I SA/Bd 559/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.), Sędziowie WSA Jerzy Bortkiewicz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant Małgorzata Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Wiesława K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Syg. Akt I SA/Bd 559/04 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] 2004r Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z [...] 2004r odmawiającą udzielenia rat na spłatę podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r w kwocie 9.282,20zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: wnioskiem z [...] 2004r. Wiesław K. zwrócił się do [...] Urzędu Skarbowego w T. o rozłożenie na 10 rat zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r w kwocie 9.282,20 zł wynikającej z zeznania PIT-37, z uwagi na swój ważny interes, a także interes publiczny. Uzasadniając wniosek podniósł, iż w dniu [...] 2003r. nie z własnej winy uległ wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego doznał urazu głowy; jednocześnie nowonabyty (w całości na raty) samochód osobowy PZU uznał za nienadający się do naprawy i wypłacił odszkodowanie, które nie pokryło jednak kwoty udzielonego kredytu. Stan zdrowia wnioskodawcy uległ znacznemu pogorszeniu, czego dowodem jest dokumentacja lekarska, a obecnie oczekuje on na komisję lekarską. Konsekwencją powyższego było złożenie wypowiedzenia stosunku służbowego. Otrzymaną z tego tytułu odprawę Wiesław K. przeznaczył w całości na pokrycie zadłużenia kredytowego. Podatnik wskazał, że obecnie jego jedynym źródłem utrzymania jest dochód otrzymywany od Gminy S. Jednostka Wojskowa Nr [...], z którą ma podpisaną umowę na czas określony od [...]2004r do [...] 2004r. w zakresie obsługi prawnej, jak dotychczas nie płaci wynagrodzenia. Ponadto dopiero od [...]2004r. będzie otrzymywał z wojska emeryturę, której wysokość została ustalona na 2.200 zł; wnioskujący podkreślił także, iż nie korzystał dotychczas z jakiejkolwiek pomocy organu podatkowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T., po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] 2004r. odmówił udzielenia rat na spłatę podatku dochodowego za 2003 rok. W wydanym rozstrzygnięciu organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły okoliczności warunkujące jej przyznanie. Nie zgadzając się z ta decyzją podatnik złożył odwołanie, w którym zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów art. 48 § 1 pkt l i art. 210 § l pkt 4, 5, 6 ordynacji podatkowej wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku. Podniósł, iż nie wnosił o "udzielenie rat", lecz o "rozłożenie rat", a ponadto w decyzji pominięto ilość rat, na które miał być rozłożony podatek, w konsekwencji czego naruszono art. 48 § 1 pkt. l i art. 210 § 1 pkt. l ordynacji podatkowej. W ocenie strony interpretacja przepisu art. 48 § 1 pkt l ordynacji przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest rażąco niewłaściwa. Na potwierdzenie swojego stanowiska podatnik przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.04.1999r. w sprawie SA/Sz 850/98 i oraz wyrok z dnia 06.08.2002r. w sprawie I SA/Ka 1216/0 l. W jego ocenie stwierdzenie organu, iż "Ponoszenie kosztów związanych z utrzymaniem wysokiego standardu życia, spłata rat kredytowych nie może uzasadniać nie terminowego wywiązywania się z zobowiązań podatkowych" jest nieporozumieniem i niewątpliwie abstrahuje od treści wniosku i okoliczności tam wskazanych. Ponadto podatnik wskazał na rażące naruszenie art. 210 ordynacji w zakresie rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności zasady przekonywania, a także zarzucił nie przytoczenie aktualnego stanu prawnego. Organ II instancji rozpatrując wniesione odwołanie wskazał, że instytucja rozłożenia zapłaty podatku na raty określona została w art. 48 § l pkt. l ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę podatku. Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, rozłożenie podatku na raty uzależnione jest od uznania administracyjnego. Wydawane w tych sprawach decyzje mają charakter uznaniowy, co oznacza, że organ podatkowy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, dokonuje oceny zasadności udzielenia ulgi. Do uznania organu podatkowego pozostawiono ocenę, czy dana sytuacja jest przypadkiem uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Uznaniowość ta nie oznacza jednak dowolności w podejmowaniu decyzji, albowiem orzekając w tych sprawach organy podatkowe są zobowiązane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w ramach którego powinny ustalić aktualną sytuację podatnika, tj. m. in. stan majątkowy i rodzinny, a także rozważyć, czy istnieją w sprawie okoliczności istotne z punktu widzenia ważnego interesu podatnika bądź interesu publicznego. Organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji, że zaistnienie powyższych okoliczności nie oznacza obowiązku udzielenia ulgi. Samo ich wystąpienie nie wiąże organu podatkowego, albowiem rozłożenie zapłaty podatku na raty ma charakter fakultatywny. Tak więc brak przesłanek uzasadniających rozłożenie podatku na raty nie pozwala na zastosowanie ulgi, natomiast ich wystąpienie nie przesądza tego, czy organ podatkowy udzieli ulgi. Rozważenie wskazanych przesłanek, w kontekście aktualnej sytuacji podatnika, znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, analizując przebieg postępowania oraz wydane rozstrzygnięcie, nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Do sporządzonego 13 maja 2004r. protokołu w celu ustalenia stanu majątkowego podatnik podał, iż posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni 61 m2, posiada wraz z żoną samochód osobowy marki Toyota Corolla z 2003 roku o wartości 60.000 zł, meble o wartości 30.000 zł i sprzęt RTV ok. 15.000 zł. Aktualnym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie wnioskodawcy w łącznej kwocie ok. 2.800 zł netto z dwóch umów zlecenia podpisanych z Gminą S. i Jednostką Wojskową Nr [...], zaś od 0l grudnia 2004r. będzie otrzymywał emeryturę przyznaną decyzją Wojskowego Biura Emerytalnego w wysokości 2.243 zł netto; żona Alina K. zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nie określony na stanowisku kierownika rachunkowości w Telekomunikacji Polskiej SA otrzymuje wynagrodzenie netto 4.224,98 zł miesięcznie. Na utrzymaniu małżonkowie mają dwoje dzieci w wieku 14 i 2 lat. Ponoszone wydatki związane z utrzymaniem wspólnego gospodarstwa domowego kształtują się następująco: podatek od nieruchomości - 461,52 zł w skali roku, gaz - 366,59 zł miesięcznie, energia elektryczna - 411,38 zł na 2 miesiące, woda - ok. 64,40 zł miesięcznie, telefon - ok. 300 zł miesięcznie, wywóz nieczystości - 30 zł kwartalnie, opłata za żłobek - 200 zł miesięcznie. Ponadto małżonkowie K. spłacają następujące kredyty zaciągnięte na zakup towarów: - odtwarzacza DVD SONY i magnetowidu SONY - kredyt z dnia 14.08.2003r. w AlG Bank Polska S. A, raty miesięczne wynoszą 369,80 zł, termin ostatniej raty przypada na [...] 2005r., - telewizora SONY - kredyt z dnia [...] 2003r. w GE Capital Bank S. A., raty miesięczne w kwocie 459,90 zł, termin ostatniej raty - 4.06.2004r., - automatu BOSCH - kredyt z dnia [...] 2004r. w Lucas Banku, raty miesięczne w wysokości 259,94 zł, termin ostatniej raty [...] 2004r., - kredyt zaciągnięty na 5 lat w związku z zakupem samochodu Toyota Corolla, raty miesięczne wynoszą 976 zł, termin ostatniej raty [...] 2009r. Organ odwoławczy wskazał, że z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, iż organ podatkowy I instancji podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i dokonał oceny okoliczności mających wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie przekroczył również granic przyznanego mu uznania, ustalił jaki jest rzeczywisty stan majątkowy, rozpatrzył podane argumenty, przemawiające za udzieleniem ulgi, zebrał materiał dowodowy, który poddał analizie i ocenie w kontekście przesłanek wynikających z art. 48 § l pkt.1 ordynacji podatkowej. Podejmując rozstrzygnięcie o odmowie zastosowania ulgi w formie rozłożenia na raty zapłaty podatku ustosunkował się do argumentów dotyczących sytuacji finansowej, majątkowej i zdrowotnej strony. Odmowa przyznania ulgi mogłaby tylko wtedy być uznana za sprzeczną z prawem, gdyby organ stwierdzając wystąpienie przesłanek do udzielenia ulgi odmowę swoją pozostawił bez uzasadnienia lub uzasadniając ją przekroczył ramy uznania administracyjnego.. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podzielił pogląd, że argumenty podniesione przez podatnika w sprawie, w zestawieniu z dokonanymi ustaleniami, nie stanowią dostatecznej podstawy do udzielenia ulgi w postaci rozłożenia zapłaty podatku na raty. Sam fakt zamieszczenia w ustawie przepisów ustanawiających ulgi podatkowe nie oznacza zarówno obowiązku jak i powszechności ich stosowania. Ważny interes podatnika lub interes publiczny wskazany w ww. przepisie musi istnieć obiektywnie, a nie wyłącznie w przekonaniu podatnika składającego wniosek o przyznanie ulgi. Organ, mając na uwadze powyższe, stwierdził, iż trudności finansowe co do zasady - nie mogą automatycznie skutkować rozłożeniem na raty zapłaty podatku. W ocenie organu odwoławczego, spłacanie wysokich rat zaciągniętych przez wnioskodawcę i żonę kredytów, a także ponoszenie zwykłych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego wobec osiągania przez żonę stałych dochodów w postaci wynagrodzenia za pracę oraz osiągania przez podatnika dochodów z umów zlecenia, a także, zgodnie z informacją zawartą w decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego o zawieszeniu wypłaty emerytury do dnia [...] 2004r., pobrania 12-to miesięcznego uposażenia od 01.12.2003r. do 30.l1.2004r. - nie stanowią wystarczających przesłanek do rozłożenia na raty zapłaty podatku w trybie art. 48 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Jak już wcześniej wykazano, nawet spełnienie wynikających z tego przepisu przesłanek warunkujących udzielenie ulgi, nie przesądza wcale o tym, iż organ podatkowy jest zobowiązany do pozytywnego rozpatrzenia wniosku podatnika. Zauważyć przy tym należy, iż pomimo trudnej, w ocenie strony sytuacji finansowej w dniu [...]2003r. podatnik zaciągnął wraz z żoną kredyt na zakup kolejnego samochodu osobowego Toyota Corolla o wartości 68.420,04 zł, co - wobec dość rygorystycznych wymagań banku jest potwierdzeniem odpowiednich zdolności. płatniczych. Na uwagę zasługuje również to, iż w umowie kredytu na zakup towaru - automatu BOSCH z dnia [...]2004r. zapisano, iż według oświadczenia kredytobiorcy uzyskuje on dochód z tytułu emerytury, a wysokość świadczenia brutto według ostatniej wypłaty wynosi 4.000 zł. Ponadto ze złożonego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w 2003 roku PIT-37 wynika, iż łączny dochód ze stosunku służbowego i działalności wykonywanej osobiście wyniósł w 2003 roku 104.129,12 zł. Organ drugiej instancji podniósł, że przedstawiona sytuacja materialna podatnika nie jest szczególna i odbiegająca od licznej rzeszy podatników, którzy utrzymują się ze znacznie niższych dochodów. Zatem sytuacja nie jest na tyle wyróżniająca się, by traktować ją odmiennie od sytuacji innych podatników, którzy borykając się ze znacznie poważniejszymi trudnościami w zaspokajaniu swoich podstawowych potrzeb życiowych wywiązują się z obciążających ich należności podatkowych. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że wobec nie wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanek warunkujących udzielenie ulgi, a więc ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego, odmowa udzielenia ulgi w spłacie należnego zobowiązania jest zasadna. W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego uzasadnienia decyzji organ zauważył, iż wszystkie okoliczności wskazane we wniosku oraz protokole o stanie majątkowym zostały zawarte w zaskarżonej decyzji, organ ustosunkował się do tych okoliczności i argumentów, ocenił materiał dowodowy w kontekście przesłanek wynikających z art. 48 § 1 pkt. l ordynacji podatkowej, a podejmując decyzję o odmowie przyznania ulgi wskazał i uzasadnił przyczyny takiego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów co do treści sentencji zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż organ I instancji nie zawarł rozstrzygnięcia o ilości rat jak wnioskował podatnik, z uwagi na odmowę udzielenia wnioskowanej ulgi, natomiast sformułowanie "udzielenie rat" użyte przez organ podatkowy jest tożsame ze sformułowaniem "rozłożenie na raty" i nie stoi w sprzeczności z przepisem art. 48 § l pkt l ordynacji podatkowej, a także nie narusza przepisu art. 210 tej ustawy. Ponadto w osnowie decyzji powołano przepisy prawa, na podstawie których rozstrzygnięcie zostało wydane, natomiast w jego uzasadnieniu zacytowano pełne brzmienie przepisu art. 48 § l pkt. l zatem bezpodstawny jest zarzut o wydaniu aktu administracyjnego bez uzasadnienia prawnego. W skardze do sądu skarżący zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 par.1 pkt.1 ustawy ordynacja podatkowa przez błędną wykładnię tego przepisu oraz art. 210 par.1 pkt.4,5 i 6 ordynacji podatkowej. Z uwagi na złożone zarzuty skarżący domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] 2004r oraz zasądzenia na jego rzecz od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z uwagi na brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wielu argumentów odwołania, pozostają one nadal aktualne i skarżący ponownie pragnie je podnieść. Stąd skarżący wskazał, ze organ pierwszej instancji orzekł o “odmowie udzielenia rat na spłatę “ w sytuacji, w której domagał się on “rozłożenia rat", ponadto organ pominął ilość rat, na które miał być podatek rozłożony co w konsekwencji powoduje, że sentencja decyzji nie odpowiada żądaniu skarżącego, które zawarł w złożonym wniosku. W efekcie decyzja została wydana z naruszeniem art. 48 par.1 pkt.1 oraz art. 210 par.1 pkt.1 ustawy ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżącego zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji interpretacja art. 48 par.1 pkt.1 ordynacji podatkowej, wynikająca ze stwierdzenia, że “w obecnej sytuacji ekonomicznej kraju oraz niskich dochodów lub ich braku w wielu rodzinach, okoliczności uzasadniające przyznanie ulgi w postaci rozłożenia na raty podatku muszą mieć charakter szczególny i wyjątkowy", jest rażąco niewłaściwa . Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując w uzasadnieniu argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd nie może orzekać na podstawie zasad słuszności czy współżycia społecznego. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną dla wniosku skarżącego jest wielokrotnie w sprawie cytowany art. 48 § 1 pkt.1 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę podatku. Jak wynika to z przepisu, przesłankami odroczenia terminu oraz rozłożenia na raty płatności podatku są ważny interes podatnika lub interes publiczny - są to pojęcia niezdefiniowane przez ustawodawcę, których treść oceniana jest w kontekście konkretnego stanu faktycznego sprawy. Istotą postępowania jest weryfikacja i dokładna analiza przez organy okoliczności przywołanych przez stronę występującą o ulgę na poparcie wniosku. Ustalenie przez organy, że w stanie faktycznym konkretnej sprawy w istocie zachodzą wskazane dyrektywy ustawowe nie przesądza o pozytywnym dla strony rozstrzygnięciu albowiem konstrukcja decyzji wydanej w tym przedmiocie z woli ustawodawcy oparta została na zasadzie uznania administracyjnego. Stąd kontrola sądowa (przy założeniu, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki) nie polega na ocenie uznania administracyjnego, ale ocenie czy decyzja wydana została zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również czy ocena tego materiału nie naruszała zasady swobodnej oceny dowodów. W przedmiotowej sprawie organy nie ustaliły, by wniosek skarżącego uzasadniony był ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, co stanowi niezbędny warunek by w ogóle wydać decyzję realizując zasadę uznania administracyjnego. O ile kwestia interesu publicznego nie była w stanie faktycznym szczególnie eksponowana, ani dowodzona przez wnioskodawcę, o tyle stał on na stanowisku, że wykazał tzw. ważny interes podatnika. W pojęciu ważnego interesu podatnika mieści się ocena jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, zdrowotnej zwykle jako następstwo zdarzeń wyjątkowych o charakterze losowym, uniemożliwiających realizację zobowiązań. Z subiektywnego punktu widzenia podatnika, w każdej sytuacji ma on ważny interes w uzyskaniu danej ulgi. Jednakże z punktu widzenia przepisów nie każdy interes podatnika w uzyskaniu ulgi stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że spełniona została przesłanka z art. 48 par. 1 ordynacji podatkowej z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o kwalifikowaną formę tzw. ważnego interesu podatnika. Za takie należy uznać m.in. okoliczności wskazujące na zagrożenie egzystencji podatnika wobec istnienia nadzwyczajnie trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy, należy zauważyć, że okolicznością, która w ocenie skarżącego w głównej mierze uzasadniała wniosek o rozłożenie zapłaty podatku na raty jest wypadek komunikacyjny z [...] 2003r, w następstwie którego samochód skarżącego uznany został za nie nadający się do naprawy, a wypłacone odszkodowanie nie pokryło udzielonego na zakup auta kredytu. W następstwie tego zdarzenia skarżący złożył wypowiedzenie stosunku służbowego i otrzymaną z tego tytułu jednorazową odprawę w całości przeznaczył na pokrycie kredytu na nabycie samochodu. Przedmiotowy wypadek nie wpłynął w istotny sposób na możliwość zarobkowania przez skarżącego albowiem z jego wniosku wynika, że w okresie od [...] 2004r do [...] 2004r (a więc po wypadku) wykonywał na podstawie umowy zlecenia obsługę prawną w jednostce wojskowej oraz w Gminie S. Okoliczność, że jednostka wojskowa nie wypłaca ustalonego wynagrodzenia nie należy do kategorii tych przesłanek, które mogłyby uzasadniać skuteczne domaganie się rozłożenia zaległości podatkowej na raty, istnieją bowiem inne instrumenty prawne pozwalające na wyegzekwowanie tych należności przez uprawnionego. Skarżący wskazywał, że od grudnia 2004r będzie pobierał emeryturę wojskową w kwocie 2.200zł. W zakresie dochodów żony skarżącego powołane zdarzenie nie wywołało żadnych zmian, nadal pozostawała w tym samym zatrudnieniu otrzymując wynagrodzenie w wysokości netto 4.224,98zł. W zakresie sytuacji rodzinnej skarżącego przedmiotowy wypadek także nie wywołał żadnych zmian. Wskazane przez skarżącego obciążenia kredytowe na zakup odtwarzacza DVD i magnetowidu firmy SONY (umowa z [...] 2003r), czy automatu BOSCH (umowa z [...]2004r), jak również samochodu Toyota Corolla wartości ok.68 tys. (umowa z[...] 2003r) powstały już po przedmiotowym wypadku samochodowym. Skarżący domaga się, by zdarzenie z [...] 2003r uznane zostało za odpowiadające przesłance do udzielenia ulgi w postaci rozłożenia należności na raty, gdy w praktyce nie ograniczyło ono nawet konsumpcji w rodzinie skarżącego. Wskazane wyżej okoliczności faktyczne sprawy zasadnie przez organy obu instancji uznane zostały za niespełniające żadnej z przesłanek art. 48 § 1 ordynacji podatkowej. Brak tzw. kierunkowych dyrektyw wyboru przesądza o niemożności pozytywnej decyzji w następstwie załatwienia wniosku skarżącego z 27 kwietnia 2004r. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący sformułowania sentencji decyzji organu pierwszej instancji jako odmowy “udzielenia rat" zamiast wnioskowanego “rozłożenia rat" ( na marginesie należy zauważyć, że w swoim zarzucie skarżący nie jest precyzyjny albowiem wnosił o rozłożenie na raty podatku a nie rozłożenia rat), co sprawia, że rozstrzygnięcie nie odpowiada żądaniu skarżącego. Rozstrzygnięcia zawarte w obu kwestionowanych decyzjach bez wątpienia rozstrzygają o istocie wniosku, który dotyczył rozłożenia - z uwagi na podniesione w nim okoliczności - określonej należności na raty. W tym aspekcie należy oceniać merytoryczną zawartość decyzji, która musi być tak sformułowana, by treść rozstrzygnięcia nie pozostawiała wątpliwości; żaden przepis nie narzuca obowiązku dosłownego posługiwania się sformułowaniami użytymi przez stronę jako warunku uznania, że takie orzeczenie jest odpowiedzią na jej żądanie. W ocenie Sądu polemika z argumentacją skarżącego, podniesioną na rozprawie jakoby przepis art. 48 § 1 ordynacji podatkowej z uwagi na wprowadzoną w nim zasadę orzekania na podstawie uznania administracyjnego, był niekonstytucyjny, jest zbędna i z uwagi na motywy rozstrzygnięcia wychodzi poza zakres tej sprawy. Zaskarżona decyzja, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, mają odmowny dla skarżącego charakter z uwagi na brak ustawowych przesłanek dla zastosowania ulgi, a nie są wynikiem orzekania na podstawie uznania administracyjnego. Podstawą prawną wydanego wyroku jest art. 151 w.w ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.