II FSK 497/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Protokolant Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 1/06 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 1/06 odrzucił skargę D. w Z. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zamościu z [...] w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty - 331.993,34 zł z tytułu obowiązku realizacji zajęcia wierzytelności. Skargę, która wpłynęła do Sądu 2 stycznia 2006 r. podpisał Prezes Zarządu Spółki M. B. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 2 stycznia 2006 r. skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi oraz do usunięcia jej braków formalnych poprzez wykazanie, że M. B. jest uprawniony do jednoosobowego działania w imieniu Spółki, ewentualnie także przez podpisanie skargi przez osobę uprawnioną w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało stronie skarżącej doręczone w sposób prawem przewidziany w dniu 9 stycznia 2006 r. (potwierdzenie odbioru k. 11 akt). Wpis od skargi został uiszczony w dniu 10 stycznia 2006 r. (polecenie przelewu - k. 12 akt) natomiast odpis z Krajowego Rejestru Sądowego został przez stronę przesłany do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie w dniu 12 stycznia 2006 r. i wpłynął do Izby w dniu 16 stycznia 2006 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie powyższa przesyłka trafiła w dniu 19 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zauważył, iż stosownie do dyspozycji art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym - określonym w art. 46 tej ustawy, zgodnie z którymi powinna ona zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika - pkt 4 § 1. Jak wynika z akt sprawy pod skargą podpisał się Prezes Zarządu "D." Spółki z o.o. Zgodnie z art. 201 § 1 i 2 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 5 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., zarząd prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje. Zarząd może składać się z jednego lub większej liczby członków, a w przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki, a jeżeli nie zawiera ona żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W tym stanie rzeczy koniecznym było - aby skarga mogła otrzymać prawidłowy bieg - wezwanie strony skarżącej do wykazania, czy podpisany pod skargą M. B. - Prezes Zarządy jest uprawniony do jednoosobowego reprezentowania Spółki, albo też do podpisania skargi przez osobę do tego uprawnioną - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym terminie obliguje bowiem Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do usunięcia powyższych braków strona otrzymała w dniu 9 stycznia 2006 r. tym samym siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia upłynął z dniem 16 stycznia 2006 r. W zakreślonym terminie Spółka uiściła wpis od skargi, jednakże nie wykazała prawa do reprezentacji Spółki przez M. B. Spółka przesłała wprawdzie odpis z KRS - z którego wynikało, iż Prezes Zarządu Spółki "D." jest uprawniony do jednoosobowego działania w imieniu Spółki - w zakreślonym terminie, jednakże nie do Sądu lecz do Dyrektora Izby Skarbowej, który pismo strony wraz z odpisem z KRS przekazał do Sądu w dniu 19 stycznia 2006 r., a więc już po upływie zakreślonego terminu. Zgodnie z art. 83 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem niemającym w sprawie zastosowania. Dlatego też przyjąć należy, iż termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu. Dla zachowania terminu konieczne jest więc, aby pismo zostało nadane pod adresem właściwego odbiorcy (sądu), a w przypadku wpłynięcia pisma do niewłaściwego organu (sądu) o zachowaniu terminu decyduje dopiero data jego wpłynięcia do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania pod adresem tego sądu przez organ (sąd) niewłaściwy - por. post. SN z dnia 24 czerwca 2002 r., I PZ 55/02, OSNP 2004/7/125, post. SN z dnia 28 listopada 1988 r., III CZP 33/87, OSNCP 1988/6/73, czy też post. SN z dnia 10 lutego 1975 r., II CZ 13/75, OSPiK 1975/10/216 oraz Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter i inni, Zakamycze 2005, s. 208. Dlatego też skoro termin do uzupełnienia braków upływał z dniem 16 stycznia 2006 r., a pismo strony w tym przedmiocie wpłynęło do sądu dopiero w dniu 19 stycznia 2006 r. to uznać należało, iż strona zakreślonego do dokonania tej czynności terminu nie zachowała. Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 83 § 3 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż brak formalny w postaci nadesłania odpisu z KRS skarżący uzupełnił w dniu 19 stycznia 2006 roku, podczas gdy w świetle powyższego przepisu oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym (co nastąpiło w dniu 16 stycznia 2006 roku) jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, a w konsekwencji, 2) art. 58 § 1 pkt 3 cyt. ustawy, polegające na odrzuceniu skargi, mimo iż jej brak formalny w postaci niezałączenia odpisu z KRS został uzupełniony w zakreślonym terminie. Powołując się na powyższe uchybienia Spółka wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący przyznał, iż pismem z dnia 12 stycznia 2006 r. przesłał omyłkowo na adres Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS skarżącej Spółki, niemniej jednak spostrzegł powyższą omyłkę i w dniu 16 stycznia 2006 r., a zatem w zakreślonym terminie, ponownie przesłał odpis z rejestru przedsiębiorców KRS skarżącej spółki na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Powyższa przesyłka została nadana listem zwykłym w Urzędzie Pocztowym w Częstochowie. W piśmie przewodnim do przesyłki z dnia 16 stycznia 2006 r. skarżący wyjaśnił, iż wysyła ponownie odpis KRS, gdyż poprzedni został omyłkowo wysłany na adres Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie. Na dowód tego strona załączyła kserokopię pisma przewodniego z dnia 16 stycznia 2006 r. wraz z kserokopią przesyłki z uwidocznioną pieczątką nadania w urzędzie pocztowym. W tej sytuacji, zdaniem Spółki, mając za podstawę art. 83 § 3 należy uznać, że braki formalne skargi zostały uzupełnione w terminie zakreślonym w zarządzeniu Przewodniczącego z dnia 2 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 1/06. Tym samym Sąd naruszył art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. ponieważ odrzucił skargę kasacyjną, mimo iż nie było do tego żadnej podstawy prawnej. Na rozprawie w NSA Prezes Spółki wyjaśnił, iż on osobiście wysłał odpis KRS listem zwykłym. Nie umie wyjaśnić dlaczego nie wysłał dokumentu listem poleconym. Poprosił jednakże urzędniczkę na poczcie, aby zrobiła ksero koperty. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów na rzecz organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarżący zarzuca w skardze kasacyjnej, iż brak było określonej w art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. przyczyny odrzucenia skargi, bowiem strona w terminie zakreślonym zarządzeniem Przewodniczącego uzupełniła brak formalny skargi, przesyłając odpis KRS na adres Sądu listem zwykłym. Strona nie podniosła przy tym pod adresem Sądu zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskutek błędnych ustaleń faktycznych odnośnie do terminu wywiązania się przez Spółkę z obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi. Tym samym strona nie kwestionuje, iż Sąd orzekając na podstawie akt sprawy stosownie do art. 133 u.p.p.s.a. miał podstawy do ustalenia, że strona złożyła po terminie żądany odpis KRS. Odpis ten przesłany omyłkowo za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, został bowiem nadany na adres Sądu po terminie, co potwierdza znajdująca się w aktach koperta z datą nadania listu poleconego przez organ. Strona twierdzi, iż zorientowała się, że omyłkowo przesłała odpis KRS-u na adres organu zamiast bezpośrednio do Sądu, w związku z tym przesłała ponownie ten dowód do Sądu listem zwykłym w ostatnim dniu terminu, o czym ma zaświadczać kserokopia koperty z pieczęcią Poczty i pismo przewodnie nadane jakoby w tej kopercie. Przedstawione uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej nie może być uwzględnione. W aktach sprawy brak listu zwykłego, na który powoływała się strona, który miał być przesłany w dniu 16 stycznia 2006 r. do sądu. W aktach znajduje się odpis KRS przesłany za pośrednictwem organu. Z art. 83 § 3 u.p.p.s.a. wynika, iż oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika wprost, iż wyłącznym dowodem oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym jest dowód nadania przesyłki listem poleconym, ale okoliczność ta jest powszechnie akceptowana w praktyce życia codziennego, przyjmowana w postępowaniu administracyjnym i sądowym. O tym, iż strona zorientowana jest co do tego, że dowodem oddania przesyłki w urzędzie pocztowym jest poświadczony przez ten urząd dowód przyjęcia przesyłki świadczy fakt, że wszystkie inne pisma przesyłane przez nią do organów i sądu były nadawane listami poleconymi. W rezultacie nie można uznać za dowód wysłania pisma do Sądu kserokopii koperty listu zwykłego. Zagadką jest to w jaki sposób strona, która nie zadbała o nadanie przesyłki listem poleconym weszła w posiadanie listu zwykłego opatrzonego pieczęcią poczty, aby sporządzić kserokopię koperty w sytuacji, gdy list ten nie dotarł do adresata (Sądu), a przesyłki zwykłe nie są opatrywane pieczęcią urzędu pocztowego w obecności nadawcy i wydawane następnie do jego rąk. Wyjaśnienia Prezesa odnośnie do okoliczności uzyskania kserokopii koperty i powodu niewysłania dokumentu listem poleconym są niewiarygodne, niezgodne z doświadczeniem życiowym (osobiste wysyłanie poczty przez Prezesa Spółki), sporządzenie kserokopii listu przez urzędnika pocztowego w sytuacji, gdy list ten nie dotarł do adresata, nie mogą dowodzić wywiązania się przez stronę skarżącą z nałożonego obowiązku w zakreślonym terminie. Reasumując, powołany przez stronę argument o uzupełnieniu braków formalnych skargi w terminie nie został wykazany wiarygodnym dowodem z dokumentu, a tylko tego rodzaju dowód mógł posłużyć sądowi kasacyjnemu do skorygowania ustaleń faktycznych Sądu I instancji (por. art. 103 § 3 u.p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Brak natomiast podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania w przypadku oddalenia skargi na postanowienie o odrzuceniu skargi.