II OSK 1158/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA – Włodzimierz Ryms (spr) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2006 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 548/05 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania w sprawie legalności budowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie legalności budowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie jest stroną w postępowaniu dotyczącym budowy garaży dla samochodów ciężarowych. Działka nr [...] przy ul. O., na której usytuowana jest przedmiotowa budowa nie graniczy z nieruchomością skarżącego. Nieruchomość skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego (garażu). Ewentualna sprzeczność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, w sytuacji, gdy postanowienie to nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 28 ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz art. 32 w związku z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący podniósł, że postępowanie dotyczy działek oznaczonych numerami [...] i [...], a nie działki [...]. Ponadto nieruchomość, której jest właścicielem, co prawda nie graniczy bezpośrednio z działkami, na których wybudowano garaże dla samochodów ciężarowych, lecz z całą pewnością znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego i parkingu, gdyż leży po drugiej stronie drogi osiedlowej. Zdaniem skarżącego ma on uzasadniony interes prawny w dążeniu do usunięcia obiektu, który bezsprzecznie oddziałuje na jego nieruchomość i został wybudowany z rażącym naruszeniem prawa – tj. planem zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, jakkolwiek słusznie wskazuje na wadliwe uzasadnienie odrzucenia skargi. Argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej odnosi się do uzasadnienia niedopuszczalności skargi, które nie jest prawidłowe, ponieważ niedopuszczalność skargi wynika z innej przyczyny. Stanowisko Sądu przedstawione w uzasadnieniu postanowienia, że jeżeli skarżący nie posiada legitymacji skargowej (nie wykazał w jaki sposób zaskarżone postanowienie naruszyło jego interes prawny lub uprawnienia), to skargę wniesioną przez skarżącego należało odrzucić, jest wadliwe. Fakt, że skarżący nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, a także, że nie miał żadnego interesu prawnego, ani w postępowaniu administracyjnym, ani we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego ma ten skutek, że skarga ulega oddaleniu, a nie odrzuceniu. Wiąże się to bowiem z badaniem przez Sąd, czy skarżący miał w sprawie przymiot strony. Stanowisko, że jeżeli skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi, to jego skarga podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu wynika zarówno z orzecznictwa sądowego, jak i przyjmowane jest w doktrynie (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2000 r., II SA 2109/00; OSP 2001, nr 6, poz. 86 oraz wyrok NSA z dnia 20 września 2000 r., IV SAB 53/00, LEX nr 53370). Prawo wniesienia skargi jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organami administracyjnymi (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego stronie przysługuje zażalenie na podstawie art. 101 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00 – ONSA z 2000 r., z. 4, poz. 137). Skarżący wnosząc skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chełmnie z dnia 16 września 2004 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie legalności budowy nie wyczerpał środków zaskarżenia jakie przysługiwały mu w tym postępowaniu. Mimo zawartego w postanowieniu pouczenia o przysługującym zażaleniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (k.68), zażalenie takie nie zostało wniesione. Tym samym, skoro przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia i skarżący wniósł skargę na postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji, to skargę taką należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut, iż skarżący jest stroną postępowania, ponieważ jego nieruchomość znajduje się na obszarze oddziaływania obiektu garażowego, nie zmienia faktu, iż skarga na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] września 2004 r. została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia i tym samym nie może być wzięty pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Z przedstawionych rozważań wynika, że skarga nie mogła zostać odrzucona z powodu braku legitymacji skargowej. Jednak mimo błędnego uzasadnienia skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.