II OZ 1065/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. i M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 678/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 17 marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zjazdu z drogi postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2005 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 678/05, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) oddalił wniosek skarżących P. G. i M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie zjazdu z drogi. W motywach rozstrzygnięcia stwierdził, iż skarżący nie przedstawili żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. W zażaleniu od powyższego rozstrzygnięcia P. G. i M. S. wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, iż wniosek nie został uzasadniony, ponieważ negatywne skutki wykonania zaskarżonej decyzji były wielokrotnie przedstawiane przez skarżących w trakcie postępowania administracyjnego. Zwracali wówczas uwagę na niedogodności wynikające z naruszenia konstrukcji budynku skarżących w następstwie użytkowania zjazdu przez samochody ciężarowe, utrudnienie wjazdu na nieruchomość skarżących poprzez samochody parkujące w okolicach wjazdu i jednocześnie blokujące wjazd na ich nieruchomość, hałas i spaliny oraz zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu. Dodatkowo P. G. i M. S. zarzucili, iż w sytuacji braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, Sąd I instancji zobligowany był wezwać skarżących, by usunęli brak formalny, poprzez złożenie uzasadnienia wniosku. Dopiero zaś po uzupełnieniu wskazanego braku Sąd I instancji mógł przystąpić do rozpoznania omawianego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Problematyka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji została unormowana przez ustawodawcę w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61. Rozpoznając zażalenie M. S. i P. G., Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Przede wszystkim chybione jest stanowisko skarżących o obowiązku wezwania przez Sąd I instancji do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez złożenie jego uzasadnienia. W piśmiennictwie i orzecznictwie NSA przyjmuje się, iż omawiany wniosek jest pismem w postępowaniu sądowym, które w przypadku nie uzupełnienia braków formalnych podlega, zarządzeniem przewodniczącego, pozostawieniu bez rozpoznania. W przypadku innych wad, np. braku uzasadnienia, podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślić w związku z tym trzeba, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie ma charakteru braku formalnego, który podlegałby uzupełnieniu, a uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/2004 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/2004, niepublikowane). Oznacza to, że jeśli strona skarżąca we wniosku nie wskaże żadnych okoliczności, o których stanowi art. 61 § 3 ustawy, wówczas Sąd zobligowany będzie do jego oddalenia. Przy czym, oddalenie wniosku nie wyklucza możliwości wystąpienia przez stronę z nowym wnioskiem w tym przedmiocie. W rozpoznawanej sprawie P. G. i M. S. zgłaszając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zjazdu z drogi nie uczynili nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazanie dopiero w zażaleniu okoliczności, które w ocenie skarżących mogą prowadzić do wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie może skutkować zmianą zaskarżonego postanowienia w postępowaniu zażaleniowym. Orzeczenie reformatoryjne w postępowaniu zażaleniowym może być podjęte, jeżeli zachodzi naruszenie prawa materialnego i nie ma naruszeń prawa procesowego ( art. 188 upsa w związku z art. 197 § 2 upsa). Brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych w postępowaniu przed Sądem I instancji będący następstwem zaniechania przez stronę wskazania okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisu art. 61§ 3 upsa, musi skutkować uznaniem, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza wskazanego przepisu, bowiem brak było przesłanek do jego zastosowania. W tej sytuacji, Sąd nie stwierdziwszy usprawiedliwionych podstaw do uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu zażalenia.