzającą o tym, czy do zwrotu miał zastosowanie termin, wynikający z art. 21 ust. 6 (60 dni), czy z art. 21 ust. 6a (25 dni) ustawy o VAT jest ustalenie, czy skarżąca spełniała przesłanki, o których mowa w ust. 6a, czy też, jak twierdzi organ odwoławczy, takich przesłanek nie spełniała z uwagi na brak zapłaty w całości należności biorących udział w rozliczeniu za miesiąc maj 2002 r. Przepis art. 21 ust. 6a ustawy o VAT statuujący dla podatnika prawo wnioskowania o tak zwany przyspieszony zwrot bezpośredni nadwyżki podatku naliczonego, uzależnia powstanie prawa do wcześniejszego zwrotu podatku od spełnienia przez podatnika warunków określonych w tym przepisie. Tak więc, podatnikowi przysługuje przyspieszony zwrot, jeśli kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji, wynikają z: 1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone bezpośrednio podatnikowi będącemu wystawcą faktury, z uwzględnieniem przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.), 2) dokumentów celnych oraz decyzji, o których mowa w art. lic ustawy o VAT i zostały przez podatnika zapłacone. Przepis ten uzależnia więc dokonanie przyspieszonego zwrotu od zapłaty w całości należności uwzględnionych w rozliczeniu za dany miesiąc. Dlatego też, zdaniem Sądu, ma on zastosowanie zarówno w przypadku, gdy podatnik wykazał w deklaracji podatkowej część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy a część nadwyżki jako zwrot bezpośredni, jak również w przypadku, gdy podatnik wykazał jedynie zwrot bezpośredni. Oznacza to, że w przypadku częściowej zapłaty należności zwrot wcześniejszy, nie przysługuje. Innymi słowy podatnik ubiegający się o przyspieszony zwrot musi opłacić w całości wszystkie faktury ujęte w deklaracji za dany miesiąc, a nie tylko te, w związku z którymi ubiega się o zwrot oraz podatek naliczony wynikający z dokumentów celnych. Wyodrębnienie podatku naliczonego wynikającego z faktur nieopłaconych jest bowiem niemożliwe, chociażby z uwagi na przyjęty w deklaracji podatkowej VAT - 7 sposób wyliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Poza tym podatnik występujący z wnioskiem o zwrot wcześniejszy i mający świadomość, iż nie dokonał zapłaty za faktury ma możliwość ujęcia ich w miesiącu następnym. Stąd też Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, iż nie dokonanie zapłaty za fakturę, która, zdaniem skarżącej, nie bierze udziału w rozliczeniu zwrotu bezpośredniego, nie pozbawia podatnika prawa do zwrotu wcześniejszego. Przyjmując tok rozumowania skarżącej mogłoby się zdarzyć tak, iż podatnik w kolejnych miesiącach również nie zapłaciłby należności z tej faktury, a mimo to korzystałby z wcześniejszego rozliczenia. Należy przypuszczać, iż nie taka była intencja ustawodawcy. Przepis ten wprawdzie umożliwia wcześniejsze odzyskanie przez podatnika zaangażowanych środków, lecz pod warunkiem, że zostaną one w całości poniesione. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez Urząd Skarbowy art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - zwana dalej Ordynacją podatkową). Z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej wynika bowiem obowiązek przeprowadzenia przez organy podatkowe z urzędu dowodu służącego ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wobec czego organ podatkowy, kierując się normą prawa materialnego, jest zobowiązany do oceny jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Stąd też żądanie skarżącej dotyczące przeprowadzenia dowodu należałoby uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu byłyby okoliczności mające znaczenie dla sprawy i nie potwierdzone wystarczająco innym dowodem. W badanej sprawie Urząd Skarbowy, wyjaśniając zasadność zwrotu w terminie 25 dni, porównał wyciągi bankowe z fakturami VAT i dokumentami celnymi ujętymi w ewidencji zakupów VAT i rozliczonymi w deklaracji VAT - 7 za miesiąc maj 2002 r. Zdaniem Sądu, podjęte przez organ podatkowy postępowanie dowodowe w sposób wystarczający dało podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. W wyniku tej analizy organ podatkowy ustalił, że skarżąca do dnia złożenia rozliczenia za maj 2002 r., to jest do dnia [...] nie zapłaciła wszystkich należności wynikających z faktur VAT. Należności te zostały zapłacone w terminie późniejszym to jest do dnia [...]. Ponadto organ podatkowy ustalił, że skarżąca do dnia złożenia deklaracji VAT - 7 nie zapłaciła także podatku naliczonego wynikającego z dokumentu celnego. Dokonane w tym zakresie przez Urząd Skarbowy ustalenia nie są kwestionowane przez skarżącą, a jedynie postawienie zarzutu ustalenia faktów niezgodnie z rzeczywistością lub dokonania nieprawidłowej oceny prawnej wszystkich prawotwórczych w danej sprawie faktów, może stanowić podstawę do uznania, że organ podatkowy naruszył zasadę oficjalności wyrażoną w zacytowanych powyżej przepisach Ordynacji podatkowej. Żądanie skarżącej przeprowadzenia dowodu na okoliczność, czy podatek naliczony wykazany przez skarżącą do zwrotu w ciągu 25 dni wynika z faktur i dokumentów celnych, które zostały zapłacone w całości nie znajduje oparcia w treści art. 21 ust. 6a ustawy o VAT. Również z uwagi na obowiązującą technikę rozliczania podatku od towarów i usług, a także z uwagi na fakt, iż nie stanowi to przedmiotu sporu między skarżącą a Izbą Skarbową, żądanie skarżącej należy uznać za niecelowe. Zdaniem Sądu, Izba Skarbowa nie naruszyła zasady przekonywania, wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy wyjaśnił zasadność przesłanek podjętego rozstrzygnięcia, a także wskazał istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 u.p.s.a., ją oddalił.