I SA/Gd 1193/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Monika Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. i M. S. na decyzję Izba Skarbowa w B. z dnia 10 maja 2002 Nr [...] w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 oddala skargę Drugi Urząd Skarbowy w T. decyzją z dnia 06.02.2002r. określił M. i E. S., prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą, wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r w kwocie 5.277,30 zł oraz wysokość zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w tej samej kwocie. W wyniku odwołania od powyższej decyzji Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 10 maja 2002r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Izba Skarbowa podała, że organ podatkowy I instancji stwierdził podczas kontroli, iż podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej dokonali sprzedaży samochodu Mercedes Benz "Vito" przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego, w którym skorzystali z odliczenia wydatku inwestycyjnego - w konsekwencji tracąc prawo do ulgi inwestycyjnej. Ustalono, że w podatkowej księdze przychodów koszty sprzedaży samochodu oraz korekta odpisów amortyzacyjnych ujęta jest w nieprawidłowej wysokości. Urząd zakwestionował również wysokość kwot wykazanych w zeznaniu, zwiększających podstawę opodatkowania z tytułu utraty prawa do ulgi inwestycyjnej. Izba Skarbowa podkreśliła, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zgodnie z fakturą z dnia 20 grudnia 1997 r. nr [...] podatnicy nabyli dla celów prowadzonej działalności gospodarczej samochód ciężarowy marki Mercedes-Benz w cenie brutto 97.893,29 zł, w tym podatek V A T 17.652,89 zł. W związku z prowadzoną przez podatników sprzedażą zwolnioną i opodatkowaną podatkiem od towarów i usług i w konsekwencji odliczeniem określonej części podatku V A T, przedmiotowy samochód ujęty został w ewidencji środków trwałych w wartości 88.987,29 zł. Bezsporne w sprawie jest, iż z tytułu poniesionego wydatku na zakup samochodu podatnicy skorzystali z ulgi inwestycyjnej. W 1997 roku na podstawie art. 26a ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonali odliczenia od dochodu wydatku inwestycyjnego w kwocie 70.504,55 zł, a w 1998 roku, na postawie art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy, skorzystali z prawa do premii inwestycyjnej w kwocie 35.252,28 zł. Ogółem odliczenia z tytułu ulgi inwestycyjnej wyniosły 105.756,83 zł, w tym M. S. – 84.605,46 zł, E. S. – 21.151,37 zł. W związku z wypadkiem drogowym i uszkodzeniem samochodu w dniu 12 września 2000 r., podatnicy 3 października 2000 r. otrzymali odszkodowanie z [...] w kwocie 33.600 zł. natomiast w dniu 16 października 2000 r., zgodnie z fakturą nr [...], dokonali sprzedaży samochodu za kwotę netto 27.869,00 zł. Z dokonanych ustaleń wynika, że w związku z utratą prawa do odliczeń z tytułu ulgi inwestycyjnej i wykreśleniem samochodu z ewidencji środków trwałych Spółka po stronie wydatków zaewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów: - w poz. [...] księgi w październiku 2000 r. kwotę 8.317,26 zł jako różnicę między kwotą odpisów amortyzacyjnych należnych w wysokości 18.482,74 zł, a wpisaną do księgi za okres luty 1998 r. - wrzesień 2000 r. kwotę 10.165,48 zł, - w poz. [...] w grudniu 2000 r. kwotę 70.504,55 zł jako korektę kosztów sprzedaży samochodu objętego ulgą inwestycyjną. Z korekty zeznania podatkowego PIT -36 za 2000 rok wynika, że podatnicy zwiększyli podstawę opodatkowania o łączną kwotę 39.130,02 zł z tytułu utraty prawa do ulgi inwestycyjnej, w tym M. S. – 1304,02 zł, E. S. – 7.826 zł. Izba Skarbowa dokonując oceny prawidłowości rozliczenia wyjaśniła, że zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2000 roku) przychodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością. W myśl art. 24 ust. 2 ustawy dochodem lub stratą ze sprzedaży składników majątkowych jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży, a ich wartością wykazaną w ewidencji środków trwałych, prowadzonej dla celów stosowania odpisów amortyzacyjnych, powiększona o wartość dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Izba stwierdziła, iż w świetle powołanych wyżej przepisów oraz stanu faktycznego sprawy Urząd Skarbowy prawidłowo ustalił koszty sprzedaży samochodu w kwocie 41.527,41 zł, pomniejszając wartość początkową 88.987,29 zł o odpisy amortyzacyjne ustalone za okres użytkowania w łącznej kwocie 47.459,88 zł, i w konsekwencji prawidłowo ustalił wysokość straty z jego sprzedaży -13.658,41 zł, uwzględniając przychód ze sprzedaży w kwocie 27.869,00 zł. Ponadto odpisy amortyzacyjne stanowiące równowartość kwoty odliczonej w ramach ulgi inwestycyjnej nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Zasada ta wynika bezpośrednio z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy, zgodnie z którym nie uznaje się za koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych w tej części wartości środków trwałych, która odpowiada wydatkom poniesionym na ich nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Zasadnie zatem organ podatkowy I instancji wyłączył z kosztów uzyskania przychodów koszty sprzedaży samochodu wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w wysokości 70.504,55 zł, stanowiące równowartość kwoty odliczonej z tytułu ulgi inwestycyjnej i uwzględnił koszty sprzedaży ustalone w decyzji w kwocie 41.527,41 zł. Zasadne jest również w ocenie Izby nie uznanie za koszt uzyskania przychodów kwoty 8.317,26 zł, mającej jakoby stanowić różnicę między kwotą należnych odpisów amortyzacyjnych w kwocie 18.482,74 zł, a ujętą w księgach w kwocie 10.165,48 zł, bowiem Urząd Skarbowy decyzjami z dnia 9 lipca 2001 r. nr [...] oraz nr [...] uznał już w koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w łącznej kwocie 18.482,74 zł za poprzednie lata tj. odpowiednio za 1998 rok -16.314,32 zł i za 1999 rok -2.168,42 zł. Zgodnie z art. 26a ust. 22 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy tracą prawo do odliczeń, o których mowa w ust. 1 tj. wydatków inwestycyjnych i premii inwestycyjnej, jeżeli przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego, w którym skorzystali z odliczeń przeniosą w jakiejkolwiek formie własność składników majątkowych, z którymi związane były odliczenia od podstawy opodatkowania. Z kolei z art. 26a ust. 25 ustawy wynika, że w razie wystąpienia okoliczności wskazanej wyżej, podatnicy są zobowiązani do zwiększenia podstawy opodatkowania o kwotę dokonanych odliczeń, do których utracili prawo, a w razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę w rozliczeniu podatku za miesiąc, w którym utracili prawo do odliczeń, a gdy utrata prawa wystąpi w ostatnim miesiącu roku podatkowego - w rocznym rozliczeniu podatku. Zwiększając podstawę opodatkowania uwzględnić należy - w myśl art. 26a ust. 26 ustawy odpowiednio kwotę odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustalonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 22 ust. 7, nie uznaną za koszt uzyskania przychodów, w związku z odliczeniem wydatków inwestycyjnych od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Przepis art. 22 ust. 7 ustawy odsyła wprost do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość przyjęto do używania, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową. W ocenie Izby Skarbowej, Urząd Skarbowy ustalił prawidłowo wartość odpisów amortyzacyjnych przedmiotowego samochodu, nie uznanych za koszt uzyskania przychodu, w związku z odliczeniem wydatku inwestycyjnego od podstawy opodatkowania w kwocie 28.977,14 zł, jako różnicę między odpisami amortyzacyjnymi ustalonymi zgodnie z § 7 ust. 1 ww rozporządzenia w kwocie 47.459,88 zł (przyjmując wartość początkową samochodu 88.987,29 zł, okres używania samochodu od 1. 01. 1998 r. do 30 września 2000 r. oraz stawkę amortyzacyjną dla środków transportu w kwocie 20 %), a faktycznie dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi za lata 1998 -1999 w kwocie 18.482,74 zł. Organ II instancji podniósł jednak, że Urząd Skarbowy zamiast uwzględnić odpisy amortyzacyjne nie stanowiące kosztów uzyskania przychodu, w związku z odliczeniem wydatku inwestycyjnego od podstawy opodatkowania w kwocie 28.977,14 zł przy pomniejszaniu straty z działalności gospodarczej o dokonane odliczenia z tytułu ulgi inwestycyjnej, do której podatnicy utracili prawo, błędnie zaliczył ich wartość w koszty uzyskania przychodu. W ocenie Izby fakt ten nie miał jednak wpływu na ostateczne ustalenie zobowiązania, to zważywszy jednak na treść art. 26a ust. 25 ustawy należy wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów kwotę 28.977,14 zł oraz pomniejszyć stratę o dokonane odliczenia, do których utraciliście prawo w łącznej kwocie 105.756,83 zł (M. S. – 84.605,46 zł, E. S. – 21.151,37 zł) i jednocześnie uwzględnić odpisy amortyzacyjne samochodu nie stanowiące kosztów uzyskania przychodu w kwocie 28.977,14 zł (M. S. 28.977,14 x 80 % udziałów = 23.181,71 zł, E. S. 28.977,14 x 20 % udziałów = 5.795,43 zł). Ponadto 3 października 2000 r. podatnicy otrzymali odszkodowanie, a 16 października 2000 r. dokonali sprzedaży samochodu, brak jest zatem podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 26a ust. 22 pkt 5 ustawy, bowiem nastąpił nie tylko zwrot wydatków, ale również w myśl ust. 22 pkt 2 ustawy - przeniesienie własności składnika majątkowego, z którym związane były odliczenia. W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej złożonej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, E. i M. S., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 26a ust. 8 w zw. z art. 26 a ust 25; art. 26a ust 26 w zw. z art. 22 ust 7; art. 23 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz par. 7 rozporządzenia MF w sprawie amortyzacji środków trwałych, wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślili, iż w ich ocenie koszty sprzedaży samochodu wynoszą 0 zł, ponieważ wartość odpisów amortyzacyjnych równa się wartości początkowej samochodu stanowiącej kwotę 88.987,29 zł. Organy podatkowe zatem błędnie ustaliły koszty uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu zawyżając tym samym podstawę opodatkowania. Odpisy amortyzacyjne samochodu za poszczególne lata winny natomiast wynosić za 1997r -70.504,55 zł stanowiącej równowartość ulgi inwestycyjnej odliczonej w 1997r., za rok 1998- 16.314,32 zł tj. odpis w wysokości 20% uznany przez Urząd Skarbowy decyzją z dnia 9 lipca 2001r, za 1999r - 2.168,42 zł tj. odpis uznany przez Urząd Skarbowy decyzją z dnia 9 lipca 2001r. Zdaniem Skarżących ustalenie wartości odpisów amortyzacyjnych za okres od dnia przekazania środka trwałego do używania tj. od dnia 1 lutego 1998r do września 2000r w wysokości 47.459,88 zł bez uwzględnienia kwoty ulgi inwestycyjnej odliczonej w 1997r, a traktowanej na równi z odpisami amortyzacyjnymi jest niezgodne z art. 26a ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy podatkowe ustaliły wadliwie wysokość kosztów w związku z utratą prawa do ulgi inwestycyjnej, co jest sprzeczne z art. 26a ust 25 i 26 wyżej przywołanej ustawy oraz par. 7 cyt. wyżej rozporządzenia. Ponadto odliczenie przez organy podatkowe otrzymanego odszkodowania z tytułu wypadku i jednocześnie nie uznanie za koszt uzyskania przychodu wartości ulgi inwestycyjnej odliczonej w 1997r. jest krzywdzące i pozbawione podstaw prawnych, w szczególności dlatego, iż podatnicy praktycznie utracili samochód w związku z wypadkiem, jak również utraciła prawo do ulgi w wysokości łącznej 105.756,83 zł z przyczyn od siebie całkowicie niezależnych. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w G. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi wart. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. Na wstępie stwierdzić należy, iż organ podatkowy II instancji dokonał właściwej analizy przepisów regulujących sposób ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodów w związku z dokonaną sprzedażą samochodu, jak i prawidłowo ustalił wysokość odliczeń zwiększających podstawę opodatkowania. Organ podatkowy wobec utraty przez podatnika ulgi inwestycyjnej był bowiem zobowiązany do przeliczenia na nowo tych wartości, nie uwzględniając de facto kwoty ulgi inwestycyjnej tj. 70.504, 55 zł. Ulgę tą w związku z zaistniałym stanem faktycznym nie można było traktować jako prawa nabytego, skoro przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidują konsekwencje w postaci utraty tego prawa. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2000 roku) dochodem z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością. Przepis art. 24 ust. 2 ustawy dochodem lub stratą ze sprzedaży składników majątkowych jest różnica pomiędzy przychodem uzyskanym ze sprzedaży, a ich wartością wykazaną w ewidencji środków trwałych, prowadzonej dla celów stosowania odpisów amortyzacyjnych, powiększona o wartość dokonanych odpisów amortyzacyjnych. W oparciu o powołane przepisy organy podatkowe ustaliły koszty sprzedaży samochodu w kwocie 41.527,41 zł (pomniejszając wartość początkową 88.987,29 zł o odpisy amortyzacyjne ustalone za okres użytkowania w łącznej kwocie 47.459,88 zł) i w konsekwencji wysokość straty z jego sprzedaży - 13.658,41 zł, uwzględniając przychód ze sprzedaży w kwocie 27.869,00 zł. Słusznie w tym zakresie podkreśliła Izba Skarbowa, iż do obliczenia kosztów z tytułu sprzedaży samochodu nie należy ujmować kwoty 70.504, 55 zł stanowiącej równowartość kwoty odliczonej z tytułu ulgi inwestycyjnej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy nie uznaje się za koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych w tej części wartości środków trwałych, która odpowiada wydatkom poniesionym na ich nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Analizując treść powyższego przepisu stwierdzić należy, iż przywołany przez skarżących art. 26a ust. 8 ustawy zgodnie z którym odliczenia wydatków inwestycyjnych o których mowa między innymi w ust. 3 pkt 3 tego przepisu (tj. kwoty 70.504, 55 zł stanowiącej równowartość kwoty odliczonej z tytułu ulgi inwestycyjnej), a dokonane w roku podatkowym traktuje się w tym roku na równi z odpisami z tytułu zużycia środków, nie wyłącza stosowania przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45, który wyznacza zasadę nie zaliczania tych wydatków w koszty uzyskania przychodów. Ponadto w ocenie Sądu ust. 8 art. 26a ustawy ma zastosowanie jedynie w przypadku obliczeń dokonywanych w sytuacji, gdy podatnik nie utracił przedmiotowej ulgi. Przepisami szczególnymi, które w sposób wyczerpujący określają jak winno ustalać się koszty w przypadku utraty prawa do ulgi inwestycyjnej są przepisy art. 26a ust. 25 i 26 tej ustawy. Podzielić zatem trzeba zasadność stanowiska Izby, w którym wyjaśniła ona, iż w zakresie ustalenia kosztów sprzedaży samochodu w wysokości równej wartości początkowej samochodu (88.987,29 zł) pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne w tej samej kwocie, skutkowałoby obowiązkiem opodatkowania całego przychodu uzyskanego ze sprzedaży samochodu w kwocie 27.869,00 zł, w sytuacji gdy Spółka z tytułu sprzedaży samochodu osiągnęła faktycznie stratę. Ponadto nie zasadny jest zarzut skarżących dotyczący nieprawidłowości organów podatkowych w zakresie wysokości odliczeń zwiększających podstawę opodatkowania lub zmniejszających stratę z tytułu utraty prawa do ulgi inwestycyjnej, dokonanych w związku z utratą tej ulgi. Przepis art. 26a ust. 22 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż podatnicy tracą prawo do odliczeń, o których mowa w ust. 1 tj. wydatków inwestycyjnych i premii inwestycyjnej, jeżeli przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego, w którym skorzystali z odliczeń przeniosą w jakiejkolwiek formie własność składników majątkowych, z którymi związane były odliczenia od podstawy opodatkowania. Przepisy art. 26a ust. 25 i 26 określają jak należy ustalać koszty w przypadku utraty prawa do ulgi inwestycyjnej. I tak z przepisu art. 26a ust. 25 ustawy wyraźnie wynika, że w razie wystąpienia okoliczności o której mowa wart. 22-24, podatnicy są zobowiązani do zwiększenia podstawy opodatkowania o kwotę dokonanych odliczeń, do których utracili prawo, a w razie poniesienia straty - do jej zmniejszenia o tę kwotę w rozliczeniu podatku za miesiąc, w którym utracili prawo do odliczeń, a gdy utrata prawa wystąpi w ostatnim miesiącu roku podatkowego, w rocznym rozliczeniu podatku. W myśl zatem art. 26a ust. 26 ustawy, przy zwiększeniu podstawy opodatkowania uwzględnić należy kwotę odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustalonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 22 ust. 7, nie uznaną za koszt uzyskania przychodów w związku z odliczeniem wydatków inwestycyjnych od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Zgodnie zaś z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości poszczególnych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość przyjęto do używania, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową. Izba Skarbowa przy uwzględnieniu okoliczności utraty przez Skarżących ulgi inwestycyjnej ustalając wartość odpisów amortyzacyjnych przedmiotowego samochodu zobowiązana była na nowo je wyliczyć. Skoro bowiem ustawodawca założył, iż podatnik w razie wystąpienia okoliczności o których mowa w art. 26a ust. 22-24 ustawy traci ulgę inwestycyjną to sprzecznym z tym byłoby uwzględnienie tej kwoty przy obliczeniu odpisów amortyzacyjnych stosując przepis art. 26 ust. 8 ustawy, który zdaniem Sądu w świetle ustalonego stanu faktycznego nie może mieć zastosowania. Wartość odpisów amortyzacyjnych nie uznanych za koszt uzyskania przychodu, w związku z odliczeniem wydatków inwestycyjnych od podstawy opodatkowania w kwocie 28.977,14 zł, jako różnicy między odpisami amortyzacyjnymi ustalonymi zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia w kwocie 47.459,88 zł (przyjmując wartość początkową samochodu 88.987,29 zł, okres używania samochodu od 1 stycznia 1998 r. do 30 września 2000 r. oraz stawkę amortyzacyjną dla środków transportu w kwocie 20%) a faktycznie dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi za lata 1998-1999 w kwocie 18.482,74 zł, została zatem prawidłowo ustalona przez Izbę. Ponadto odszkodowanie otrzymane przez Skarżących w dniu 16 października 2000 r. oraz sprzedaż samochodu, powoduje, iż brak jest podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 26a ust. 22 pkt 5 ustawy, bowiem nastąpił nie tylko zwrot wydatków, ale również w myśl ust. 22 pkt 2 ustawy, przeniesienie własności składnika majątkowego, z którym związane były odliczenia. Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zarzut Skarżących jakoby obliczenia dokonane przez Organ podatkowy były dla nich krzywdzące, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Ustawodawca przewidział bowiem wart. 26a ust. 22 pkt. 2 i 5 konsekwencje w postaci utraty prawa do odliczeń, o których mowa w ust. l, jeżeli przed upływem trzech lat od końca roku podatkowego przeniosą w jakiejkolwiek formie własność składników majątkowych, z którymi były związane odliczenia od podstawy opodatkowania, albo gdy otrzymają zwrot wydatków inwestycyjnych w jakiejkolwiek formie, nie wyłączając ich w przypadku zaistnienia zdarzeń losowych. Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) i orzekł jak w sentencji wyroku.