I SA/Op 307/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński (spr.) Sędziowie: NSA Gerard Czech Asesor sądowy Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 stycznia 2005 r. Skarżący J. W. złożył dnia 30 maja 2005 r. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Opolu deklarację PIT-6 do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, określając w wykazie działów specjalnych produkcji rolnej i stosowanych jednostek miar, że w roku 2995 prowadził będzie chów i hodowlę drobiu nieśnego - kur (produkcja jaj konsumpcyjnych) w postaci "odchowu kurek" w ilości 10.000 sztuk. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 października 2004 r. w sprawie norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2308) ustalił należne od skarżącego w 2005 r. zaliczki z tytułu prowadzenia działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w wysokości 505,90 zł (pierwsza zaliczka) i 505 zł (sześć kolejnych miesięcznych zaliczek) przyjmując, że skarżący uzyska dochód roczny od całości produkcji w kwocie 21.400 zł, to jest w wysokości 2,14 zł za sztukę drobiu nieśnego. Pismem z dnia 25 czerwca 2005 r., które do Urzędu Skarbowego wpłynęło dnia 27 czerwca 2005 r., skarżący oświadczył, że w złożonej deklaracji omyłkowo określił rodzaj produkcji jako "kurki w odchowie", podczas gdy w rzeczywistości prowadzi chów "kur niosek jaj konsumpcyjnych 5-tygodniowych" i wniósł o "ponowne ustalenie dochodu". W piśmie tym skarżący zawarł także stwierdzenie, że wnosi "odwołanie od decyzji Urzędu Skarbowego w Opolu z dn. [...]". Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu pismem z dnia 1 lipca 2005r. wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku przez określenie, czy jest to odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej - pouczając skarżącego, że powinno ono odpowiadać warunkom określonym w art. 222 Ordynacji podatkowej, czyli zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie - czy też jest to wniosek o zmianę decyzji organu podatkowego w związku z pomyłkowo określonym rodzajem produkcji rolnej. Ponadto wezwał skarżącego do przedłożenia faktur potwierdzających rodzaj zakupionego drobiu oraz poinformował go, że jeżeli jego pismo jest odwołaniem, należy je uzupełnić o wymagane elementy. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 7 lipca 2005 r., które do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wpłynęło dnia 11 lipca 2005 r., oświadczył, że "odwołanie z dnia 25.06.2005 r. dotyczy zmiany decyzji tut. Organu podatkowego w związku z pomyłkowo określonym rodzajem produkcji rolnej". Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 216 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że odwołanie skarżącego wniesione zostało z uchybieniem terminu, ponieważ w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] została skarżącemu doręczona dnia 3 czerwca 2005 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 17 czerwca 2005 r. Odwołanie zostało złożone w kancelarii Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu w dniu 27 czerwca 2005r., a więc po terminie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Podniósł, że pismo z Urzędu Skarbowego otrzymał od byłej żony dopiero dnia 26 czerwca 2005 r. i że niezałatwienie sprawy jest dla niego krzywdzące, ponieważ odchów kurek pięciotygodniowych jest inną produkcją, niż odchów kur niosek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Podniósł, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego została doręczona zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej pełnoletniemu domownikowi adresata - jego żonie A. Ś., a wszystkie pisma w postępowaniu objętym skargą doręczano skarżącemu pod tym samym adresem, przy czym skarżący innego adresu dla doręczeń nie wskazał. Nie wystąpił też o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej co do uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania jest trafne. Decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu skutecznie doręczono skarżącemu dnia 3 czerwca 2005 r. w trybie określonym w art. 149 Ordynacji podatkowej, który to przepis stanowi, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pismo doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Jak wynika z potwierdzenia odbioru pisma, znajdującego się w aktach administracyjnych, omawianą decyzję doręczono dnia 3 czerwca 2005 r. żonie adresata, A. W. (a nie - jak podaje Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę - A. Ś.), która podjęła się oddania pisma skarżącemu. Okoliczność, że osoba ta nie oddała w stosownym czasie pisma do rąk adresata nie ma wpływu na bieg terminu związanego z datą doręczenia, na przykład terminu do wniesienia odwołania, natomiast adresat może złożyć wniosek o przywrócenie terminu nie zachowanego z winy domownika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2000 r., I SA/Lu 1735/98, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2004, s. 468). Ponieważ skarżący wniosku o przywrócenie terminu nie złożył, a pismo, zakwalifikowane przez organy podatkowe jako odwołanie, niewątpliwie wniósł po terminie do wniesienia odwołania, stwierdzenie tej okoliczności przez organ odwoławczy w trybie art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej byłoby prawidłowe, gdyby rozstrzygnięcie to nie było wadliwe z innych przyczyn, sygnalizowanych zresztą w skardze. Na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, ale w granicach danej sprawy, które to granice określają: tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków oraz tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1998 r., II SA 915/97, OSP z 1999 r., Nr 4, poz. 79 oraz A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, s, 319-320). Według innego ujęcia - przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania wyznacza stosunek administracyjnoprawny, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego (T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 427). Sprawa, która poddana została pod osąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, to ustalenie wysokości zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, które skarżący miał obowiązek uiszczać w kolejnych miesiącach roku podatkowego 2005. Obowiązkiem Sądu jest zatem rozstrzygnięcie o zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego w tej sprawie, zapoczątkowanego złożeniem przez skarżącego deklaracji PIT-6, a zakończonego postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej, stwierdzającym wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Stosownie do art. 43 ust. 1, 3 i 4 cytowanej wcześniej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, którzy osiągają dochody z działów specjalnych produkcji rolnej, którzy nie prowadzą podatkowej księgi przychodów i rozchodów lub ksiąg rachunkowych, są obowiązani: 1) składać urzędowi skarbowemu w terminie do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok podatkowy deklaracje o rodzajach i rozmiarach zamierzonej produkcji w roku następnym, 2) zawiadomić w terminie 7 dni właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zaistnieniu zmian w prowadzonej produkcji w stosunku do podanej w deklaracji, o zaprzestaniu lub rozpoczęciu w ciągu roku eksploatacji obiektów umożliwiających całoroczny cykl produkcji oraz o rozpoczęciu w ciągu roku podatkowego prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej przez złożenie stosownej deklaracji, 3) wpłacać do kasy lub na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości ustalonej decyzją naczelnika urzędu skarbowego. Skutkiem zawiadomienia organu podatkowego o zmianie prowadzonej produkcji w stosunku do podanej w deklaracji może być wydanie decyzji zmieniającej decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w postaci zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jakkolwiek ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych skutku takiego wprost nie określa, niemniej art. 254 Ordynacji podatkowej stanowi, że decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji, przy czym zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Taka właśnie sytuacja zachodzi w przypadku zmiany rodzaju lub rozmiaru produkcji rolnej z działów specjalnych w trakcie roku podatkowego, ponieważ zmiana w omawianym zakresie wywiera skutek na wysokość zobowiązania podatkowego w zaliczkach na podatek dochodowy. Dochód podatników uzyskujących dochody z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych - na rok 2005 - w wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 24 ust. 7 ustawy cytowanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie norm szacunkowych dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej. Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, że normy te dla produkcji kur nieśnych wyróżniają trzy ich kategorie: kury nieśne w stadzie reprodukcyjnym (norma szacunkowego dochodu rocznego 2,14 zł od 1 sztuki), kury mięsne w stadzie reprodukcyjnym (norma 1,80 zł od 1 sztuki) i kury - produkcja jaj konsumpcyjnych (norma1,57 zł od 1 sztuki). W złożonej deklaracji skarżący w pozycji H 01-24 60 Drób nieśny - kury (produkcja jaj konsumpcyjnych) uczynił dopisek o treści "odchów kurek" oraz wpisał liczbę sztuk "10.000". Zakwalifikowanie przez organ podatkowy prowadzonej przez skarżącego produkcji do kategorii "kury nieśne w stadzie reprodukcyjnym" mimo odmiennego określenia rodzaju produkcji w złożonej przez skarżącego deklaracji zdaje się wskazywać na to, że o kwalifikacji podatkowej zadecydował poczyniony przez skarżącego dopisek o treści "odchów kurek". Takie zakwalifikowanie produkcji niesie jednak ze sobą skutek w postaci podwyższenia szacunkowego dochodu rocznego skarżącego z działu specjalnego produkcji rolnej z kwoty 15.700 zł do kwoty 21.400 zł. Po otrzymaniu decyzji organu podatkowego, z której treści wynikało, że prowadzoną przez skarżącego produkcję zakwalifikowano do kategorii "kury nieśne w stadzie reprodukcyjnym" skarżący złożył więc pismo stwierdzające pomyłkę w złożonej deklaracji, uzasadniające tę pomyłkę i określające prawidłową treść deklaracji ("kury jaj konsumpcyjnych") oraz zawierające wniosek "o ponowne ustalenie dochodu". We wszystkich późniejszych pismach skarżący akcentuje wadliwość złożonej przez siebie deklaracji oraz wadliwość ustalenia wysokości zaliczek, polegającą na przyjęciu założenia, że skarżący prowadzi produkcję rolną innego rodzaju, niż jest to w rzeczywistości. Jakkolwiek pisma składane przez skarżącego w toku postępowania nie cechują się klarownością wypowiedzi, niemniej da się z nich wyprowadzić w sposób - zdaniem Sądu - nie budzący wątpliwości, iż skarżący wskazuje na istnienie okoliczności uzasadniających zmianę decyzji ustalającej wysokość zaliczek. Użycie terminu "odwołanie" nie może samo przez się określać zamiaru skarżącego, którym miałoby być wdrożenie środka odwoławczego, skoro co innego wynika z treści pism. Naczelnik Urzędu Skarbowego dał zresztą wyraz wątpliwościom co do charakteru wniesionego przez skarżącego pisma, skoro zwrócił się do niego o wyjaśnienie, czy chodzi o wniesienie odwołania, czy też o złożenie wniosku o zmianę decyzji, pouczając zarazem skarżącego, że odwołanie powinno zawierać takie elementy, jak: zarzuty przeciw decyzji, określenie istoty i zakresu żądania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie. Udzielona przez skarżącego odpowiedź, że "odwołanie dotyczy zmiany decyzji" wątpliwości tych nie usunęła, niemniej organ podatkowy na niej poprzestał, nadając pismu skarżącego bieg jako odwołaniu, mimo, że w piśmie skarżącego nie sposób dopatrzeć się wymienionych przez organ podatkowy koniecznych elementów odwołania. Takie działanie organu podatkowego, sprowadzające się w istocie do uchylenia się od rozstrzygnięcia wniosku podatnika, nie da się pogodzić z wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i skłania do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia oraz do udzielenia ochrony prawnej skarżącemu. Jak już wcześniej wspomniano, złożone w trybie art. 43 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiadomienie o zaistnieniu zmian w prowadzonej produkcji w stosunku do pierwotnie zadeklarowanej otwiera drogę do wydania przez organ podatkowy decyzji zmieniającej ostateczną decyzję w przedmiocie ustalenia wysokości zaliczek wskutek zmiany okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, zaistniałych po doręczeniu decyzji (art. 254 Ordynacji podatkowej). Możliwości takiej, zdaniem Sądu, nie może być pozbawiony także podatnik, który w momencie składania deklaracji planował prowadzenie w przyszłości lub już prowadził działalność inną, niż omyłkowo określona w deklaracji, nawet, jeżeli wskutek własnych uchybień nie doprowadził do wyeliminowania z obrotu prawnego obiektywnie wadliwej decyzji ustalającej wysokość zaliczek. Wystarczyłoby bowiem, by podatnik poinformował organ podatkowy o zmianie rozmiaru produkcji rolnej w minimalnym zakresie, na przykład o jedną jednostkę (jedną sztukę lub 1 m2), by uprawnienie do żądania zmiany takiej decyzji niewątpliwie mu przysługiwało. Nie ma racjonalnych przesłanek dla założenia, że podatnik, który w trakcie roku podatkowego nie dokonuje zmiany rodzaju lub rozmiaru produkcji, ale orientuje się, że ustalenie wysokości zaliczek nastąpiło na podstawie wadliwie zadeklarowanych okoliczności faktycznych, pozbawiony jest możliwości żądania zmiany decyzji ustalającej wysokość zaliczek, a by możliwość taką odzyskać, musi zastosować wybieg w postaci dokonania na przykład znikomych i z gospodarczego punktu widzenia nieistotnych zmian rozmiaru produkcji. Akceptacja takiego stanowiska prowadziłaby do efektów społecznie niepożądanych, zwłaszcza, że właściwe określenie rodzaju i rozmiaru produkcji, determinujące prawidłowe ustalenie wysokości zaliczek, ma dla podatnika istotne znaczenie i to nie tylko ze względu na bieżące obciążenia fiskalne, ale także może rzutować na jego sytuację prawną w przyszłości. Według poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego w wyroku z dnia 21 stycznia 1998 r. (I SA/Gd 984/96, LEX Nr 33693), przewidziany w art. 43 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek zawiadomienia właściwego urzędu skarbowego w terminie 7 dni o zaistnieniu zmian w prowadzonej produkcji w stosunku do podanej w deklaracji oznacza, że podatnik po zakończeniu roku podatkowego nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków w zakresie wymiaru podatku dochodowego z działów specjalnych produkcji rolnej, nawet w sytuacji, gdy zmiana w prowadzonej produkcji skutkująca niższy dochód nastąpiła z przyczyn niezależnych od podatnika, skoro uchybił powyższemu terminowi. Odrębnym zagadnieniem jest określenie charakteru prawnego i skuteczności zawiadomienia, o jakim mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności, czy zawiadomienie to, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r., mogło być utożsamiane z korektą deklaracji, uregulowaną w rozdziale 10 działu III Ordynacji podatkowej, rozumianą jako poprawienie błędu w tekście uprzednio złożonej deklaracji. Na mocy art. 81a-81c Ordynacji podatkowej podatnicy mogli skorygować uprzednio złożone deklaracje w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe powstawało w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (art. 81a) lub jeżeli złożenie korekty nie miało wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego (art. 81c) i nie zachodziły przesłanki zawieszające uprawnienie do złożenia korekty, względnie jeżeli te przesłanki ustały (art. 81b). Deklaracja PIT-6 nie dotyczy zobowiązania podatkowego, które powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (skoro zobowiązanie to w postaci zaliczek ustalane jest w drodze decyzji organu podatkowego), a niewątpliwie ma wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego. Deklaracja ta nie należy zatem do żadnej z kategorii deklaracji składanych przez podatnika, wymienionych w art. 81a-81c Ordynacji podatkowej, których korekta była we wskazanym stanie prawnym dopuszczalna. Omawiane zawiadomienie nie miało zatem cech korekty deklaracji. Oznacza to, że nie musiało spełniać określonych w art. 81 Ordynacji podatkowej warunków formalnych korekty deklaracji, którymi są: złożenie deklaracji korygującej wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Skoro natomiast zawierało informację o tym, że rodzaj prowadzonej przez podatnika produkcji rolnej jest inny, niż zadeklarowany w złożonej wcześniej deklaracji, obligowało organy podatkowe do podjęcia czynności zmierzających do rozpatrzenia wniosku podatnika o zmianę wysokości zaliczek na podatek dochodowy i zbadania przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej. Jednakże, ponieważ wcześniej wysokość zaliczek została ustalona ostateczną decyzją organu podatkowego, konieczne było przyjęcie założenia, że zmiana okoliczności faktycznych, o jakiej mowa w art. 254 Ordynacji podatkowej, nastąpiła z dniem złożenia organowi podatkowemu wniosku o zmianę wysokości zaliczek. Rzeczą organów podatkowych było wyjaśnienie i rozważenie, czy pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2005 r. jest korektą deklaracji podatkowej, czy też zawiadomieniem o zmianie okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę do wydania decyzji o zmianie wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych - niewykluczone, że po zbadaniu, jakiego rodzaju produkcję skarżący rzeczywiście prowadzi - i wyrażenie zajętego stanowiska w stosownym rozstrzygnięciu. Wtedy dopiero nastąpiłoby załatwienie sprawy skarżącego. Dostrzec to powinien zarówno organ podatkowy pierwszej instancji, jak i organ podatkowy drugiej instancji, któremu sprawę przekazano z pismem skarżącego, wadliwie ocenionym jako odwołanie od decyzji. Zaniechanie przez organy podatkowe wskazanych wyżej czynności prowadzi do wniosku, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania, a także wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wspomniane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadzi to do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 152 tego Prawa określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane (rozumiejąc przez to zawieszenie skutku prawnego tego aktu) oraz na podstawie art. 200 zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty te stanowi wpis od skargi, uiszczony przez skarżącego.