II OSK 134/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 120/05 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 120/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. J. i uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2004 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na inwestorów K. i J. P. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 15 czerwca 2004 r. projektu budowlanego zamiennego wraz z planem zagospodarowania działki uwzględniającym zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych prowadzonych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 13 lutego 2002 r. Inwestorzy wykonali nałożony w decyzji obowiązek i w dniu 15 czerwca 2004 r. wystąpili o zatwierdzenie wykonanej dokumentacji technicznej zamiennej oraz o wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Od decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. odwołanie złożyła M. J. podnosząc, że zatwierdzony projekt zamienny akceptuje stan niezgodny z warunkami technicznymi obowiązującymi w dacie budowy. W ocenie odwołującej się decyzja o pozwoleniu na budowę straciła ważność z uwagi na istotne odstępstwa od zatwierdzonego w niej projektu budowlanego. Zarzuciła, że nie uwzględniono jej interesu oraz, że nie wyraziła zgody na budowę w granicy działki. Decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podając, że ocena prawidłowości wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego. Na powyższą decyzję M. J. złożyła skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie tej decyzji, jak również decyzji jej poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę stwierdzając, że z analizy akt administracyjnych wynika, iż przedstawiona przez inwestora jako projekt budowlany kserokopia rysunku nie spełnia wymogów, jakim powinien odpowiadać projekt budowlany, przez co nie można tego materiału uznać za zamienny projekt budowlany. Ponadto, w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowego postępowania, czym naruszył przepis art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie ustosunkował się do zarzutów odwołania przedstawiając jedynie wywody dotyczące kompetencji organu I instancji. Od powyższego wyroku K. i J. P. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. Wnieśli także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że złożony przez skarżących projekt zamienny na rozbudowę budynku mieszkalnego przy ul. P. w P. nie spełnia wymogów, jakim powinien odpowiadać projekt budowlany, określonych w art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz niezastosowanie przy dokonywaniu oceny tego projektu art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W ocenie inwestorów projekt zamienny w oryginale był zgodny z powołanym przepisem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i uwzględniał zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, w tym zwłaszcza w zakresie udrożnienia wentylacji budynku bezpośrednio przylegającego do rozbudowanego w stronę działki inwestora obiektu. Skarżący zakwestionowali okoliczność zauważoną przez Sąd, że zamiast projektu budowlanego zamiennego została przedstawiona jedynie kserokopia rysunku zatytułowana jako "projekt budowlany". W związku z powyższym Sądowi I instancji zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy – "art. 6 i art. 106 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych" – poprzez niewyjaśnienie z udziałem skarżących wątpliwości dotyczących znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego zamiennego i nie przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. dowodu z projektu budowlanego zamiennego, mimo, że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących jego treści. Zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 powołanej ustawy poprzez niewyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia i przyjęcie bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, że organ odwoławczy nie rozpoznał ponownie sprawy i nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o ewentualnej nieważności postępowania. Skarga kasacyjna nie jest zatem zwykłym środkiem zaskarżenia, a sąd kasacyjny nie może rozpatrywać sprawy w jej całokształcie. Będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej Sąd ten nie może ich nawet domniemywać. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Rozpoczynając od zarzutów naruszenia przepisów postępowania to trzeba zauważyć, iż niezależnie od wadliwego wskazania w skardze kasacyjnej tych przepisów (art. 6 i 106 § 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych zamiast ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), będących wynikiem oczywistej omyłki zarzut ich naruszenia nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem przeprowadzenie dowodów uzupełniających w myśl art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie było w sprawie konieczne, a niezbędna pomoc, o której mowa w art. 6 tej ustawy, nawet jeśli nie była w sprawie wystarczająca, nie mogła doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sądowego. Poczynione przez Sąd ustalenia dawały bowiem podstawy do wyrokowania w sprawie, czyniąc tym samym pozbawionym usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 ww. ustawy. Co do zaś ogólnie sformułowanego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego to i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku w sytuacji gdy wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przedmiotowy projekt budowlany nie spełniał – w świetle ustaleń faktycznych niezakwestionowanych skutecznie w skardze kasacyjnej – wymogów określonych w art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, uniemożliwiając zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.