I OSK 440/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska Leszek Włoskiewicz Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 788/05 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 778/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] kierująca skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy. Skierowanie to orzeczono wobec tego, że w okresie od 3 listopada 2003 r. do 5 września 2004 r. A. B. otrzymał 30 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (przekroczenie prędkości). Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba skierowana decyzją starosty posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy i wyjaśnił, że wobec takiego brzmienia tego przepisu decyzje administracyjne podejmowane na jego podstawie nie zostały pozostawione uznaniu organu, ale mają charakter rozstrzygnięcia związanego, a bezspornym jest, że A. B. otrzymał ponad 24 punkty karne. Sąd stwierdził też, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 114 ust. 4 cyt. ustawy, co podnoszono w skardze, gdyż dotyczy on przypadków objętych art. 114 ust. 1 pkt 2, tj. osób ubiegających się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami, cofniętego na okres ponad roku lub w związku z utratą kwalifikacji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. B., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jako przepisu dopuszczającego jedynie związaną decyzję administracyjną. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż wykładnia użytego wyrazu "podlega" jako nakazu działania na rzecz rozstrzygnięcia związanego jest niezgodna z ust. 2 art. 114, który to przepis przewiduje objęcie kontrolnym spędzeniem kwalifikacji także osób o to wnioskujących. Dokonana przez Sąd wykładnia art. 114 w zw. z art. 130 i 140 ustawy prowadzi do nierównych i niesprawiedliwych skutków, gdyż dochodzi do tego, że spośród dwóch osób, które uzyskały ponad 24 punkty, dotkliwiej, a co za tym idzie nierówno pod względem skutków stosowania prawa, zostaje ukarana ta osoba, która posiada więcej kategorii prawa jazdy, niż dysponująca wyłącznie jedną kategorią, a wobec tego wykładnia art. 114 ust. 1 pkt 1 powinna iść w kierunku równości przed prawem i wobec prawa, zastosowana wykładnia celowościowa nie jest słuszną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna służy od każdego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego jednak jest środkiem odwoławczym obwarowanym dość rygorystycznymi regułami, gdyż powinna ona odpowiadać szczególnym wymogom dla niej przewidzianym. Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jako jeden z jej elementów przewiduje przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z przepisu tego wynika zatem, że przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie stanowić powinno spójną całość, polegającą na tym, że postawiony zaskarżonemu wyrokowi zarzut zostanie wyjaśniony. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 ppsa i są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw polega na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu i charakteru naruszenia, przy czym podać należy te przepisy, które wojewódzki sąd administracyjny stosował, chyba że chodzi o niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, wówczas także przepis którego sąd nie zastosował, a zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, powinien zastosować. Skarga kasacyjna odpowiadająca ww. przepisom to taka, która przytacza podstawy w sposób zgodny z art. 174 i wyjaśniająca w uzasadnieniu na czym polega naruszenie przepisów wskazanych w podstawach skargi. Podstawą materialnoprawną decyzji zaskarżonych przez A. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie był art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) i do tego odniósł się Sąd w zaskarżonym wyroku. W skardze kasacyjnej A. B. zarzucono Sądowi naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zaś w jej uzasadnieniu podniesiono, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji art. 114, art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Tak postawionego zarzutu nie można uznać za wypełnienie normy art. 174 pkt 1 ppsa, zaś przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia za zgodne z art. 176. Punkt 1 ust. 1 art. 114 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dzieli się na wiele jednostek redakcyjnych - liter i zgodnie z art. 174 pkt 1 ppsa należało wskazać konkretny przepis, zatem artykuł, ustęp, punkt i literę. Nadto zarzut dotyczył niewłaściwej interpretacji prawa materialnego, co należy rozumieć, w świetle art. 174 pkt 1 ppsa, jako błędną wykładnię zatem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należało wyjaśnić na czym błędna wykładnia tego przepisu polegała. Natomiast w niniejszej skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu, zaś w uzasadnieniu przywołano art. 114, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zatem w rezultacie nie wskazano o który przepis skarżącemu chodzi. Już z tych względów zarzutu skargi kasacyjnej nie można uznać za usprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) i nie ma żadnych podstaw do poprawiania lub uzupełniania skargi kasacyjnej, ani też domyślania się o co w istocie skarżącemu, reprezentowanemu przez fachowego pełnomocnika, chodziło. Natomiast podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten bowiem nakazuje kontrolne sprawdzanie kwalifikacji w sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, nie pozwalając organom administracji działać w ramach uznania administracyjnego. Oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd nie naruszało zatem prawa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ppsa.