II FZ 606/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w II Wydziale Izby Finansowej zażalenia spółki A [Sp. z o.o. z siedzibą w W.] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2005 sygn. akt I SA/Wr 1807/04 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi spółki A [Sp. z o.o. w W.] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie zwolnienia od opłaty skarbowej. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie II FZ 606/05 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lipca 2005 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 1807/04, odrzucił zażalenie spółki A [Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.], na postanowienie tego sądu odrzucające sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania skarżącej spółce prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie zwolnienia od opłaty skarbowej. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż na postanowienie sądu odrzucające sprzeciw, wydane w oparciu o art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (dalej u.p.p.s.a.), zażalenie nie przysługuje i na tej podstawie zażalenie odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne i wobec tego podlega oddaleniu. Stosowanie do art. 197 § 2 u.p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Odpowiednie zastosowanie art. 174 u.p.p.s.a. nakłada na wnoszącego zażalenie wymóg wskazania, w jaki sposób zaskarżone postanowienie narusza prawo poprzez wskazanie konkretnego przepisu, który w ocenie strony został naruszony przez sąd I instancji odrzucając sprzeciw. Spółka jednak żadnego zarzutu pod adresem sądu I instancji w zażaleniu nie sformułowała. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację sądu I instancji przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w zakresie niezaskarżalności postanowień sądu odrzucających sprzeciw od postanowień i zarządzeń referendarzy wydanych w oparciu o przepisy art. 259 u.p.p.s.a. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem przypadku, w którym przedmiotem zażalenia byłoby odrzucenie sprzeciwu, a stosownie do art. 194 u.p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach wskazanych w ustawie oraz na postanowienia wydane w sprawach enumeratywnie wymienionych w § 1 tego przepisu. Postanowienie odrzucające sprzeciw nie zostało w tym katalogu wymienione. Należy zgodzić się również z poglądem, iż błędne jest twierdzenie, iż podstawą zażalenia na postanowienie odrzucające sprzeciw jest art. 227 u.p.p.s.a Przepis ten dotyczy postanowień i zarządzeń w przedmiocie kosztów sądowych. Do tej grupy nie należą postanowienie wydane w trybie art. 259 § 2 u.p.p.s.a o odrzuceniu sprzeciwu z uwagi na okoliczność, iż jak słusznie stwierdził sąd I instancji, postanowienie to nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, a jedynie jest wynikiem wstępnej oceny sprzeciwu przez sąd pod kątem wymagań formalnych. W rozpoznawanej sprawie było to dochowanie ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Biorąc pod uwagę regulację przedstawioną powyżej, należy także uznać, iż postanowienie sądu odrzucające sprzeciw na postanowienie referendarza staje się prawomocne od chwili jego wydania, gdyż nie przysługuje od niego środek odwoławczy w postaci zażalenia. W ten sposób należy też interpretować art 259 § 3 u.p.p.s.a., który w przypadku odrzucenia sprzeciwu, postanowieniu referendarza nadaje skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Wobec powyższego, stosownie do art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art.. 197 § 2 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.