I OSK 355/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Wojciech Chróścielewski, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Agnieszki K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 631/04 w sprawie ze skargi Agnieszki K. na decyzję Kuratora Oświaty w L. z dnia 23 sierpnia 2004 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 2 grudnia 2004 r. III SA/Lu 631/04, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Agnieszki K. na decyzję Kuratora Oświaty w L. z 23 sierpnia 2004 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela, oddalił skargę. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Starosty P. z 14 czerwca 2003 r. (...) wydana na podstawie art. 9 ust. 1 i 1a oraz art. 9a ust. 1 i 2 oraz art. 9b ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 6, ust. 7 pkt 1, art. 9c ust. 1 pkt 1, art. 91d pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /t.j. Dz.U. 1997 nr 56 poz. 357 ze zm./ oraz art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1971 ze zm./ o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury w P. z dnia 26 czerwca 2003 r. (...) w sprawie aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego Agnieszce K. z domu O. Sąd wywodził, że zgodnie z ustawą z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia A. K. z domu O., do pracy na stanowisko organizatora imprez w Młodzieżowym Domu Kultury, jak i w aktualnym stanie prawnym - na stanowisku nauczyciela można było zatrudnić osobę posiadającą kwalifikacje nauczycielskie /art. 10 ust. 1 i ust. 3/. Art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu z dnia 4 stycznia 2000 r. stanowił, iż stanowisko nauczyciela mogła zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmując pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Szczegółowe kwalifikacje wymagane dla nauczycieli w zależności od typu i rodzaju placówki, w której są zatrudnieni, regulowało Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. /Dz.U. nr 98 poz. 433/ w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Skarżąca zatrudniona została w Młodzieżowym Domu Kultury w P., który zgodnie z obowiązującym w tym okresie Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 września 1993 r. /Dz.U. nr 95 poz. 434 ze zm./ w sprawie rodzajów, organizacji i zasad działania publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, zaliczony został do publicznych placówek oświatowo-wychowawczych /par. 2 ust. 1 pkt 1/. W placówkach oświatowo-wychowawczych mogli być zatrudnieni nauczyciele, którzy posiadali kwalifikacje określone w par. 3 i par. 2 cytowanego Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. Agnieszka K. z domu O., nie spełniała żadnego warunku kwalifikującego ją do zajmowania stanowiska nauczyciela według tych przepisów. W dacie zatrudnienia, t.j. 1 stycznia 2000 r. nie legitymowała się świadectwem dojrzałości ani tym bardziej dyplomem ukończenia studiów magisterskich czy dyplomem ukończenia studiów wyższych zawodowych lub kolegium nauczycielskiego. Zajęcia w placówce oświatowo-wychowawczej mogły być prowadzone przez "inne osoby" niż nauczyciele, a wynika to z treści par. 12 załącznika Nr 1 obowiązującego wówczas Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 września 1993 r. w sprawie rodzajów, organizacji i zasad działania publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, a także par. 88 statutu MDK w P. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że wysokość jej wynagrodzenia odpowiadając wynagrodzeniu nauczyciela przesądza o tym, że była zatrudniona jako nauczycielka. Wysokość wynagrodzenia zależała od uznania dyrektora placówki i ta kwestia nie ma wpływu do określenia kwalifikacji na dane stanowisko. Zatrudnienie skarżącej w placówce oświatowo-wychowawczej nie skutkowało automatycznym nabyciem uprawnień "nauczyciela". Ponieważ skarżąca nie buła nauczycielem, nie można było wdrożyć w stosunku do niej, procedury wynikającej z Karty Nauczyciela, nabywania stopni awansu zawodowego. Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącej, że w jej przypadku ma zastosowanie przepis art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. 2000 nr 19 poz. 239/. Przepis ten stanowi, że nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, z tym dniem uzyskują stopień nauczyciela stażysty i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę. Stosunki pracy z tymi nauczycielami wygasają z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzyskają kwalifikacji i nie uzyskają stopnia nauczyciela kontraktowego lub nie zostanie z nimi rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie. W dniu wejścia w życie ustawy, t.j. 6 kwietnia 2000 r. A. K. nie legitymowała się świadectwem dojrzałości i nie była zatrudniona jako nauczyciel. Przepis ten miał zastosowanie do nauczycieli, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy byli zatrudnieni w szkole lub placówce, posiadali kwalifikacje nauczyciela do pracy w oświacie, ale w tej dacie świadczyli pracę na stanowisku, do którego nie posiadali wymaganych kwalifikacji. Traktowanie więc A. K. /z domu O./ jako nauczyciela stażysty i stosowanie wobec niej procedury nadawania stopni awansu zawodowego, było rażącym naruszeniem przepisów Karty Nauczyciela. Również rażącym naruszeniem prawa było nadanie jej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wbrew dyspozycji art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela. Przepis ten wymaga od nauczyciela, który ubiega się o stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego posiadania kwalifikacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, czyli posiadanie wyższego wykształcenia z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli i podejmowania pracy na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Agnieszka K. w dacie wydania decyzji, t.j. 26 czerwca 2003 r. nie posiadała wyższego wykształcenia, ani nie ukończyła zakładu kształcenia nauczycieli. Sąd nie podzielił stanowisko skarżącej, że ukończenie drugiego roku studiów pedagogicznych jest równorzędne z wykształceniem na poziomie studium nauczycielskiego, t.j. dwuletniej pomaturalnej szkoły. Pojęcie "zakładu kształcenia nauczycieli" na gruncie Karty Nauczyciela i przepisów wykonawczych do niej, t.j. par. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli /Dz.U. nr 155 poz. 1288/ - obejmuje kolegium nauczycielskie i nauczycielskie kolegium językowe, studium nauczycielskie, pedagogiczne studium techniczne, studium wychowania przedszkolnego i studium nauczania początkowego. Skarżąca natomiast nie ukończyła żadnego z powyżej wykazanych zakładów kształcenia nauczycieli, a dyplom licencjata na kierunku pedagogika w zakresie pedagogiki kulturoznawczej - menadżera i animatora oświaty, uzyskała w dniu 5 lutego 2004 r., czyli po ośmiu miesiącach od wydania decyzji przez Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury w P. Naruszenie powyżej wykazanych przepisów Karty Nauczyciela stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Sąd podzielił też stanowisko organów, że naruszone zostały przepisy art. 9c ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela, gdyż staż na nauczyciela kontraktowego powinien trwać 9 miesięcy oraz art. 3 i 4 Karty Nauczyciela, gdyż brak było podstaw prawnych do jego przedłużenia na okres do 30 maja 2003 r. /do tego czasu wystawiono ocenę za okres stażu/. W aktach osobowych skarżącej brakowało istotnego dokumentu t.j. wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego, który powinien być złożony w terminie 14 dni od otrzymania pozytywnej oceny dorobku zawodowego, co narusza art. 9d ust. 2 Karty Nauczyciela. Agnieszka K. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, W skardze kasacyjnej zarzucono: 1. naruszenie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa przez przyjęcie, że decyzja z 26 czerwca 2003 r. Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury w P. w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego Agnieszce K. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, skoro z materiału dowodowego wynika, że decyzja nie naruszyła znacznej części wskazanych w wyroku przepisów prawa, a wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nastąpiło już po jej konwalidacji wskutek uzyskania w dniu 5 lutego 2004 r. tytułu licencjata w zakresie spełniającym wymagania ustawy odnośnie uzyskania stopnia zawodowego nauczyciela kontraktowego; 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: - art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela przez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy art. 10 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela zezwalał na przyjęcie Agnieszki K. do pracy na stanowisko nauczyciela na podstawie umowy o pracę, - art. 3 pkt 9 w związku z art. 5b ust. 1 ustawy o systemie oświaty przez błędną ich wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że zatrudnienie skarżącej w placówce oświatowo-wychowawczej nie skutkowało automatycznie nabyciem uprawnień "nauczyciela", - art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. 2000 nr 19 poz. 239/ poprzez błędną jego wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że skarżąca na mocy tego przepisu nie uzyskała stopnia nauczyciela stażysty. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono o konwalidacji decyzji o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczycielka kontraktowego przez późniejsze spełnienie wymaganych kwalifikacji, co powinno prowadzić do ochrony praw nabytych. Zarzucono naruszenie art. 9 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela przez niewłaściwe jego zastosowanie w sytuacji, gdy art. 10 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela, zezwalał na przyjęcie skarżącej do pracy na stanowisku nauczyciela na podstawie umowy o pracę. Wskazany bowiem art. 10 ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela stanowi, że "z nauczycielem, który nie spełnia wszystkich warunków określonych w ust. 2 stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę z tym, że nie można nawiązać stosunku pracy z osobą niespełniającą warunków wymienionych w ust. 2 pkt 2-4". Zarzucono, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło także do naruszenia art. 3 pkt 9 w związku z art. 5b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, przez błędną ich wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że zatrudnienie skarżącej w placówce oświatowo-wychowawczej nie skutkowało automatycznie nabyciem uprawnień "nauczyciela". Art. 3 pkt 9 ustawy o systemie oświaty stanowi, że "ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o nauczycielu - należy przez to rozumieć także wychowawcę i innego pracownika pedagogicznego szkoły, placówki oraz zakładu kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli". Według art. 5b ust. 1 tej ustawy "prawa i obowiązki nauczycieli publicznych, przedszkoli, szkół i placówek, określa ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /Dz.U. 1997 nr 56 poz. 357 i Dz.U. 1998 nr 106 poz. 668/". Tak więc bezspornie skarżąca nabyła, wbrew twierdzeniom sądu, uprawnienia nauczyciela. Ponadto przy wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło ponadto do naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. 2000 nr 19 poz. 239/ poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że skarżąca na mocy tego przepisu nie uzyskała stopnia nauczyciela stażysty. Zgodnie z art. 7 ust. 6 "nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, którzy nie posiadają wymaganych kwalifikacji, z tym dniem uzyskują stopień nauczyciela stażysty i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę. Stosunki pracy z tymi nauczycielami wygasają z dniem 31 sierpnia 2006 r., o ile wcześniej nauczyciele ci nie uzupełnią kwalifikacji i nie uzyskają stopnia nauczyciela kontraktowego lub nie zostanie z nim rozwiązany stosunek pracy w odrębnym trybie". Tak więc bezsporne jest, że skarżąca uzyskała stopień nauczyciela stażysty. Mogła więc rozpocząć staż uprawniający ją - przy zachowaniu innych wymogów - do uzyskania stopnia zawodowego nauczyciela kontraktowego, co też skarżąca uczyniła. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kurator Oświaty wniósł o: 1/ oddalenie skargi, 2/ zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 par. 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest usprawiedliwiony. Art. 156 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego określa rodzaje wad materialnoprawnych decyzji administracyjnej, które obwarowane są sankcją nieważności decyzji. Według art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji: która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". Ocena zgodności z prawem decyzji opiera się, jak stanowi art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji. Dla oceny zgodności z prawem decyzji miarodajny jest zatem stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Przepis prawa zawiera hipotetyczny stan faktyczny, czego następstwem jest ocena zgodności rozstrzygnięcia z ustalonym stanem faktycznym obowiązującym w dniu wydania decyzji. Zmiana stanu faktycznego po wydaniu decyzji nie ma znaczenia prawnego dla oceny zgodności z prawem decyzji. Nie jest zatem zasadnym zarzut naruszenia art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oparty o konwalidację wadliwości decyzji z powodu zmiany stanu faktycznego. Zastosowanie konsekwencji prawnych przewidzianych w przepisie prawa do stanu faktycznego sprzecznego ze stanem hipotetycznym określonym w przepisie prawa, stanowi rażące naruszenie prawa. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania art. 156 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela /Dz.U. 1997 nr 56 poz. 357 ze zm./, w brzmieniu zatem obowiązującym w dniu zawarcia umowy o pracę 3 stycznia 2000 r. Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy Karta Nauczyciela "Stanowisko nauczyciela może zajmować osoba która: 1/ posiada wykształcenie wyższe z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje prace na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje". Art. 9 ust. 2 powołanej ustawy Karta Nauczyciela, udzielił upoważnienia Ministrowi Edukacji Narodowej do wydania rozporządzenia, które określi szczegółowe kwalifikacje wymagane od nauczycieli oraz szkoły i wypadki, których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia. Obowiązujące w dniu zawarcia umowy o pracę rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia /Dz.U. nr 98 poz. 433 ze zm./ w par. 3 określało kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w placówkach oświatowo-wychowawczych. Skarżąca nie posiadała określonych kwalifikacji, w tym dniu nie legitymowała się bowiem świadectwem dojrzałości. Świadectwo dojrzałości było elementarnym wymogiem, a tylko w par. 5 rozporządzenie wprowadzało wyjątki dla nauczycieli praktycznej nauki zawodu w szkołach zasadniczych i średnich zawodowych dla osoby, która posiadała tytuł mistrza w zawodzie. Skarżąca nie spełniała też wymagań co do kwalifikacji w dniu wydania decyzji 26 czerwca 2003 r. o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela - stopnia nauczyciela kontraktowego określonych rozporządzeniem z 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończenia zakładu kształcenia nauczycieli /Dz.U. nr 155 poz. 1288 ze zm./. Skarżąca nie spełniała w dniu 3 stycznia 2000 r. podstawowych warunków zatrudnienia na stanowisku nauczyciela. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 10 ust. 3 powołanej ustawy Karta Nauczyciela w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 stycznia 2000 r., który stanowił "Z nauczycielem, który nie spełnia wszystkich warunków określonych w ust. 2, stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę, z tym, że nie można nawiązać stosunku pracy z osobą niespełniającą warunków wymienionych w ust. 2 pkt 2-4". Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 pkt 9 w związku z art. 5b ust. 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./,a zatem w brzmieniu obowiązującym w dniu zawarcia umowy o pracę z 3 stycznia 2000 r. Według art. 3 pkt 9 powołanej ustawy o systemie oświaty "Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o nauczycielu - należy przez to rozumieć także wychowawcę i innego pracownika pedagogicznego szkoły, placówki oraz zakładu kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli", a art. 5b ust. 1 stanowił "Prawa i obowiązki nauczycieli publicznych przedszkoli, szkół i placówek, określa ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /Dz.U. 1997 nr 56 poz. 357 i Dz.U. 1998 nr 106 poz. 668/". Takie też pojęcie nauczyciela przyjmuje powołana ustawa Karta Nauczyciela "Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1/ nauczycielach bez bliższego określenia - rozumie się przez to nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach wymienionych w art. 1 ust. 1 i 1a" Oznacza to, że wymagania spełnienia określonych kwalifikacji dotyczą nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 7 ust. 6 ustawy z 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 19 poz. 239/. W dniu wejścia w życie ustawy skarżąca nie spełniała podstawowych wymagań kwalifikacyjnych zatrudnienia na stanowisku nauczyciela. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 9 powołanej ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw "Dyrektorzy szkół oraz organy, o których mowa w art. 9b ust. 4 pkt 2-4 ustawy wymienionej w art. 1, wydadzą nauczycielom akty nadania odpowiedniego stopnia awansu zawodowego w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy". Skarżąca takiego aktu awansu zawodowego - nauczyciela stażysty nie otrzymała. Spór co do charakteru zatrudnienia na podstawie umowy o pracę może być rozstrzygnięty tylko przez sąd powszechny. Brak aktu nadania stopnia awansu zawodowego - nauczyciela stażysty - wyłączał możliwość stosowania awansów na następne stopnie awansu nauczycieli. Akt nadania stopnia awansu zawodowego jest bowiem aktem potwierdzającym pewne uprawnienia. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.