II SA/Op 233/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Asesor sądowy Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na zarządzenie Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 lutego 2005 r., nr OR.I-0151-52/2005, w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe postanawia: odrzucić skargę. Skarżący w dniu 23 maja 2005r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 lutego 2005 r., nr OR.I-0151-52/2005 w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe. W odpowiedzi na skargę z dnia 24 czerwca 2005r. Prezydent Miasta Opola wniósł o jej oddalenie, lakonicznie uzasadniając, że skarżący nie wezwał gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżonym zarządzeniem, ani też nie wykazał interesu prawnego do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w dniu 5 lipca 2005r. wezwał Prezydenta Miasta Opola do udzielenie merytorycznej odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych, a skarżącego wezwał w dniu 13 lipca 2005r. do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wykazanie, że wezwał Prezydenta Miasta Opola do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżonym zarządzeniem. W uzupełnionej odpowiedzi na skargę z dnia 12 lipca 2005r. Prezydent Miasta Opola wniósł o oddalenie skargi A. W. lub jej odrzucenie, podniósł bowiem, że sprawy związane z wysokością czynszu lokali użytkowych reguluje uchwała Zarządu Miasta Opola z dnia 20 sierpnia 1998r. w sprawie lokali użytkowych. Uchwała ta była wielokrotnie zmieniana kolejnymi uchwałami Zarządu Miasta Opola i zarządzeniami Prezydenta Miasta Opola w sprawie preferencji z tytułu prowadzonej działalności, to jest czynników obniżających lub podwyższających stawkę bazową czynszu za najem lokali – czynniki korygujące. Wysokość stawek czynszu stosowanych przez Gminę wynika z prawa wynajmującego do określenia wysokości ekwiwalentu za korzystanie z mienia wynajmującego i należy do sfery stosunków cywilnoprawnych, a nie publicznoprawnych. Adresatem norm zawierających stawki czynszu są podmioty zarządzające mieniem, a dyrektywy zawarte w tych przepisach nie kształtują automatycznie cywilnego stosunku prawnego między Gminą, a najemcą. Potencjalny najemca nie musi się godzić na warunki związane z wysokością czynszu albowiem charakteru wiążącego nabierają dopiero ustalenia zawarte w umowie najmu, jako stosunku cywilnoprawnego. W odpowiedzi z dnia 18 lipca 2005r. na wezwanie tut. Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi, skarżący przesłał załączniki dotyczące skargi w liczbie 10 sztuk kserokopii. Załączniki te to pismo z dnia 26 stycznia 2004r., kierowane do Przewodniczącego Rady Miasta Opola, zawierające prośbę co do zmiany wysokości i naliczenia czynszu za wynajmowany przez skarżącego lokal użytkowy, drugie pismo z dnia 31 maja 2004r. do Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Audytu Urzędu Miasta w Opolu dotyczące braku odpowiedzi na pismo skarżącego do Naczelnika Wydziału Spraw Lokalowych. Cztery załączniki to pisma datowane na dzień: 3 czerwca 2004r., 7 lipca 2004r., 19 października 2004r., 23 grudnia 2004r., skierowane przez skarżącego do Prezydenta Miasta Opola, zawierające prośby o zmniejszenie stawek czynszu wynajmowanego przez skarżącego lokalu użytkowego, poprzez zmianę obejmującej lokal strefy, ewentualnie zgody na jego wykup za odliczeniem od ceny kosztów poniesionego remontu. Kolejne trzy załączniki to pisma datowane na: 5 kwietnia 2005r., 2 czerwca 2005r., 18 lipca 2005r. skierowane do Prezydenta Miasta Opola, a zawierające skargę na Zarządcę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością " – [...], dotyczące nie dotrzymania przez niego warunków umowy i braku odpowiedzi na prośbę skarżącego o rozłożenie na raty lub umorzenie należności czynszowych. Dziesiąty załącznik to mapa ewidencji gruntów i budynków. Skarżący przy piśmie z dnia 25 lipca 2005r. dołączył załączniki do skargi w liczbie 7 sztuk kserokopii, są to wcześniejsze pisma datowane kolejno na dzień: 20 sierpnia 2002r. do Wydziału Lokalowego, 9 grudnia 2002r. do Prezydenta Miasta, 27 czerwca 2003r. do Wydziału Lokalowego, 7 listopada 2003r. do Przewodniczącego Rady Miasta, dwa pisma z 1 grudnia 2003r., jedno do Zastępcy Prezydenta Miasta, drugie do Radnego Miasta Opola, ostanie pismo z dnia 2 marca 2004r. do Wydziału Lokalowego, wszystkie dotyczące wysokości jego czynszu za lokal przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: skargę należało odrzucić. Wniesiona skarga dotyczy zarządzenia Prezydenta Miasta Opola z dnia 2 lutego 2005 r., nr OR.I-0151-52/2005 w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe, w związku z czym należy wskazać, iż w świetle art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia zarządzeń organów gminy przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 146, poz. 1591 ze zm.), w myśl którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten ustanawia zatem przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzenie organu gminy podjęte w zakresie administracji publicznej można zaskarżyć do sądu administracyjnego dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym w sprawie o usunięcie naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 4). Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego może być złożona dopiero wówczas, gdy organ gminy, który wydał kwestionowane zarządzenie, odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie, jaki obowiązuje, dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2004r. str. 242). Terminy, o których mowa wynikają z art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwaną dalej K.p.a. Ustawodawca w przepisie art. 35 § 3 K.p.a określił, że załatwienie sprawy przez organy administracyjne powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania, stąd bieg terminu do wniesienia do sądu skargi w trybie omawianego przepisu rozpoczyna się po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ miał obowiązek ustosunkowania się do wezwania. Niespełnienie tej przesłanki powoduje niedopuszczalność skargi. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. wymienia enumeratywnie przesłanki do odrzucenia skargi, należą do nich: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2),, nie uzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie nie wyczerpania środków zaskarżenia. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku skargi, polegającego na wykazaniu, że wyczerpany został przewidziany prawem tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał do tut, Sądu szereg pism, żadne jednak nie zawierało wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżonym zarządzeniem Prezydenta Miasta Opola z dnia 1 lutego 2005 r., nr OR.I-0151-52/2005 w przedmiocie zasad ustalania czynszu za lokale użytkowe. Skarżący nie uzupełnił zatem braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwał Prezydenta Miasta Opola do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego jego zarządzeniem. W związku powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.