II SA/Go 625/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.),, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Aleksandra Stankowska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 sprawy ze skargi FEI Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Starosta, na podstawie art. 150, art. 151 ust. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33, art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wznowionego z urzędu postanowieniem Starosty z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na działkach nr [...], uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę ww. wiat firmie FEI Sp. z o.o., zmienioną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na terenie położonym w miejscowości [...] na działkach o nr ewidencyjnych gruntu [...], w zakresie objętym wnioskiem z [...] marca 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu przeprowadzonym w trybie wznowieniowym ustalono, iż ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiat o konstrukcji drewnianej (norki), budynku gospodarczo-garażowo-magazynowego, budynku socjalno-biurowego, przyłącza energetycznego, wodociągowego, zbiornika na ścieki i gnojowicę na terenie położonym na działkach nr [...]. Decyzja, której nieważność stwierdzono, stanowiła zdaniem organu podstawę do decyzji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] zatwierdzającej przedłożony przez inwestora projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek firmie FEI Sp. z o.o., gdyż na podstawie przepisów art. 33, art. 34 ust. 1 i 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego inwestor zobowiązany był dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (nie objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), z kolei organ zobowiązany był przed wydaniem decyzji badać czy projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec zaistnienia przesłanki do wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, Starosta uchylił dotychczasową decyzję nr [...] zatwierdzającą przedstawiony przez inwestora projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, natomiast na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 Kpa zobligowany był do wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę. Ustalając, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane inwestor zobowiązany był do dołączenia do wniosku z dnia 8 marca 2004 r. o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast przedłożona w przedmiotowej sprawie wraz z wnioskiem decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie art. 156 Kpa (ze skutkiem od momentu jej wydania – ex tunc), organ stwierdził, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę nie zawierał niezbędnych załączników. Ponieważ brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji uniemożliwił także realizację dyspozycji art. 34 i 35 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołując się od powyższej decyzji i wnosząc o jej uchylenie FEI Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego E.Ż.-M., podniosła, że w sprawie nie zaistniała podstawa wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a odwołujący się realizował inwestycję w dobrej wierze w zaufaniu do prawidłowości działania organów administracji. Ponadto Spółka powołała się na poglądy doktryny i orzecznictwo sądowe wskazując, iż uprawnienia inwestora winny być w zasadzie niewzruszalne, zatem nie można orzekać nieważności pozwolenia na budowę lub uchylenia go w jakimkolwiek trybie po wybudowaniu obiektu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], działając z upoważnienia Wojewody, Kierownik Oddziału Administracji Budowlanej Urzędu Wojewódzkiego utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2005 r. Organ odwoławczy wskazał, że negatywne przesłanki uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania zwarte są wyczerpująco w przepisie art. 146 Kpa, który nie wskazuje aby po wznowieniu postępowania przeszkodę do uchylenia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę stanowiło zrealizowanie, zgodnie z jej treścią, całości lub części inwestycji. Ponadto organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym decyzja Starosty nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie wyeliminowaną z obrotu prawnego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że Starosta słusznie wznowił postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. przedmiotowe postępowanie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa . Jako prawidłowe, w myśl przepisów art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 i 145a Kpa, organ ocenił także orzeczenie z dnia [...] lutego 2005 r. o uchyleniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę i o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uznając, iż skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została uznana za nieważną, to wobec braku takiej decyzji, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł dokonać sprawdzeń na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane W konsekwencji musiał zatem odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzję organu odwoławczego doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 26 kwietnia 2005 r. Powyższa decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi FEI spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowanej przez radcę prawnego E.Ż.-M., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, jak też przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej spółki zaskarżona decyzja nie odpowiada dyspozycji art. 107 Kpa, gdyż nie zawiera powołania podstawy prawnej, poza art. 138 Kpa. Ponadto powtórzono prezentowany w odwołaniu pogląd, iż w sprawie nie zaistniała przyczyna, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, gdyż decyzja z dnia 30 marca 2004 r. nie została wydana "w oparciu" o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, której nieważność została następnie stwierdzona, a rozstrzygnięcie w niej zawarte nie wchodził w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Opisując stan faktyczny i prawny w dacie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2004 r. i wydania decyzji z dnia [...] marca 2004 r. (jak też zmieniającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2004 r.) strona skarżąca wywiodła, iż było ono prawidłowe. Dlatego, w jej cenie orzeczenie jak w zaskarżonej decyzji, narusza w sposób niewątpliwy ważny interes strony działającej w zaufaniu do decyzji organów. Ponownie podniesiono także, że skarżący poniósł wysokie koszty związane z częściowym wykonaniem planowanej inwestycji, a także czyni bieżące nakłady na funkcjonującą hodowlę norek. Skarżąca spółka zgłosiła także zarzut, iż zaskarżona decyzja jest przedwczesna, z uwagi na zaskarżenie przez nią do sądu orzeczenia w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej podniesione nie mogą być uznane za skuteczne. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.). Sąd nie może zatem oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Oceniając zasadność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...], którą organ ten w trybie postępowania wznowieniowego uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na działkach nr [...], zmieniona decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] oraz odmówił inwestorowi – FEI Sp. z o.o. - zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] marca 2004 r. Bezsporna w sprawie pozostaje okoliczność, iż ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiat o konstrukcji drewnianej (norki), budynku gospodarczo-garażowo-magazynowego, budynku socjalno-biurowego, przyłącza energetycznego, wodociągowego, zbiornika na ścieki i gnojowicę na terenie położonym na działkach nr [...]. Nie budzi także wątpliwości, iż uprzednio, wraz z wnioskiem z dnia [...] marca 2004 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, inwestor przedłożył organowi administracji architektoniczno-budowlanej wskazaną wyżej decyzję Burmistrza z [...] grudnia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla planowanej inwestycji. Przechodząc do rozważenia zarzutów skargi należy podkreślić, iż decyzje administracyjne mogą być dotknięte różnego typu wadami. Część z nich stanowi wady nieistotne, które mogą być usunięte w drodze uzupełnienia, sprostowania, wyjaśnienia (por. art. 111-113 k.p.a.). Oprócz tego istnieją jednak wady istotne wymienione w art. 145 § 1, art. 145 a § 1 oraz w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mają one różny charakter, w związku z tym wywierają odmienne skutki. Wady z art. 145 § 1 i 145a § 1 są istotnymi wadami postępowania. Nie jest jednak wiadome, jaki skutek wywarły one na decyzję administracyjną. Mogą spowodować więc jedynie wzruszalność decyzji. Dlatego też wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, iż przesłanki wznowienia postępowania określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Oznacza to, że organ nie dysponuje w sytuacji ich zaistnienia uznaniem administracyjnym, jednocześnie jednak, z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w przepisie art. 16 § 1 Kpa, wykładnia tych przesłanek nie może mieć charakteru rozszerzającego. Skarżąca spółka zarzuca, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2004 r., wskazana przez ustawodawcę w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym postępowanie administracyjne wznawia się jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Na poparcie powyższej tezy przywołano poglądy doktryny oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. wyrok z dnia 25 lutego 1982 r., sygn. akt II SA 6/82, ONSA z 1982, nr 1, poz. 19 wskazując, że pomiędzy decyzją organu administracji, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zastosowany przez ustawodawcę zwrot "w oparciu", a ponadto rozstrzygnięcie zawarte w uchylonej lub zmienionej decyzji, wchodzić musi w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej decyzji. Sąd podziela ugruntowany w doktrynie oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego kierunek wykładni przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego określonej w art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Regulacja ta nawiązuje zatem do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Należy przy tym zaznaczyć, że wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Ponadto wcześniejsza decyzja może np. określać warunki wydania tej drugiej, z tego też względu może stanowić dla niej swoistą podstawę prawną. Przykład takiego ciągu działań stanowi proces inwestycyjny dla inwestycji celu publicznego, w którym wydanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ta ostatnia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Podobne rozwiązanie przewiduje art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchylenie zatem bądź stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (vide Komentarz do art. 145 kpa w G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005) . Także w wyroku z dnia 5 lipca 1996 r., III ARN 21/96 (OSN 1997, nr 3, poz. 32) Sąd Najwyższy podkreślił iż: "stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana decyzja w innej sprawie, stanowi podstawę wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 8 Kpa), nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji." Należy także zgodzić się z prezentowanym przez komentatora i podzielonym przez stronę skarżącą stanowiskiem, iż wzruszenie decyzji administracyjnej (orzeczenia sądowego), "nie wywołuje skutku automatycznie, a daje jedynie podstawę do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 7 wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2005, s. 652), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, jako zgodne z przepisami procedury administracyjnego należy ocenić wznowienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r., z urzędu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej FEI Sp. z o.o. pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na działkach nr [...]. Sąd podziela także w całości stanowisko organów orzekających w przedmiotowej sprawie, znajdujące oparcie w cytowanych wyżej poglądach doktryny, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi decyzję objętą szeroko rozumianą podstawą prawną wydania decyzji zatwierdzającej przedłożony przez inwestora projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Także w myśl przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie może bowiem budzić wątpliwości, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje "w oparciu" o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana dla danego terenu na podstawie przepisów o zabudowie i zagospodarowaniu terenu, co w przedmiotowej sprawie jest okolicznością bezsporną). Zgodnie z ww. przepisami, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję te należy dołączyć do wniosku, a ponadto organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Także projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.). Wedle art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapada decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 Kpa oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę uznał za prawidłowe orzeczenia organów obu instancji stwierdzające, iż w związku z zaistnieniem przesłanki wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] (art. 145 § 1 pkt 8 Kpa) decyzję tę, jako wadliwą w sposób istotny, należało wyeliminować z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie. Jednocześnie rozpoznając ponownie sprawę administracyjną wszczętą na skutek wniosku skarżącej spółki z dnia [...] marca 2004 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działkach nr [...], organy prawidłowo uznały, iż z uwagi na brak wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wywodów skargi dotyczących prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę w dacie jej wydawania, należy podkreślić, iż w ramach postępowania wznowionego rozpoznając sprawę na nowo w granicach sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła uchylona decyzja. Ponadto opierając się na regułach związanych z zasadą praworządności organ związany jest przepisami prawnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji podjętej w trybie wznowienia postępowania. Należało zatem uznać, iż stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. skutkowało utratę jej bytu prawnego od dnia wydania – ex tunc, co zobowiązane były uwzględnić w prowadzonym postępowaniu organy administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd nie uznał także za zasadny zarzutu przedwczesności orzekania przez organy w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania, w obliczu zaskarżenia przez inwestora do sądu administracyjnego ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] marca 2004 r. dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji oraz złożenia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Należy bowiem wskazać, iż ostateczna decyzja administracyjna jest wykonalna, natomiast zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn.zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zatem do czasu ewentualnego uwzględnienia przez organ lub sąd administracyjny wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wywołuje ona co do zasady skutki prawne wynikające z jej treści. Na marginesie tych rozważań, Sąd z urzędu ustalił, iż wykonanie wskazanej wyżej decyzji nie zostało wstrzymane w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Go 480/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę. Sąd uznał natomiast za trafny, zgłoszony wobec zaskarżonej decyzji Wojewody, zarzut naruszenia dyspozycji art. 107 Kpa poprzez niewłaściwe powołanie podstawy prawnej – ograniczenie jej do wskazania art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli przepisu proceduralnego. Rację ma strona skarżąca wskazując, iż decyzja organu drugiej instancji, zobowiązanego merytorycznie ponownie rozpoznać sprawę administracyjną, winna prawidłowo wskazywać zarówno przepisy proceduralne, jak i prawa materialnego, na których organ ten oparł rozstrzygnięcie, także w sytuacji gdy utrzymuje on w mocy jako prawidłową decyzję organu pierwszej instancji. Jednakowoż należy podkreślić, iż analiza treści zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienia wskazuje, że decyzja została wydana w oparciu o prawidłową podstawę faktyczną i prawną, a także w tym zakresie uzasadniona poprzez wskazanie odpowiednich przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie uznał, iż stwierdzone naruszenie przepisu postępowania tj. art. 107 § 1 Kpa, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, dlatego, w myśl dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych powodów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), orzekł jak sentencji. Wobec oddalenia skargi, zgodnie z przepisem art. 200 a contrario ww. ustawy, stronie skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.