II SA/Gl 167/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sedzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi K. Holdingu Węglowego S.A. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Mieskiej K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska K. dokonała zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. w obszarze dzielnicy D. – W., w rejonie ulic C. – Ś. w zakresie wprowadzenia funkcji usług centrotwórczych. Uchwała ta została ogłoszona w Dz. Urz. Województwa Ś. z [...] r. nr [...], poz. [...]. Pismem z dnia [...] r. (data wpływu do biura Rady [...]r.) K. Holding Węglowy S.A. wezwał Radę Miejską K. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezpodstawnym ustaleniu w pkt. 7.1 lit. a opisanej wyżej uchwały jednorazowej opłaty w wysokości 30% z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla terenów oznaczonych symbolami [...],[...],[...]. W uzasadnieniu wezwania Spółka podała, że w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w obszarze objętym zmianą planu. Nieruchomości te co prawda następnie zbyła, ale wobec prób obciążenia jej opłatą z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wskazała, że posiada interes prawny w ustaleniu zasadności i dopuszczalności podjęcia uchwały dokonującej zmian planu miejscowego. Przyjęte w planie miejscowym rozwiązania naruszają zdaniem skarżącej zasady konstytucyjne, a to: równości wobec prawa, sprawiedliwości społecznej i działania w zaufaniu do państwa i jego organów. Rozwiązania te naruszają także przepisy art. 140 kc w zw. z art. 232 i nast. kc oraz art. 44 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. nr 99, poz. 1079 ze zm.). Skarżąca podniosła, że na mocy kwestionowanej uchwały Rada Miejska w sposób dowolny nakazała pobierać 30% opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Od innych bowiem nieruchomości ustaliła tę opłatę w wysokości 0% mimo takiego samego ich przeznaczenia (np. obszar oznaczony symbolem [...], którego użytkownikiem wieczystym była Spółka i obszar oznaczony jako [...]). KHW S.A. wskazał wreszcie, że przeznaczenie terenów, których był użytkownikiem wieczystym w istocie nie uległo zmianie w wyniku uchwalenia nowego planu bowiem były to tereny przemysłowe pełniące funkcje " parkingowe, administracyjne, oświatowe i zdrowotne". W dniu [...]r. do biura Rady Miejskiej K. wpłynęła skarga KHW S.A. kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnergo w Gliwicach. W skardze Spółka domagała się stwierdzenia nieważności opisanej uchwały Rady Miejskiej zmieniającej plan miejscowy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej Poppsa - jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę należy wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia takiego wezwania. Skoro zatem Rada Miejska K. w ogóle nie odpowiedziała na to wezwanie to skarga musi zostać oceniona jako złożona w terminie. Powtórzono też w całości argumentację przytoczoną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miejska K. nie uwzględniła skierowanego do niej wezwania K. Holdingu Węglowego S.A. do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska Rada podała, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) winna się ona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. ustosunkować do zarzutów podniesionych w wezwaniu, badając czy nastąpiło naruszenie interesu prawnego jej uchwałą. Odnosząc się zarzutów KHW S. A. stwierdzono, że zostały one wnikliwie zbadane pod kątem przestrzegania zasad, trybu i procedury sporządzania zmian planu miejscowego. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) Zarząd Miasta zawiadomił KHW S.A. o terminie wyłożenia projektu przedmiotowej zmiany planu do publicznego wglądu. Spółka nie wniosła jednak w terminie określonym w art. 24 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzutu do tego projektu. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w wezwaniu Rada wskazała, że twierdzenie Holdingu o różnicowaniu przez nią wspomnianych stawek procentowych zależnie od tego do kogo należy nieruchomość objęta planem "jest pomówieniem i mija się z prawdą". W szczególności kwestionowanie przez Spółkę opłaty od wzrostu wartości nieruchomości, którą ustalono w wysokości 0% dla terenu oznaczonego w planie symbolem [...]jest nieuzasadnione, bowiem teren ten w dotychczasowym planie miał takie samo przeznaczenie jak w obowiązującym planie (parking dla przychodni zdrowia i przychodnia zdrowia) natomiast dla terenów, którymi władał Holding ustalono inne przeznaczenie niż poprzednio. Opisana uchwała doręczona została KHW S.A. w dniu [...]r., a pismem z dnia [...]r. skierowanym do Rady Miejskiej K. Holding podtrzymał skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu powtórzono treść uzasadnienia uchwały o nieuwzględnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do jej rozpoznania uznał bowiem, że jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na rozprawie w pierwszym rzędzie Sąd badał, czy skarga K. Holdingu Węglowego S.A. datowana na dzień [...]r., a która wpłynęła do biura Rady Miejskiej K. w dniu [...]r., została wniesiona z zachowaniem terminu o jakim jest mowa w art. 53 § 1 Poppsa. Na wstępie wskazać należy, że przywołany w skardze KHW S.A. art. 53 § 2 Poppsa nie może znaleźć zastosowania w sprawie wobec brzmienia art. 102a ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem w sprawach skarg, o jakich jest mowa w rozdziale 10 tej ustawy (nadzór nad działalnością gminną) , nie stosuje się przepisów art. 52 § 2 i 3 ustawy Poppsa, te ostatnie zaś przepisy zostały wymienione w przywołanym przez Skarżącą art. 53 § 2 Poppsa. W sprawie terminu zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wypowiedział się w uchwale z dnia 4 kwietnia 1998 r. sygn. akt FPS 1/98 Naczelny Sąd Administracyjny (ONSA z 1998 r. z. 3, poz. 78). Wskazał on, że w sprawach tych stosowało się 30 dniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74 poz. 368 ze zm.). Bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu. Jednakże, gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na skargę. W opinii składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie uchwała ta, wobec brzmienia aktualnie obowiązujących przepisów regulujących kwestię terminu wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zachowuje swoją aktualność. W kontrolowanej sprawie skarga tymczasem została wniesiona przed upływem dwumiesięcznego terminu (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym) przewidzianego na udzielenie przez Radę odpowiedzi na wezwanie skrrżącej. Nadto zważyć należy, że przed upływem tego terminu Rada podjęła uchwałę odpowiadając na skierowane do niej wezwanie usunięcia naruszenia interesu prawnego. Na skutek zaś opóźnienia doręczenia przez Radę Miejską K. KHW S.A. podjętej uchwały, termin do wniesienia skargi uległ jeszcze wydłużeniu. Tym samym wniesioną skargę należy uznać za wniesioną przedwcześnie. Skoro zaś termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym to jego skrócenie bądź wydłużenie przez sąd administracyjny jest niedopuszczalne, co w konsekwencji powoduje także niedopuszczalność skargi Wobec powyższego wniesiona skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Poppsa.