I OZ 7/06

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA (del.) Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 października 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 września 2005r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 07 września 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05 odmówił H. P. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...], w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym możliwe jest wtedy, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Tak więc musi on uprawdopodobnić, że jego sytuacja jest na tyle trudna, iż uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonym przepisie. Oceniając sytuację bytowo-rodzinną H. P., Sąd doszedł do wniosku, że skarżący nie jest pozbawiony majątku. Mając na uwadze stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2004r. sygn. akt FZ 131/04 (niepubl.), zgodnie z którym "posiadanie majątku w zasadzie wyłącza możliwość zwolnienia od kosztów, skoro istnieje możliwość jego obciążenia" oraz fakt, iż skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 60 m. kw., 9 ha gruntów rolnych, warsztatu rzemieślniczego oraz samochodu osobowego, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Ponadto, skarżący kierując sprawę na drogę postępowania sądowego, winien przewidywać potrzebę ponoszenia kosztów tego postępowania i tym samym w miarę możliwości poczynić w swoim majątku oszczędności, nawet z uszczerbkiem dla innych zazwyczaj ponoszonych wydatków. Dopiero w sytuacji, gdy poczynione w ten sposób oszczędności okazałyby się niewystarczające, może zwrócić się o pomoc państwa (postanowienie z dnia 24 września 1984r. sygn. akt II CZ 104/84, LEX nr 8623). Pismem z dnia 19 września 2005r. H. P. wniósł sprzeciw od ww. postanowienia z dnia 07 września 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05. Z uwagi na fakt, że skarżący złożył ww. sprzeciw tylko w jednym egzemplarzu, Sąd pismem z dnia 29 września 2005r. wezwał H. P. do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych sprzeciwu z dnia 19 września 2005r., poprzez złożenie jego odpisu, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie Sądu zostało skarżącemu doręczone w dniu 10 października 2005r. W odpowiedzi, skarżący w dniu 14 października 2005 złożył (datowane na dzień 12 października 2005r.) pismo zatytułowane "zażalenie", o treści odmiennej od treści sprzeciwu z dnia 19 września 2005r. oraz datowane na dzień 13 października 2005r. pismo, w którym wyraził opinię, iż do rozpoznania jego sprzeciwu wystarczy jeden egzemplarz i oświadczył, że wymaganego sprzeciwu nie złoży. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 19 października 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05 odrzucił sprzeciw H. P. na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 07 września 2005r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprzeciw od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego jest pismem procesowym, powinien zatem czynić zadość wymaganiom stawianym takiemu pismu, w tym określonemu w art. 47 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogowi, aby było ono składane wraz z odpisami, w celu doręczenia ich stronom. Sprzeciw złożony bez odpisu (względnie odpisów) jest obarczony brakiem formalnym, którego nie uzupełnienie, po uprzednim wezwaniu Sądu, skutkuje odrzuceniem sprzeciwu, zgodnie z art. 259 § 2 cyt. ustawy. Pismem z dnia 02 listopada 2005r. H. P. wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 października 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny sytuacji faktycznej i prawnej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi, którzy są m. in. upoważnieni do wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania, albo odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7). W myśl przepisu art. 259 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od postanowień wydanych przez referendarzy sądowych w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, stronie przysługuje prawo do złożenia sprzeciwu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego jest pismem procesowym, zatem powinien czynić zadość wszystkim wymaganiom stawianym takiemu pismu, w tym określonemu w art. 47 § 1 omawianej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Zgodnie z tym przepisem, strona obowiązana jest wraz ze składaniem pisma, dołączyć jego odpisy, w celu doręczenia ich wszystkim stronom postępowania sądowo-administracyjnego. Sprzeciw złożony bez odpisu (lub odpisów) jest obarczony brakiem formalnym, którego nie uzupełnienie, po uprzednim wezwaniu Sądu, skutkuje odrzuceniem sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pismem z dnia 29 września 2005r. wezwał H. P. do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych sprzeciwu z dnia 19 września 2005r. W odpowiedzi, skarżący w dniu 14 października 2005r. (datowane na dzień 12 października 2005r.) złożył pismo zatytułowane "zażalenie". Z uwagi na fakt, iż pismo to nie odzwierciedla wiernie treści oryginału sprzeciwu z dnia 19 września 2005r., nie mogło być ono potraktowane przez Sąd jako jego odpis. Ponadto należy mieć na uwadze fakt, iż skarżący w piśmie z dnia 12 października 2005r. oświadczył, że wymaganego dodatkowego egzemplarza sprzeciwu nie złoży. Zatem uznać należy, że skarżący nie miał zamiaru wypełnić polecenia Sądu, zawartego w wezwaniu z dnia 29 września 2005r. W związku z powyższym, z uwagi na bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu na uzupełnienie sprzeciwu, Sąd I instancji był, na podstawie art. 259 § 2 cyt. ustawy zobligowany do odrzucenia sprzeciwu H. P. z dnia 19 września 2005r. od ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 07 września 2005r. sygn. akt II SA/Bd 741/05. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie przepisów art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie oddalił.