III SA/Wa 1781/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przewozu środka transportu oddala skargę. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 306a § 2 pkt 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) i art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 58, poz. 515 ze zm..), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Pana A.W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu (VAT-25) – Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż Pan A.W. w dniu 29 grudnia 2004 r. wystąpił z wnioskiem (formularz VAT-24) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Cytując treść art. 105 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług Dyrektor napisał, że przepis ten obliguje organy podatkowe do wydania zaświadczeń o uiszczeniu podatku jeżeli podatnik uiści podatek w sytuacjach określonych w art. 103 ust. 3 i 4 ustawy. Brak obowiązku uiszczenia podatku może być potwierdzony natomiast, gdy obowiązek z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego niż Polska kraju członkowskiego nie występuje. Stosownie do treści art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług za nowy środek transportu należy uznać przeznaczony do transportu osób i towarów pojazd lądowy napędzany silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub mocy większej niż 7,2 kilowatów, jeżeli przejechał nie więcej niż 6.000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy. Za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on po raz pierwszy zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza. Ze zgromadzonych przez organ pierwszej instancji akt sprawy wynika, że nabyty w dniu 4 sierpnia 2004 r. samochód osobowy marki TOYOTA YARIS o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] spełnia ww. przesłanki do zakwalifikowania go jako nowy środek transportu. W przypadku zaś nabycia nowych środków transportu i ich przywozu z innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez każdy podmiot, w tym również osoby fizyczne, co do zasady zawsze podlega ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (art. 9 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Wobec powyższego powołane w zażaleniu przez Stronę pismo Ministerstwa Finansów Departament Podatków Pośrednich nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. skierowane do Dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w Ministerstwie Spraw Zagranicznych nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy sytuacji, w których podatek zapłacony został w kraju nabycia środka transportu – co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w przypadku gdy podatnicy, o których mowa w art. 15 oraz podmioty nie będące podatnikami wymienionymi w art. 15, nie mające obowiązku składania deklaracji podatkowej, o której mowa w ust. 1-3 lub ust. 8, dokonują jedynie wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, deklarację podatkową w zakresie nabywanych nowych środków transportu składa się w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu. W złożonej skardze na wymienione postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Opierając dotychczasowy stan faktyczny sprawy i wskazując na załączone w trakcie całego postępowania dokumenty napisał, że nabyty we Francji samochód był zarejestrowany i używany w tym kraju, a jego przemieszczenie na terytorium Polski nastąpiło w ramach przeniesienia mienia osobistego w związku ze zmianą miejsca zamieszkania Skarżącego z terytorium Francji na terytorium RP. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 26 maja 2004 r. Nr [...] skierowane do Dyrektora Departamentu Konsularnego i Polonii w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, z którego wynika, iż osoby dokonujące przemieszczenia swojego samochodu wchodzącego w skład mienia osobistego z powodu zmiany miejsca zamieszkania z terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium RP nie będą opłacać podatku od towarów i usług w Polsce, jeżeli nabyty samochód uprzednio był na stałe zarejestrowany w tym innym państwie członkowskim. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż stan faktyczny sprawy nie jest między stronami sporny. Natomiast do rozstrzygnięcia pozostała kwestia ustalenia czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotowym nabyciem nowego środka transportowego. W punkcie wyjścia trzeba wskazać, iż w przypadku nabycia nowych środków transportu polski ustawodawca zgodnie z rozwiązaniami europejskimi zawartymi w VI Dyrektywie VAT (art. 28 a (1) pkt b) przyjął zasadę, zgodnie z którą obowiązek podatkowy spoczywa zawsze na nabywcy, bez względu na to czy jest on zarejestrowany jako podatnik. Celem konstrukcji opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu było przede wszystkim zachowanie warunków równej konkurencji w odniesieniu do towarów, których specyfika mogłaby skłaniać nabywców do poszukiwania możliwości obniżenia ceny zakupu poprzez ich nabycie w krajach stosujących niższe stawki podatkowe, a jednocześnie uniknięcie podwójnego opodatkowania dostaw tych towarów. Nastąpiła likwidacja wewnętrznych granic celnych. Spowodowała ona możliwość swobodnego przemieszczania towarów pomiędzy poszczególnymi krajami. Zakupy towarów o znacznej wartości przez osoby fizyczne w kraju o obowiązującej stawce VAT niższej od stawki tego podatku obowiązującej w kraju nabywcy prowadziły do zakłócenia warunków konkurencji w ramach Wspólnoty. Definicja nowych środków transportowych została przyjęta w art. 2 pkt 10 lit. a w zw. z poz. 1 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Samochód (jako pojazd lądowy przeznaczony do transportu osób lub towarów) jest nowym środkiem, jeżeli napędzany jest silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 cm³ lub o mocy większej niż 7,2 KW, który nie przejechał więcej niż 6000 km lub od momentu dopuszczenia go do użytku nie upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Przy czym za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub po raz pierwszy podlegał obowiązkowi rejestracji albo jeżeli żadna z tych dat nie jest możliwa do ustalenia to dzień w którym pojazd został wydany przez producenta pierwszemu nabywcy lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty do celów demonstracyjnych przez producenta. W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, że nabyty w dniu 4 sierpnia 2004 r. samochód Toyota był nowym środkiem transportu. Z kolei w przypadku nabycia nowych środków transportowych polski ustawodawca zgodnie z rozwiązaniami europejskimi zawartymi w VI Dyrektywie VAT przyjął zasadę, według której obowiązek podatkowy spoczywa zawsze na nabywcy, bez względu na to czy jest on zarejestrowany jako podatnik. Podatek VAT zawsze będzie pobierany w kraju, w którym nowe środki transportu będą używane. Zasada ta znalazła swoje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 3 ustawy o VAT. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 3 pomimo tego, że skarżący nie jest nabywcą o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 pkt 2, skoro przedmiotem nabycia był nowy środek transportu, to był on podmiotem, na którym spoczywa obowiązek podatkowy. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportowych powstaje z chwilą otrzymania tych towarów, nie później jednak niż z chwilą wystawienia faktury, przez podatnika podatku od wartości dodanej. W świetle w/w przepisów fakt zwolnienia na terytorium z Francji z zapłaty podatku VAT na podstawie art. 262 Ogólnego Kodeksu Podatkowego nie mógł obejmować zwolnienia na terytorium kraju nabywcy. Również fakt rejestracji na terytorium Francji nie zwalniał strony z obowiązku podatkowego, bowiem żaden przepis prawa takiego wyłączenia nie przewidywał. Natomiast pismo z dnia 26 maja 2004 r. Nr [...], na które powołuje się skarżący dotyczy sytuacji gdzie podatek VAT został uregulowany w kraju członkowskim nabycia nowego samochodu, co w tej sprawie nie miało miejsca. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.