II GZ 101/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1205/04 o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VI z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. akt [...] w przedmiocie okresowego opiniowania licencjonowanego pracownika ochrony II stopnia p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie U Z A S A D N I E N I E Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1205/04 Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nakazał wezwać skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, wniesionej na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji w Warszawie z dnia 2 czerwca 2004 r. nr Kls-829-830/697/04, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 złotych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Strona złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na to zarządzenie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie ma możliwości uiszczenia opłaty sądowej z powodu trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że otrzymywany przez niego dochód netto jest znacznie niższy niż brutto, ponieważ znaczna jego część jest potrącana na zobowiązania podatkowe, a kolejna egzekwowana przez byłą żonę na podstawie nieprawomocnych postanowień sądowych. Podał również, że nie jest w stanie pokryć nawet niezbędnych wydatków związanych z leczeniem siebie i jedenastoletniego syna, którego ma na utrzymaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych w wysokości 100 złotych). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być natomiast rozpatrywana pod kątem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w toczącym się postępowaniu, oraz z uwzględnieniem możliwości poniesienia przez nią kosztów w tym zakresie. Z treści zażalenia, jak i ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1 p.p.s.a., obiektywnie nie wynika, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w wysokości 100 złotych. Skarżący jest osobą pracującą, a zatem uzyskuje dochód, z którego po odliczeniu zobowiązań podatkowych i alimentacyjnych zostaje mu – jak stwierdził w zażaleniu – nie więcej niż 1199,65 złotych. Podał również, że z kwoty tej opłaca dostęp do internetu oraz utrzymuje zwierzęta domowe. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że posiada także dwie nieruchomości: dom o powierzchni 340 m2 oraz działkę o powierzchni 1740 m2 z domem o powierzchni 340 m2. Należy podzielić stanowisko WSA w Warszawie, że sytuacja skarżącego dysponującego stałym źródłem dochodów i mającego zaspokojone potrzeby mieszkaniowe nie jest szczególnie trudną, uzasadniającą twierdzenie, że poniesienie z jego strony kosztów sądowych nie może się odbyć bez poniesienia uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wysokość wpisu sądowego określona w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w wysokości 100 złotych, w świetle przedstawionej wyżej sytuacji materialnej w jakiej znajduje się skarżący, pozwala na jego uiszczenie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie wykazała dostatecznie podstaw swego żądania i dlatego jej zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sąd uznał za nieuzasadnione. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. mr P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 października 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1205/04 o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji Warszawa VI z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. akt [...] w przedmiocie okresowego opiniowania licencjonowanego pracownika ochrony II stopnia p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie U Z A S A D N I E N I E Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1205/04 Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nakazał wezwać skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, wniesionej na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji w Warszawie z dnia 2 czerwca 2004 r. nr [...], poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 100 złotych w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Strona złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na to zarządzenie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie ma możliwości uiszczenia opłaty sądowej z powodu trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśnił, że otrzymywany przez niego dochód netto jest znacznie niższy niż brutto, ponieważ znaczna jego część jest potrącana na zobowiązania podatkowe, a kolejna egzekwowana przez byłą żonę na podstawie nieprawomocnych postanowień sądowych. Podał również, że nie jest w stanie pokryć nawet niezbędnych wydatków związanych z leczeniem siebie i jedenastoletniego syna, którego ma na utrzymaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący wnosił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych w wysokości 100 złotych). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być natomiast rozpatrywana pod kątem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w toczącym się postępowaniu, oraz z uwzględnieniem możliwości poniesienia przez nią kosztów w tym zakresie. Z treści zażalenia, jak i ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1 p.p.s.a., obiektywnie nie wynika, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w wysokości 100 złotych. Skarżący jest osobą pracującą, a zatem uzyskuje dochód, z którego po odliczeniu zobowiązań podatkowych i alimentacyjnych zostaje mu – jak stwierdził w zażaleniu – nie więcej niż 1199,65 złotych. Podał również, że z kwoty tej opłaca dostęp do internetu oraz utrzymuje zwierzęta domowe. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że posiada także dwie nieruchomości: dom o powierzchni 340 m2 oraz działkę o powierzchni 1740 m2 z domem o powierzchni 340 m2. Należy podzielić stanowisko WSA w Warszawie, że sytuacja skarżącego dysponującego stałym źródłem dochodów i mającego zaspokojone potrzeby mieszkaniowe nie jest szczególnie trudną, uzasadniającą twierdzenie, że poniesienie z jego strony kosztów sądowych nie może się odbyć bez poniesienia uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wysokość wpisu sądowego określona w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w wysokości 100 złotych, w świetle przedstawionej wyżej sytuacji materialnej w jakiej znajduje się skarżący, pozwala na jego uiszczenie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że strona skarżąca nie wykazała dostatecznie podstaw swego żądania i dlatego jej zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sąd uznał za nieuzasadnione. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. mr